Mamma El Press: ενούρηση

6 Μαΐ 2011

Νυκτερινή ενούρηση (Όταν το παιδί βρέχεται το βράδυ)

Posted by Ελισσάβετ Γεωργιάδη on 10:25 π.μ.

Ως Νυκτερινή Ενούρηση ορίζεται η ακούσια απώλεια ούρων την νύκτα, μετά από το 5ο-6ο έτος της ηλικίας οπότε θα ανεμένετο ο πλήρης έλεγχος της λειτουργίας της κύστεως.
Η ενούρηση χαρακτηρίζεται ως πρωτοπαθής Νυκτερινή Ενούρηση όταν συνεχίζεται από τη γέννηση και δευτεροπαθής όταν αρχίζει μετά από περίοδο εγκράτειας 6 μηνών τουλάχιστον. Το άτομο παραμένει στεγνό κατά τη διάρκεια της ημέρας και ελέγχει τη κύστη του.

Οι αιτίες συνήθως οφείλονται σε λειτουργική πάθηση. Το ανθρώπινο σώμα κανονικά ελαττώνει την παραγωγή ούρων το βράδυ, όταν το παιδί κοιμάται, μέσω της αυξημένης παραγωγής μίας συγκεκριμένης ορμόνης, της βαζοπρεσσίνης, η οποία δίνει σήμα στα νεφρά να μειώσουν την παραγωγή ούρων το βράδυ.

Στα ενουρητικά όμως άτομα, η παραγωγή βαζοπρεσσίνης δεν αυξάνεται το βράδυ με αποτέλεσμα παραγωγή περίσσειας ούρων των οποίων ο όγκος υπερβαίνει τον όγκο της ουροδόχου κύστεως με αποτέλεσμα την ακούσια κένωσή της και κατά συνέπειαν το βρέξιμο του παιδιού.

Σπάνια ίσως να υποκρύπτεται κάποιο σημαντικότερο πρόβλημα των νεφρών ή της ουροδόχου κύστεως το οποίο θα πρέπει να διερευνηθεί και να λυθεί, επειδή είναι πολύ σοβαρότερο από τη σχετικά απλή πάθηση που περιγράφεται παραπάνω ως Πρωτοπαθής (Μονοσυμπτωματική) Νυκτερινή Ενούρηση.

Υπάρχει γενικά μία πολύ διαδεδομένη αντίληψη, τόσο μεταξύ των γονέων, όσο και μεταξύ των γιατρών ότι η νυκτερινή ενούρηση είναι μία καλοήθης νόσος, άγνωστης και μυστηριώδους αιτιολογίας η οποία περνά με τον καιρό. Με εξαίρεση τις αλλεργικές παθήσεις, η νυκτερινή ενούρηση είναι η πιο συχνή πάθηση της παιδικής ηλικίας. Κατά συνέπειαν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς γιατί η νυκτερινή ενούρηση παραδοσιακά αντιμετωπίζεται με τέτοια έλλειψη ενδιαφέροντος από τους γιατρούς, τόσο από κλινικής απόψεως όσο και από ερευνητικής πλευράς.

Οι γιατροί δεν δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για μία πάθηση την οποία οι ίδιοι θεωρούν αυτοϊώμενη και οφειλομένη σε λανθασμένη διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Δεν υπήρχαν σοβαρές έρευνες για την αιτιολογία και την παθοφυσιολογία της νυκτερινής ενουρήσεως ή για τις επιπτώσεις της, όπως οι ψυχολογικές συνέπειες τις οποίες βιώνει το παιδί.

Ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες συσχετίσθηκαν αδικαιολογήτως και επί μακρόν με την νυκτερινή ενούρηση. Η ιατρική διάγνωση της νυκτερινής ενουρήσεως ανευρίσκετο μεταξύ άλλων ψυχιατρικών διαταραχών σε εγχειρίδια ψυχιατρικής. Ψυχαναλυτικές θεωρίες, ορισμένες προσωπικές συμπεριφορές, πιέσεις (stress), οικογενειακές δυσλειτουργίες και κοινωνικά προβλήματα είχαν ενοχοποιηθεί ως πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες.

