Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γειτονιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γειτονιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30 Ιαν 2012

Τα παιδιά μας & οι φίλοι τους

Με αυτούς παίζουν, διασκεδάζουν, συζητάνε, τσακώνονται, βρίσκουν κοινά ενδιαφέροντα και ανακαλύπτουν τη ζωή. Χάρη σε αυτούς, τα παιδιά κοινωνικοποιούνται και γίνονται πιο ανεξάρτητα. Οι φίλες και οι φίλοι είναι απαραίτητοι και για τα παιδιά μας. Τι γίνεται όμως αν δεν τους εγκρίνουμε;

Φιλία.... μία σχέση ζωής;
Όλοι γνωρίζετε την σημαντικότητα της φιλίας. Οι περισσότεροι μάλιστα διατηρείτε κάποιες φιλίες από τα παιδικά σας χρόνια και γνωρίζετε πόσο ανεκτίμητες είναι. Η ζωή χωρίς φίλους θα ήταν πραγματικά άδεια. Υπάρχουν πολλοί μυθικοί αλλά και ιστορικοί φίλοι, όπως ο Αχιλλέας και ο Πάτροκλος, ο Ορέστης και ο Πυλάδης, ο Δάμων και ο Φειδίας, ο Φίλιππος και ο Ναθαναήλ και πολλοί άλλοι.
Η φιλία είναι αναγκαία για να αναπτυχθεί σωστά ένα παιδί. Οι φίλοι είναι η πρώτη επαφή των παιδιών με την κοινωνία, άλλωστε είναι τα πρώτα μη οικογενειακά πρόσωπα που έρχονται σε επαφή. Είτε είναι οι πρώτες γνωριμίες στους βρεφονηπιακούς ή παιδικούς σταθμούς. Μέσω των φίλων, τα παιδιά κοινωνικοποιούνται, αυξάνουν την αυτοπεποίθηση τους μαθαίνουν τον εαυτό τους εξωτερικεύουν τα συναισθήματα τους. Έτσι μπορούν να αναπτύξουν την προσωπικότητα τους και να βελτιωθούν.

Εύκολα ή δύσκολα;
Κάθε παιδί ανάλογα με την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του, δημιουργεί τις παρέες και τις φιλίες του εύκολα ή δύσκολα. Είναι φυσιολογικό να μην είναι τα παιδιά ίδια. Υπάρχουν παιδιά που πλησιάζουν άμεσα ένα άλλο παιδί και επιζητούν τη φιλία του ενώ άλλα που είναι πιο κλειστά και θέλουν το χρόνο τους για να ανοιχτούν και να δημιουργήσουν τις φιλίες και τις παρέες τους. Κάποια θέλουν ειδικές αφορμές όπως την επικοινωνία μέσα από ανταλλαγές παιχνιδιών. Ακόμη υπάρχουν παιδιά που περιμένουν κάποιο άλλο παιδί να κάνει το πρώτο βήμα για την πρώτη επαφή, την πρώτη κουβέντα ή το πρώτο παιχνίδι. Είναι παιδιά διαθέσιμα να μιλήσουν, να παίξουν και να κάνουν φίλους, όμως τα ίδια δεν παίρνουν ποτέ την πρωτοβουλία. Και υπάρχουν άλλα που όπου βρεθούν πρώτα ξεκινούν τις επαφές. Σε όποια κατηγορία και αν ανήκει το παιδί σας να είστε δίπλα του και να το βοηθάτε σε κάθε βήμα φιλίας ή παρέας.

"Πες μου το φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι"
Η λαϊκή παράδοση λέει: "Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι" και ίσως να έχει κάποια βάση.
Άλλωστε με τους φίλους μεγαλώνουμε και αυτούς έχουν σαν αφορμές για να βελτιώνουμε τον εαυτό μας.

Η γειτονιά: τα παιδιά κρατούν πιο εύκολα φιλίες που μπορούν να συναντήσουν εύκολα.
Δυστυχώς, στις μεγαλουπόλεις η έννοια της γειτονιάς έχει σχεδόν εξαφανιστεί και οι φίλοι απέχουν μεταξύ τους αρκετά.

Η ομοιότητα: τα παιδιά που έχουν κοινές αντιλήψεις και ιδέες, όπως το αν τους αρέσει το διάβασμα ή ένα συγκεκριμένο παιχνίδι, μια εκπομπή στην τηλεόραση κλπ.

Οι κοινές δραστηριότητες: τα παιδιά που μπορούν να κάνουν πράγματα μαζί με άλλα άτομα είτε είναι ετερόφυλα είτε ομόφυλα-για παράδειγμα, δύσκολα θα συναφθεί μια φιλία ανάμεσα σε έναν πολύ καλό "αθλητή" και ένα πολύ καλό "πληροφοριακό".

