Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οικογένεια.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα οικογένεια.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

19 Νοε 2009

Μωρό ξανά!









Πάνω που το παιδί σας άρχισε να φέρεται σαν μεγάλο, φαίνεται πως άλλαξε γνώμη και άρχισε να συμπεριφέρεται σαν μωρό. Γιατί;



Μερικά παιδιά νιώθουν άγχος μεγαλώνοντας. Όσα μάλιστα είναι πολύ μικρά και έχουν μεγαλύτερα αδερφάκια προσπαθούν πάντα να παίζουν με τα παιχνίδια των μεγαλυτέρων και πεισμώνουν με την πρώτη ευκαιρία όταν τους αρνούνται κάτι λέγοντας "Δεν είμαι μωρό!". Για αυτό και η έκπληξη των γονιών είναι ακόμη μεγαλύτερη όταν το μικρό τους αρχίζει ξαφνικά να φέρεται σαν μωρό. Κατσουφιάσματα, παρακάλια για να το πάρουν αγκαλιά, ξαφνική προσκόλληση στον έναν ή και τους δύο γονείς, όλα δείχνουν ότι εκεί που το μικρό σας αγωνιζόταν να σας πείσει ότι ξανάγινε μωρό. Ωστόσο, είναι φυσιολογικό το να επιστρέφει ένα παιδάκι στις μωρουδιακές του συνήθειες-και εντελώς υγιές, μάλιστα. Μια προσωρινή οπισθοδρόμηση βοηθά τα παιδιά να προσαρμοστούν στις τεράστιες αλλαγές που συνεπάγεται η μετάβαση από τη νηπιακή στην καθαρά παιδική ηλικία. Γύρω στα τρία του χρόνια, τα παιδιά γίνονται πιο ανεξάρτητα, εξακολουθούν όμως να έχουν έντονη την ανάγκη να νιώθουν δεμένα με τους γονείς τους. Είναι κάτι σαν συναισθηματική διελκυστίνδα για τα ίδια. Η παλλινδρόμηση του παιδιού σε συνήθειες όπως το να μην ξεκολλά από κοντά σας ή να επιμένει να το ταϊσετε οφείλεται στην προσπάθεια του να διαχειριστεί το άγχος που αισθάνεται επειδή μεγαλώνει. Μπορεί να σας τρελαίνει η αλλαγή αυτή, είναι όμως μάλλον εύκολο το να κατανοήσετε τη συναισθηματική αβεβαιότητα του στην περίοδο αυτή και να το βοηθήσετε να αντεπεξέλθει.





Τι πυροδοτεί αυτή την παλινδρόμηση;

Οποιοδήποτε μεταβατικό στάδιο-πρώτη φορά στο σχολείο, αλλαγή κατοικίας, αλλαγή νταντάς-μπορεί να γίνει αγκάθι στην αίσθηση ελέγχου που έχει το ίδιο το παιδί για τη ζωή του. Κατά συνέπεια, θα νιώσει ευάλωτο και θα αγχωθεί. Ακόμη και αφορμές που δείχνουν ασήμαντες, όπως το να πάει διακοπές, μπορεί να δώσουν το έναυσμα για μια παλινδρόμηση. Ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να διατυπώσει με λέξεις τι αισθάνεται και γιατί. Επιπλέον, δεν έχει προλάβει να αποκτήσει ικανότητες που θα το βοηθούσαν να διαχειριστεί τα συναισθήματα του. Η επιστροφή του λοιπόν σε αντικείμενα που το ανακουφίζουν από το άγχος-όπως μια κουβερτούλα ή μια πιπίλα-είναι το πρώτο βήμα μιας στρατηγικής "επιβίωσης" στη νέα κατάσταση.