Το 1985 όμως, μία δημοσίευση από ένα ερευνητικό κέντρο στη Δανική πόλη Aarhus απετέλεσε το σημείο καμπής για το κλινικό και ερευνητικό ενδιαφέρον για τη νυκτερινή ενούρηση. Οι συγγραφείς διετύπωσαν τεκμηριωμένα τη θεωρία ότι ένα επεισόδιο νυκτερινής ενουρήσεως θα μπορούσε να οφείλεται σε νυκτερινή πολυουρία, πλήρωση της ουροδόχου κύστεως μέχρι το όριό της κατά τη διάρκεια του ύπνου και ακούσια απώλεια ούρων (ούρηση) στο κρεβάτι. Η πολυουρία φαίνεται ότι προκαλείται από σχετικό έλλειμμα αντιδιουρητικής ορμόνης (αργινινικής βαζοπρεσσίνης) κατά τη διάρκεια της νύκτας. Τα επίπεδα της αντιδιουρητικής ορμόνης στο πλάσμα δεν αυξάνονται κατά τη διάρκεια της νύκτας στα ενουρητικά παιδιά όπως συνήθως συμβαίνει σε μη ενουρητικά άτομα κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Στα φυσιολογικά, εγκρατή άτομα, παιδιά ή ενήλικες, η παραγωγή ούρων ανά μονάδα χρόνου, μειώνεται κατά τη διάρκεια του ύπνου εν σχέσει με την ημέρα. Αυτός ο μηχανισμός είναι ευεργετικός, επειδή επιτρέπει να μην διακόπτεται ο ύπνος από ενδεχόμενη διάταση της κύστεως λόγω αυξημένου όγκου ούρων. Μετά τη δημοσίευση του δανικού άρθρου το 1985, δημοσιεύθηκαν εκατοντάδες άρθρα για θέματα σχετικά με την ενούρηση.

Επιπλέον, υπάρχει μία λανθασμένη προκατάληψη που εμποδίζει τους γονείς ακόμα και να αναφέρουν στο γιατρό την πάθηση του παιδιού τους, επειδή:
- τη θεωρούν ταμπού
- ντρέπονται να αναφέρουν το κληρονομικό τους ιστορικό-ένα παιδί με 1 γονέα ενουρητικό έχει πιθανότητα 45% να είναι και αυτό ενουρητικό, με 2 το ποσοστό γίνεται 75%
- νομίζουν ότι θα κατηγορηθούν ότι το παιδί δεν σταμάτησε να βρέχεται εξαιτίας δικών τους παραλείψεων ή λαθών.

Σε αντίθεση με τα όσα λανθασμένα πιστεύονται μέχρι σήμερα, η νυκτερινή ενούρηση δεν έχει ψυχολογικά αίτια, αλλά μπορεί να δημιουργήσει ψυχολογικές διαταραχές, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση του παιδιού, κοινωνική απομόνωση και σε ακραίες περιπτώσεις ακόμη και σεξουαλικές διαταραχές μετά την εφηβεία.

Μία πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη σε ένα μεγάλο αριθμό οικογενειών που είχαν ενουρητικά παιδιά, απέδειξε σαφώς ότι ανεξαρτήτως οικογενειακής προελεύσεως, τα παιδιά που παρουσιάζουν νυκτερινή ενούρηση γενικά έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση για τον εαυτό τους. Η αυτοεκτίμηση των παιδιών είναι μία σημαντική ψυχολογική μεταβλητή που συνδέεται με τη ψυχική υγεία. Χαμηλή αυτοεκτίμηση απαντάται σε ποικίλες ψυχιατρικές διαταραχές, όπως κατάθλιψη, προβλήματα φαγητού και προβλήματα ταυτότητος. Επομένως, αν η χαμηλή αυτοεκτίμηση επιμείνει επί σειράν ετών σε παιδιά με δυσλειτουργίες της ουρήσεως, αργότερα πρέπει να αναμένονται ψυχολογικές και ψυχιατρικές διαταραχές.