Καλή επικοινωνία: τα παιδιά που μπορούν να συνεννοηθούν και να ανταλλάξουν πληροφορίες μεταξύ τους θα κάνουν εύκολα δυνατές φιλίες, καθώς θα μοιραστούν μυστικά και απόψεις.

Κι αν δεν σας αρέσουν οι φίλοι του;
Όλοι οι γονείς προβληματίζονται και ανησυχούν για τις παρέες των παιδιών τους και είναι φυσιολογικό. Έχουν την αγωνία με ποιους κάνει παρέα και μήπως παρασυρθούν σε κάτι μη σωστό μέσα από τις συνήθειες των παιδιών που κάνει παρέα. Είναι λογική η ανησυχία όμως θέλει προσοχή στο χειρισμό-όταν διαφωνούμε με τις φιλίες-για να μην έρθουμε σε κόντρα με το παιδί. Μην ξεχνάτε ότι το να απορρίψουμε ή να κατηγορήσουμε τους φίλους μπορεί να μεταφραστεί από το παιδί μας ότι κατηγορούμε ή απορρίπτουμε το ίδιο. Πρέπει να δώσετε στο παιδί να προβληματιστεί και να καταλάβει, τι δεν είναι σωστό στην παρέα του, χωρίς φωνές και απαγορεύσεις. Αν για παράδειγμα ξέρετε πως κάποιος φίλος ή η φίλη του παιδιού σας μιλάει άσχημα, μπορείτε με τον τρόπο σας να του δώσετε να το καταλάβει το ίδιο το παιδί. Δημιουργήστε τις προϋποθέσεις να κρίνει και να δει τα καλά και τα στραβά των φίλων του και πως μπορούν ο ένας να βοηθάει τον άλλο. Παρακολουθείστε την εξέλιξη της παρέας, και να είστε σε εγρήγορση χωρίς να δημιουργείτε εντάσεις.

Μην ξεχνάτε:

  • Παρέχετε στο παιδί σας ευκαιρίες κοινωνικοποίησης και αλληλεπίδρασης με συνομηλίκους.
  • Είναι σημαντικό να μη φορτώνετε τα παιδιά με καθημερινές υποχρεώσεις, αλλά να τους αφήνετε χρόνο να βρίσκονται με τους φίλους τους και να παίζουν.
  • Σεβαστείτε την ατομικότητα του παιδιού σας. Κάποια παιδιά συνάπτουν πολύ γρήγορα φιλικές σχέσεις, ενώ κάποια άλλα χρειάζονται χρόνο.
  • Συζητάτε με το παιδί σας τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του σε σχέση με τις φιλίες του.
  • Να αποτελείτε εσείς οι ίδιοι υπόδειγμα κοινωνικής συμπεριφοράς.
  • Γνωρίζετε τους φίλους των παιδιών σας. Όσο είναι σε σχετικά μικρή ηλικία, δείχνετε ενδιαφέρον για την κοινωνική τους ζωή.
Πηγή: περιοδικό "Μαμά Δες!"

12 Ιαν 2010

Το παιχνίδι στη γειτονιά





Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να παίξουν έξω, στις αλάνες και φυσικά μπορούσαν να απομακρυνθούν από το σπίτι, να περάσουν δρόμους και να αναζητήσουν την περιπέτεια στα γειτονικά τετράγωνα ανακαλύπτοντας νέους κόσμους και φίλους, κερδίζοντας εμπειρίες. Όλα αυτά φυσικά χωρίς τη συνεχή επίβλεψη των γονιών τους.



Σήμερα τα παιδιά όμως δεν έχουν την ίδια ελευθερία και παίζουν περισσότερο μέσα σε κλειστούς χώρους από ότι έξω. Γιατί άραγε;



Έλλειψη χώρου και πολλά αυτοκίνητα

Ένας λόγος είναι η έλλειψη χώρου στις πόλεις. Από τη δεκαετία του 70 οι μονοκατοικίες στις πόλεις μειώνονται συστηματικά κι έτσι εξαφανίζονται και οι λίγοι κήποι ενώ σε κάθε κομμάτι της πόλης ξεφυτρώνουν νέες πολυκατοικίες. Το χώμα, οι αλάνες και το πράσινο πια έχει γίνει σπάνιο.



Επίσης η αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων, που οδηγεί στην επιδείνωση του κυκλοφοριακού (με όλους τους κινδύνους που το συνοδεύουν), απαιτεί κυκλοφοριακή παιδεία τόσο για τα παιδιά όσο και για τους οδηγούς. Δυστυχώς τέτοιου είδους εκπαίδευση δεν παρέχεται συστηματικά στη χώρα μας, κάνοντας το γονέα να ανησυχεί κάθε φορά που βγαίνει στο δρόμο το παιδί του. (Πρέπει να επισημάνουμε ότι τα τροχαία είναι η νούμερο 1 αιτία θανατηφόρων ατυχημάτων για τα παιδιά όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παγκόσμια).