Η σημαντικότερη αλλαγή όμως στη ζωή ενός παιδιού είναι η γέννηση ενός άλλου στην οικογένεια. Και μόνο η σκέψη ότι θα πρέπει να ανταγωνιστεί ένα μωρό για να κερδίσει την προσοχή σας αρκεί για να κάνει το παιδί να επιστρέψει σε μωρουδιακές συνήθειες. Άλλες φορές δεν είναι προφανής η αφορμή της παλινδρόμησης του παιδιού. Το ότι προσπαθεί απλώς και μόνο να προσαρμοστεί στο ότι μεγάλωσε μπορεί να το κάνει να οπισθοδρομήσει για ένα διάστημα. Κι ενώ εσείς, ως γονιός, μόνο περηφάνια νιώθετε για τις νέες ικανότητες  που αναπτύσσει μέρα με τη μέρα το αγγελούδι σας, το ίδιο αισθάνεται εντελώς αποπροσανατολισμένο με όλες αυτές τις πρωτόγνωρες, για το ίδιο, δεξιότητες και γνώσεις.



Το καλό στην όλη κατάσταση είναι ότι η συμπεριφορά αυτή σημαίνει πως οι ικανότητες του παιδιού έχουν ήδη εξελιχθεί σημαντικά. Όσο αναπτύσσεται ένα παιδί, τοσο αναπτύσσεται και η φαντασία του. Για αυτό κι ένα παιδί που ως τώρα περνούσε πολύ ωραία με την baby sitter του, ξαφνικά κρεμιέται από το πόδι σας μόλις δει ότι είστε έτοιμη να φύγετε από το σπίτι και να το αφήσετε μαζί της. Το παιδί είναι τώρα σε θέση να αντιληφθεί ότι πρόκειται στο εξής να είστε δύο "χωριστά" πλάσματα και αρχίζει να φαντάζεται τρομακτικά σενάρια με αφορμή αυτό τον προσωρινό χωρισμό σας, όπως και το τι θα συμβεί αν, ενδεχομένως, δεν επιστρέψετε κοντά του.



Πως θα ξαναγίνει "μεγάλο παιδί";

  • Μιλήστε για τα συναισθήματα. Μόλις καταλάβετε τι βρίσκεται πίσω από αυτή την αλλαγή συμπεριφοράς του παιδιού, μιλήστε του με ειλικρίνεια, ώστε να γνωρίζει ότι ξέρετε πως νιώθει (πχ "Φυσικό είναι να φοβάσαι επειδή θα πας σχολείο για πρώτη φορά").

  • Παίξτε το παιχνίδι του (λιγάκι). Αφήστε το παιδί να παίξει παριστάνοντας για λίγο το μωρό, έστω για μερικά λεπτά τη μέρα. Τα παιδιά θέλουν να νιώσουν ασφάλεια, ότι θα εξακολουθήσετε να τα φροντίζετε ακόμη και τώρα που δεν είναι πια μωρά.

  • Φροντίστε το λίγο περισσότερο. Αν το παιδί σας προσπαθεί συνεχώς να σκαρφαλώσει στην αγκαλιά σας ή επιμένει να παίξετε μαζί του, δείξτε του την αγάπη και την προσοχή που έχει ανάγκη κάνοντας του το χατήρι. Αυτό είναι ακόμη σημαντικότερο όταν το παιδί ζηλεύει το νεογέννητο αδερφάκι του. Το παιδί σας χρειάζεται να νιώθει τη σιγουριά ότι μπορεί να σας έχει μερικές φορές εντελώς δική του.

  • Μην το κριτικάρετε. Δεδομένου ότι αυτές οι μικρές παλινδρομήσεις του παιδιού αποσκοπούν στο να τραβήξουν την προσοχή σας, αν δείξετε ότι σας ενοχλούν, το πιθανότερο είναι να ενισχύσετε τη μωρούδιστικη συμπεριφορά του. Αν τιμωρήσετε το παιδί επειδή φέρεται σαν μωρό, θα νιώσει ακόμη πιο αγχωμένο και θα παλινδρομήσει εντονότερα. Η καλύτερη λύση είναι να του δώσετε κάποια κίνητρα για να ενεργήσει σύμφωνα με την ηλικία του. (πχ "Αν φας μόνη σου το φαγητό σου, θα διαβάσουμε ένα παραμύθι μετά") και οπωσδήποτε, να το επαινέσετε μόλις το κάνει.