Η τυπική εικόνα ενός ενουρητικού παιδιού είναι η εξής: Χαμηλό επίπεδο αυτοεκτιμήσεως για τον εαυτό του, κακές σχέσεις με τις οικογένειές του και τους φίλους του και έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητές του. Το πρόβλημα αναγνωρίζεται εύκολα, ακόμα και σε παιδιά προσχολικής ηλικίας. Μετά από επιτυχή αντιμετώπιση του προβλήματος, η αυτοεκτίμηση του παιδιού επανέρχεται ταχέως. Συνεπώς, πρέπει να συστηθεί η έγκαιρη θεραπεία προκειμένου να αποφευχθούν μεταγενέστερες ψυχιατρικές διαταραχές.

Τα τελευταία χρόνια, οι έρευνες απέδειξαν οριστικά ότι πρόκειται για οργανικό πρόβλημα που πρέπει να διερευνάται συστηματικά και να αντιμετωπίζεται έγκαιρα από τους γιατρούς που θα συμβουλεύσουν τους γονείς για τον καταλληλότερη μέθοδο αντιμετώπισης. Υπολογίζεται ότι το 10% των παιδιών 7 ετών πάσχουν από Πρωτοπαθή (Μονοσυμπτωματική) Νυκτερινή Ενούρηση, ενώ ο ρυθμός αυτομάτου ιάσεως είναι 15% ετησίως. Όμως το 0,6-1% των ατόμων άνω των 15 ετών θα παραμείνουν ενουρητικά δια βίου. Υπολογίζεται ότι στην Ελλάδα, πάσχουν 100.000 παιδιά από 5 μέχρι 15 ετών.

Πηγή: www.healthierworld.gr

Μαμά τα έκανα μούσκεμα

Posted by Ελισσάβετ Γεωργιάδη on 10:41 π.μ.

Είναι πια αρκετά μεγάλο για να βρέχει το κρεβάτι του. Γιατί τότε εξακολουθεί να το κάνει; Το παιδί σας μπορεί να ξεπεράσει τη νυχτερινή ενούρηση οριστικά και γρήγορα αν έχει την αγάπη σας, την ψυχολογική στήριξη, αλλά και τη βοήθεια της επιστήμης.

Μέχρι την ηλικία των 5 ετών είναι φυσιολογικό το παιδί να "βρέχει" το κρεβάτι του τα βράδια. Στη συνέχεια, η νυχτερινή ενούρηση μειώνεται με ρυθμό 15% κάθε χρόνο. Για να πούμε ότι υπάρχει πρόβλημα, θα πρέπει αυτή η κατάσταση να συνεχίζεται κάθε βράδυ (ή σχεδόν κάθε βράδυ) αφού το παιδί περάσει τα πέντε του χρόνια και εφόσον δεν έμεινε στεγνό για διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Τότε θεωρείται ότι πάσχει από "νυχτερινή ενούρηση", δηλαδή από ακούσια απώλεια ούρων κατά τη διάρκεια του ύπνου. Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που δεν θα πρέπει να σας ανησυχεί ιδιαίτερα, αρκεί να δείξετε προσοχή τόσο εσείς όσο και ο παιδίατρος. Ένα ενουρητικό παιδί είναι συνήθως ένα υγιές παιδί και το πιο πιθανό είναι η ενούρηση να οφείλεται στην αργή ωρίμανση ενός αδένα που ονομάζεται υπόφυση. Δεν είναι επίσης σπάνιο το φαινόμενο τα παιδιά να εμφανίζουν απώλεια ούρων τη νύχτα όταν βρίσκονται υπό ψυχολογικό στρες και λιγότερο συχνά όταν έχουν κάποια λοίμωξη στο ουροποιητικό σύστημα.