Υπάρχουν όμως πολλές γειτονιές με πολυκατοικίες και πολυσύχναστους δρόμους, οι οποίοι γεμίζουν από παιδιά ενώ περιοχές με μονοκατοικίες, πράσινο και λίγα αυτοκίνητα στις οποίες δεν βλέπεις παιδιά στο δρόμο. Ανεξάρτητα λοιπόν από το κυκλοφοριακό πρόβλημα, υπάρχει κάτι κοινό στα μέρη που συναντάει κάποιος παιδιά και παιχνίδι. Υπάρχει κάποιος σίγουρος χώρος όπως μια παιδική χαρά, ένα γήπεδο μπάσκετ ή ένα πάρκο, στο οποίο τα παιδιά συναντιούνται και παίζουν και γονείς νιώθουν ασφάλεια.

Έλλειψη χρόνου



Πολλές φορές δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας. Όταν αυτό γίνεται συστηματικά δεν θα μπορέσουμε να τους παρέχουμε τις γνώσεις και τα ερεθίσματα που πρέπει να πάρουν μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον. Έτσι δε θα καταφέρουμε να τα προετοιμάσουμε επαρκώς για τον έξω κόσμο ενώ θα δημιουργήσουμε έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο:

Από τη μία πλευρά το παιδί θα πρέπει να διαχειριστεί επιρροές από το σχολείο, τη γειτονιά ή την κοινωνία σχεδόν μόνο του κι όλες αυτές τις νέες εμπειρίες θα πρέπει να τις επεξεργαστεί πάλι μόνο του. Η επιλογή των συμπεριφορών που θα επιλέξει το παιδί γίνεται τότε σχεδόν τυχαία ή ενστικτωδώς.

Ο γονέας από την άλλη πλευρά νιώθει την έλλειψη εκπαίδευσης που έχει το παιδί του και ίσως νιώθει ότι "δεν είναι έτοιμο" για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, που μπορεί να προκύψουν. Γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές αυξάνει τον έλεγχο και υπέρ- προστατεύει το παιδί κλείνοντας το στο σπίτι.



Σε μία κοινωνία η οποία προσπαθεί να διαχειριστεί τα αποτελέσματα αποφάσεων και ενεργειών των περασμένων δεκαετιών, όπως αυξημένα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας, αυξημένη επιθετικότητα, απομόνωση και άλλες σοβαρές ψυχικές διαταραχές (όπως κατάθλιψη) ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε αν πράγματι η προστασία του παιδιού από "κακές" επιρροές και κινδύνους είναι πάντα η σωστή απόφαση.



Κανένας δε θέλει να δει το παιδί του να τραυματίζεται, να πονάει και φυσικά κανένας δεν θέλει να χάσει το παιδί του. Όμως πρέπει επίσης να σκεφτούμε ότι αυτό ο μικρός άνθρωπος που μεγαλώνει δίπλα μας χρειάζεται την επαφή με την πραγματικότητα και την κοινωνία για να μπορέσει να ζήσει, να επηρεάσει και να επηρεαστεί, να αλλάξει και να δημιουργήσει κύματα αλλαγής, να αλληλεπιδράσει και να ενταχτεί ως ενεργό μέλος μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Κίνδυνοι που παραμονεύουν



Στο μυαλό μας έχουμε γεγονότα όπως απαγωγές και κακοποιήσεις παιδιών, ο αριθμός των οποίων (σύμφωνα με τις στατιστικές) είναι ασήμαντος σχετικά με τον αριθμό των παιδιών που βρίσκουν το θάνατο ή τραυματίζονται από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Και όμως οι ειδήσεις για απαγωγές και κακοποιήσεις παιδιών, είναι συχνές. Ο κάθε γονέας ζει με την ανησυχία ότι κάτι μπορεί να συμβεί στο παιδί του, αλλά ο φόβος ότι κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να του το κλέψει είναι πολύ έντονος ειδικά τα τελευταία χρόνια. Οι ειδήσεις για κακοποιήσεις ανηλίκων έχουν και μεγάλη ακροαματικότητα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης κι έτσι παρουσιάζονται με περισσότερες λεπτομέρειες διαρκώντας περισσότερο από άλλες, ίσως πιο θετικές ειδήσεις.





Ας μην ξεχνούμε όμως ότι συνήθως ξέρουμε τους φίλους των παιδιών μας και το παιχνίδι στη γειτονιά είναι σχεδόν πάντα με γνωστούς (σε αντίθεση με το παιχνίδι σε μια τυχαία παιδική χαρά με άγνωστα παιδιά και ενήλικες). Οι φίλοι προστατεύουν την παρέα τους από "εισβολείς" και αφήνουν δύσκολα κάποιον ξένο, ακόμη και ένα καινούργιο γειτονόπουλο, να διεισδύσει στην ομάδα τους.