  • Παινέψτε το που μεγάλωσε. Το να φέρεται το παιδί σας μωρουδίστικα δεν θα του αρέσει και τόσο αν του υπενθυμίσετε όλα όσα έχει κερδίσει πλέον επειδή έχει μεγαλώσει (πχ αντίθετα με τα μωρά, εκείνο μπορεί πια να τρώει πίτσα και να παίζει στο πάρκο με τους φίλους του). Αν η αιτία της παλινδρόμησης είναι η ζήλια του για το μικρότερο αδερφάκι του, αναθέστε του κάποια καθήκοντα. Ας αναλάβει να σας ειδοποιήσει για το αν ρεύτηκε το μωρό μετά το γεύμα του και να σας βοηθήσει να καθαρίσετε το στοματάκι του ή να κρατά την πετσέτα του μωρού για να το τυλίξετε μετά από το μπάνιο του. Μην παραλείψετε να το επαινέσετε για τη σημαντική βοήθεια που σας πρόσφερε. Όλα αυτά θα του δώσουν την αίσθηση ότι παραμένει στο επίκεντρο της προσοχής σας με θετικό τρόπο.

Γρήγορες απαντήσεις σε μωρουδίστικες απαιτήσεις.

  • Το παιδί θέλει να το πάρετε αγκαλιά. Προσπαθήστε να μετατρέψετε την κατάσταση σε παιχνίδι. "Για να δούμε, μπορείς να περπατήσεις μέχρι το επόμενο κατάστημα; Ωραία, τώρα που τα κατάφερες ας πάμε παρακάτω".

  • Το παιδί μιλάει μωρουδιακά. "Λυπάμαι, αλλά μου είναι αδύνατον να καταλάβω τι λες, αγάπη μου, όταν μιλάς έτσι. Μακάρι να ήξερα τι θέλεις".

  • Το παιδί ζητάει να το ταϊσετε. Προσπαθήστε να το κάνετε σαν παιχνίδι. "Εντάξει, θα σου δώσω εγώ μια μπουκιά, μετά όμως θα φας δύο μόνος σου". Μην παραλείψετε να το επαινέσετε όταν το κάνει.

Πηγή: περιοδικό Parents

7 Νοε 2009

Μήπως βγάζετε στο παιδί τα απωθημένα σας;

Το παιδί σας το λατρεύετε, όμως αγαπάτε αυτό που πραγματικά είναι και μπορεί να γίνει η αυτό που θα θέλατε να είναι και να γίνει; Ας δούμε πως οι ασυνείδητες προβολές και επιθυμίες μας προς τα παιδιά μπορούν να επηρεάσουν την εξέλιξη αλλά και την ψυχολογία τους.



Ο γονιός καθοδηγεί, δεν επιβάλλει.

Υπάρχει ένας λεπτός χώρος μέσα στον οποίο πρέπει να κινηθούν οι γονείς. Στην αρχή της ζωής του παιδιού πρέπει να είναι απόλυτα παρόντες, να δίνουν ένα νόημα στα πρώτα χρόνια του. Είναι αυτοί που καθορίζουν το πλαίσιο για να χτίσει την πρώτη του ταυτότητα. Όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο πολύ ο γονιός έχει την αποστολή να του δώσει πράγματα με πιο καταφατικό και συγκεκριμένο τρόπο.



Αφήστε το να δοκιμάσει.