Οι πιο συχνές αιτίες.

Η νυχτερινή ενούρηση διακρίνεται σε πρωτοπαθή και δευτεροπαθή. Η πρωτοπαθής αναφέρεται σε παιδιά που δεν έχουν καταφέρι να ελέγξουν την απώλεια ούρων όταν κοιμούνται. Η δευτεροπαθής αναφέρεται σε παιδιά που πριν την εμφάνιση της έχουν παραμείνει στεγνά το βράδυ για διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπάρχουν παιδιά που "βρέχονται" από τότε που γεννήθηκαν, χωρίς να έχουν καταφέρει έστω και για λίγες μέρες να αποκτήσουν τον έλεγχο της ουροδόχου κύστης τους, και άλλα στα οποία το πρόβλημα εμφανίζεται ξαφνικά. Αυτή η δεύτερη περίπτωση εκδηλώνεται κυρίως στην πρώτη σχολική ηλικία. Τα αίτια είναι συνήθως ψυχολογικά, όπως, για παράδειγμα, η ζήλια για τη γέννηση ενός άλλου παιδιού, η απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου, το άγχος και η στεναχώρια που προκαλεί ένα διαζύγιο, οι συχνοί καβγάδες στην οικογένεια, η έναρξη του σχολείου καθώς και η αλλαγή σπιτιού.

Τα αίτια της πρωτοπαθής νυχτερινής ενούρησης δεν είναι επακριβώς γνωστά. Στις περισσότερες περιπτώσεις οφείλεται σε καθυστέρηση της ωρίμανσης της υπόφυσης, με αποτέλεσμα την υπερπαραγωγή ούρων κατά τη διάρκεια της νύχτας (λόγω προσωρινής έλλειψης της αντιδιουρητικής ορμόνης που παράγεται από αυτήν), ή σε μικρή χωρητικότητα της ουροδόχου κύστης. Η ορμόνη αυτή, η βαζοπρεοσίνη, έχει τη δυνατότητα να μειώνει την παραγωγή ούρων και εκκρίνεται σε μεγαλύτερη ποσότητα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Στα παιδιά που πάσοχυν από πρωτοπαθή νυχτερινή ενούρηση παράγεται σε μικρότερες ποσότητες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παράγουν πολλά ούρα τη νύχτα, που υπερβαίνουν τη χωρητικότητα της κύστης τους, η οποία "ξεχειλίζει" και έτσι βρέχονται στον ύπνο τους.

Μερικές φορές, η ξαφνική νυχτερινή απώλεια ούρων σε παιδιά σχολικής ή προσχολικής ηλικίας μπορεί να είναι το καμπανάκι που προειδοποιεί για κάποιο σοβαρότερο πρόβλημα, όπως, πχ, για την εμφάνιση υποτροπιάζουσας ουρολοίμωξης ή ακόμα (σε συνδυασμό με κάποια άλλα συμπτώματα, όπως έντονη δίψα, απώλεια βάρους κλπ) για σακχαρώδη διαβήτη. Είναι όμως φανερό ότι σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι η νυχτερινή ενούρηση το πρόβλημα που απασχολεί παιδιάτρους και γονείς, αλλά πολύ σοβαρότερα προβλήματα υγείας.

Πίσω από την πρωτοπαθή ενούρηση, επίσης, μπορεί να κρύβεται και κληρονομική προδιάθεση. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, τρία στα τέσσερα παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς είχαν παρουσιάσει νυχτερινή ενούρηση αντιμετωπίζουν ανάλογο πρόβλημα και περίπου τα μισά από τα παιδιά που "βρέχουν" το κρεβάτι τους έχουν τουλάχιστον ένα γονιό που έκανε το ίδιο. Μάλιστα, έχει παρατηρηθεί ότι τα παιδιά σταματούν τη νυχτερινή ενούρηση στην ίδια ηλικία με τους γονείς τους ή λίγο νωρίτερα.