Έτσι υπάρχει μία αυτοπροστασία της ομάδας, από "ξένους" .... και βλέπουμε ότι τα παιδιά που εύκολα μπορούν να παραπλανηθούν είναι αυτά τα οποία είναι απομονωμένα και δεν ανήκουν σε κάποια παρέα. Φυσικά δεν μπορεί ο γονέας να εμπιστευτεί τον καθένα κι έτσι καλό είναι να γνωρίζουμε πάντα τους φίλους των παιδιών μας κι αν είναι δυνατό την οικογένειά τους.



Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά μας να αποκτούν εμπειρίες καλές όσο και κακές. Για να μπορούν όμως τα παιδιά να μαθαίνουν από λάθη και να ξεχωρίσουν τις κακές από τις καλές παρέες στην παιδική αλλά και στην εφηβική ηλικία, είναι σημαντικό να μάθουν να παίρνουν αποφάσεις αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες μέσα στο σπίτι, στον προστατευόμενο χώρο της οικογένειας, από πολύ μικρή ηλικία προτού τα αφήσουμε να δημιουργήσουν τις παρέες τους και να επιλέξουν τους φίλους τους.

Παιχνίδι, κίνηση, κοινωνικές εμπειρίες



Ας επιστρέψουμε όμως στο παιχνίδι στη γειτονιά. Το παιχνίδι με φίλους και γνωστούς στη γειτονιά βοηθάει την κοινωνικοποίηση του παιδιού μέσω διαφωνιών, καυγάδων, αλλά και μέσω τις εξεύρεσης λύσεων, τις οποίες βρίσκουν τα παιδιά μεταξύ τους χωρίς την παρεμβολή των γονέων. (Πρέπει να επισημάνουμε ότι η έλλειψη παρέμβασης των γονέων είναι το καίριο βήμα για την κοινωνικοποίηση των παιδιών).



Σήμερα όμως προσπαθούμε να επιλέξουμε φίλους, να εκπαιδεύσουμε παιδιά, που είναι πιο πληροφορημένα και έχουν γνώσεις ίσως και περισσότερες από αυτές που είχαμε εμείς στην αντίστοιχη ηλικία. Προσπαθούμε να τους δώσουμε εφόδια όπως τεχνολογικές γνώσεις εκπαιδεύοντας τα να χρησιμοποιούν τους υπολογιστές και το ίντερνετ. Μπορούν όμως αυτές οι γνώσεις να αντικαταστήσουν τις κοινωνικές εμπειρίες και τις διαπροσωπικές σχέσεις που τα παιδιά αποκτούν μέσα από την καθημερινότητά τους στις αλάνες με τη συναναστροφή τους με παιδιά της ηλικίας τους αλλά και μεγαλύτερα;

Δύσκολες αποφάσεις για γονείς



Όσο πιο πολύ μεγαλώνουν τα παιδιά, με αποκορύφωμα τα εφηβικά χρόνια, νιώθουν την πίεση και το στρες της σύγχρονη κοινωνίας.



Τα πρότυπα δείχνουν ότι επιβιώνει ο πιο μορφωμένος, ο πιο εξειδικευμένος, αυτός με τα περισσότερα πτυχία. Ξένες γλώσσες, χορός, μουσική, φροντιστήρια δεν αφήνουν χρόνο για να χαλαλίσεις στις αλάνες.



Αν το παιδί όμως δεν έχει βιώσει την ανάπτυξη σχέσεων, την αλληλεγγύη και τους καυγάδες στο γειτονικό πάρκο τότε θα έχει χάσει ίσως το πιο σημαντικό μάθημα που μπορεί να του προσφέρει η παιδική του ηλικία, αυτό της ομαλής κοινωνικοποίησης και της ένταξης σε ένα πλαίσιο. Δε θα έπρεπε να ξεχνάμε ότι η παρέα είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας και μέσω αυτής το παιδί μας προπονείται για όλα όσα πιθανόν να αντιμετωπίσει μετέπειτα στη ζωή του. Είναι λοιπόν το προπαρασκευαστικό στάδιο, που αν εκλείψει δημιουργεί ένα κενό, ένα χάσμα που πολύ δύσκολα μπορεί να αναπληρωθεί.



Έτσι ο κάθε γονέας καλείται κάθε μέρα να καθοδηγήσει το παιδί ξέροντας τους κινδύνους αλλά γνωρίζοντας ότι το παιδί του χρειάζεται ελευθερίες και εμπειρίες, το παιχνίδι, τη γειτονιά με τους φίλους τους "καλούς" και τους "κακούς" γείτονες.



Ποιος είπε λοιπόν ότι είναι εύκολο να είσαι γονέας;



Πηγή: www.paidorama.com