Όσο μεγαλώνει, αυτό που χρειάζεται είναι να του παρέχει ο γονιός μια ασφάλεια στην ύπαρξη γύρω του: ότι εγώ σε δέχομαι, δέχομαι να είσαι αυτό που γίνεσαι, αυτό που είσαι, για να αισθανθεί άνετα και, στο πλαίσιο αυτής της ασφάλειας, να του αφήσει ένα πλαίσιο δημιουργίας και αυτοδημιουργίας. Να του πει η μαμά ότι υπάρχει αυτό, αλλά να του δείξει ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα να κάνει, να το αφήσει να δοκιμάσει. Είναι σημαντικό για το παιδί να αισθανθεί ότι δοκιμάζει.



Βάλτε όρια.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, υπερασπιζομένος την ελευθερία της βούλησης, ότι "εγώ δεν λέω τι μου αρέσει, τι θέλω κλπ για να αφήσω το παιδί ανεπηρέαστο να οδηγηθεί κάπου". Πράγμα χαοτικό. Συνήθως η μεγάλη ελευθερία παρέχεται στα παιδιά από γονείς με πολλά προσωπικά ελλείμματα, πχ ταυτότητας, ή επειδή είχαν οι ίδιοι καταπιεστεί από τους δικούς τους γονείς. Τα παιδιά όμως δεν έχουν όρια, δεν μπορούν να "δουν" τις επιλογές στη ζωή τους, να δημιουργήσουν... Και μεγαλώνοντας μπορεί να βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση.



Πολλές γνώσεις, που.... χάνονται.

Τα παιδιά σήμερα είναι εξαιρετικά απασχολημένα με δραστηριότητες που μοιάζει να επιβάλλει η εποχή. Υπάρχει πίεση, απαιτήσεις. Από την άλλη, οι γονείς, σε συνδυασμό και με τα ελλείμματα τους, τα πράγματα που δεν έκαναν, αισθάνονται ότι όσο περισσότερα "προσόντα" δώσει κανείς στο παιδί του, τόσο το καλύτερο για τη ζωή του. Βέβαια, είμαστε και σε μια κοινωνία που δεν τη βοηθά ούτε το εκπαιδευτικό της σύστημα. Υπάρχουν χώρες-λίγες-που θεωρούν αυτονόητο δικαίωμα ενός παιδιού το χρόνο και το παιχνίδι. Τα αποτελέσματα λειτουργούν φυσικά αντίστροφα: Τα παιδιά στην Ελλάδα συσσωρεύοντας τόσες γνώσεις θα έπρεπε να είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Οι έρευνες δείχουν ότι δεν είναι έτσι, οι γνώσεις "πετάνε" με την ταχύτητα που συσσωρεύτηκαν. Κύρια αιτία; Η αποστήθιση, η πίεση, η έλλειψη ανάπτυξης προσωπικής ικανότητας και αναζήτησης.



Πίεση ναι, αλλά όχι υπερβολές.

Η εμμονή των γονιών με μια δραστηριότητα, ένα μάθημα, μια δεξιότητα είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει αντίστροφα και να απομακρύνει το παιδί από ένα πεδίο που αν το "ανακάλυπτε" μόνο του μπορεί να το αγαπούσε! Τα πιο ευχάριστα πράγματα μετατρέπονται εύκολα σε εφιάλτη όταν τα κάνεις με πίεση και άγχος. Μια πίεση πάντα χρειάζεται από τους γονείς στην παιδική ηλικία, αλλά αν είναι τόσο μεγάλη ή τόσο κατευθυνόμενη και δεν αφήνει περιθώρια επιλογής, τότε τα αποτελέσματα μπορεί να είναι αντίστροφα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να μην μπορέσει να δει τι θέλει πραγματικά, να "χάσει" τη ζωή του.

Οι γονείς πρέπει να είναι ανοιχτοί σε εναλλακτικές, γιατί η ζωή είναι αναπάντεχη, οι επιλογές αλλάζουν μαζί με τις απαιτήσεις. Να μη μείνουν σε μια ιδέα και να μη βλέπουν καθόλου δίπλα. Όπως με τις πανεπιστημιακές σπουδές, που τόσο λαχταρούν, αλλά δεν είναι πλέον δεδομένο ότι το παιδί θα δουλέψει ακριβώς πάνω σε αυτό που σπούδασε! Η λέξη-κλειδί είναι "προσαρμοστικότητα".