Η διάγνωση θα επιβεβαιωθεί από τον παιδίατρο με το αναλυτικό ιστορικό και με κάποιες εξετάσεις. Ένα εργαλείο που θα βοηθήσει τον ειδικό να εξακριβώσει τον τύπο της διαταραχής και τα πιθανά αίτια της είναι το "ημερολόγιο", ένα σημειωματάριο όπου θα καταγράφετε λεπτομερώς κάθε πότε πίνει υγρά το παιδί και κάθε πότε ουρεί. Με τη βοήθεια του ο γιατρός, σε μια προσπάθεια να διαμορφωθούν νέες συνήθειες, θα δώσει οδηγίες για το πότε το παιδί πρέπει να πίνει υγρά και πότε πρέπει να πηγαίνει στην τουαλέτα.

Τι να κάνουμε;

Η αντιμετώπιση της παιδικής νυχτερινής ενούρησης περιλαμβάνει τόσο μεθόδους που ενθαρρύνουν την αλλαγή συμπεριφορών όσο και ειδικά φάρμακα. Μερικές από τις κλασικές μεθόδους πρόληψης των "νυχτερινών ατυχημάτων" είναι:

Ο περιορισμός των υγρών που καταναλώνει το παιδί πριν φτάσει η ώρα να πέσει για ύπνο.

Η ενθάρρυνση για πλήρη κένωση της κύστης λίγο πριν κοιμηθεί.

Η καταγραφή των συνηθειών του τη νύχτα, ώστε να προλαβαίνετε να το σηκώνετε έγκαιρα για να πάει στην τουαλέτα.

Η αποφυγή οποιασδήποτε τιμωρίας σχετίζεται με το πρόβλημα.

Η επιβράβευση όσες νύχτες το κρεβάτι μένει στεγνό.

Μην το αγχώνετε.

Η νυχτερινή ενούρηση δεν είναι αρρώστια. Είναι μια ενοχλητική πάθηση που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ψυχραιμία, όσο το δυνατόν πιο νωρίς, πριν συμπληρώσει το παιδί τα έξι του χρόνια, ώστε να μην επιβαρυνθεί το ίδιο ψυχολογικά. Τα παιδιά που βρέχονται στον ύπνο τους νιώθουν ντροπή, άγχος, ανασφάλεια και πολλές φορές φόβο απέναντι στους γονείς. Για αυτό, δεν πρέπει ποτέ να το τιμωρείτε ή να το μαλώνετε. Εξηγήστε του ότι δεν φταίει, ότι κι άλλοι συνομήλικοι του αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα και ότι με τις κατάλληλες κινήσεις γρήγορα θα αποκτήσει τον έλεγχο. Προσπαθήστε να μπείτε στη θέση του και να καταλάβετε αυτό που αισθάνεται. Φροντίστε να το καθησυχάσετε, να το στηρίξετε και να το ενισχύσετε. Μην επιτρέψετε να το κοροϊδεύουν τα άλλα μέλη της οικογένειας και ιδιαίτερα τα αδέρφια του. Αντίθετα, είναι καλό να το επαινείτε για κάθε στεγνή νύχτα. Έτσι, το βοηθάτε να καλλιεργήσει την αυτοπεποίθηση του και να αποκτήσει θάρρος.

Τελικά εκεί βρίσκεται και το μεγάλο ζήτημα στη νυχτερινή ενούρηση: Είναι μια πάθηση που υπονομεύει την αυτοεκτίμηση του παιδιού και το κάνει να αισθάνεται αποκομμένο, απομονωμένο και "διαφορετικό" από τους φίλους του, από την τάξη του ακόμα και από την οικογένεια του. Η αποκατάσταση της υγείας του θα επαναφέρει την αυτοεκτίμηση του σε υψηλότερα επίπεδα ακόμα και σε σχέση με εκείνα των συνομηλίκων του που ποτέ δεν βράχηκαν τη νύχτα.