Ο ρόλος της "αποστολής"

Είναι δεδομένο ότι υπάρχει μια διαγενεαλογική μετάδοση διαφόρων στοιχείων: ταυτίσεις, απωθημένα, τραυματικά στοιχεία, αλλά και ιδανικά, μια "αποστολή". Κι όλα αυτά φυσικά γίνονται ασυνείδητα, δεν είναι προγραμματισμένα ούτε από τους γονείς ούτε από τα παιδιά.

Μπορούν λοιπόν όλα αυτά να μεταφέρονται με έναν τρόπο που θεωρείται "μαγικός" αν δεν το καταλάβουμε στην ολότητα του. Από τη μια υπάρχουν τα γονίδια, δεν τα υποτιμάμε, προφανώς μεταφέρουν σημαντικά πράγματα. Σε ό,τι όμως αφορά ψυχικά θέματα, αυτά φαίνεται να διαμορφώνονται με μηνύματα, τόσο λεκτικά όσο και εξωλεκτικά: σωματικά, συμπεριφορές. Τα πράγματα δεν καθορίζονται μόνο από κάτι που υπάρχει. Καθορίζονται και από αποσιωπήσεις και κενά.



Διπλά μηνύματα.

Μπορεί επίσης να δηλώνεται και μια αγωνία: να λέμε δηλαδή κάτι συγκεκριμένο στο παιδί, αλλά ο τρόπος που περνάμε εμείς την υπόλοιπη ζωή μας, ο τρόπος με τον οποίο στο λόγο μας δίνουμε αξία ή απαξία σε κάποια επαγγέλματα να είναι ένα έμμεσο μήνυμα. "Κοίταξε, τα σίγουρα πράγματα είναι αυτά, αλλά κάνε ό,τι θέλεις". Πρόκειται για ένα διπλό μήνυμα, που μάλλον μπερδεύει. Έτσι, το παιδί πιθανόν να μην είναι ποτέ εντάξει ούτε εδώ, ούτε εκεί, αν είναι πολύ προσκολλημένο στην οικογένεια και δεν επιλέξει να ακολουθήσει το δικό του δρόμο.



Δεν με ενδιαφέρει τι θα γίνεις. Εσύ να είσαι καλά.

Το γεγονός ότι βάζει κάποιος ένα θέμα με αρνητικό τρόπο δεν σημαίνει ότι το έχει λύσει και δεν τον αφορά. Λέει ο γονιός: " Δεν με ενδιαφέρει τι θα γίνεις", αλλά ουσιαστικά αυτή η φράση περικλείει άμυνα, που την ονομάζουμε άρνηση. Και λέει ακριβώς το αντίθετο: ότι υπάρχει αυτό το θέμα του να γίνεις φαρμακοποιός, αρχιτέκτονας, αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρει. Όποιος δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για κάτι δεν το αναφέρει καθόλου. Όταν ακούμε γονείς να λένε: "Εγώ δεν ενδιαφέρομαι" ή "δεν με νοιάζει να γίνει επιστήμονας", και το επαναλαμβάνουν συνεχώς, είναι σαν να προσπαθούν έμμεσα να φτάσουν εκεί ακριβώς, σαν να το διαπραγματεύονται.



Ας χαλαρώσουμε.

Η απάντηση σε όλα αυτά είναι η ψυχική υγεία των γονιών. Να μπορέσουν να διαχειριστούν την πραγματικότητα νηφάλια, να μην έχουν πολλά απωθημένα, να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους, αλλιώς δεν μπορούν να δουν καθαρά έξω από αυτόν. Πρέπει να βρούμε ως γονείς ένα χώρο επαφής, δημιουργίας, επικοινωνίας με το παιδί που δεν θα έχει σχέση με την κατανάλωση.



Πηγή: περιοδικό Αρμονία.