Μεγαλώνοντας ένα παιδί με επιληψία.

Στην Ελλάδα κάθε χρόνο παρουσιάζονται 3.000-5.000 νέα περιστατικά, εκ των οποίων τα 1.500 είναι περιπτώσεις με εστιακή επιληψία. Πρόκειται για μια διαταραχή που μπορεί να εμφανιστεί από τη νεογνική κιόλας ηλικία.

Ακούγεται σκληρό, όμως υπάρχουν ανάμεσά μας παιδιά που πάσχουν από επιληψία. Παιδιά χαρούμενα, έξυπνα, ζωηρά και μοναδικά, όπως όλα τα άλλα, με τη διαφορά ότι αυτά και οι οικογένειές τους μαθαίνουν να ζουν με αυτή τη διαταραχή. Γιατί αυτό ακριβώς είναι η επιληψία. Μια χρόνια διαταραχή του εγκεφάλου, η οποία χαρακτηρίζεται από υποτροπιάζοντες, δηλαδή επαναλαμβανόμενους επιληπτικούς σπασμούς. Όλα ξεκινούν από τον εγκέφαλο, ο οποίος αποτελείται από εκατομμύρια νευρικά κύτταρα η λειτουργία και η επικοινωνία των οποίων γίνεται με μικρές ποσότητες ηλεκτρικού ρεύματος και με τη βοήθεια μιας πολύ ευαίσθητης χημικής ισορροπίας. Ένας σπασμός συμβαίνει όταν η φυσιολογική αυτή χημική ισορροπία διαταράσσεται, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα μιας βραχυχρόνιας ηλεκτρικής «θύελλας». Η επιληψία εμφανίζεται όταν παρουσιαστούν τέτοια επαναλαμβανόμενα επεισόδια σπασμών. Η διαταραχή αυτή δεν είναι κληρονομική, αλλά όταν ένας από τους γονείς ή στενούς συγγενείς έχει επιληψία, τότε το παιδί έχει λίγο μεγαλύτερη πιθανότητα σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό να την παρουσιάσει.

Τα είδη της επιληψίας

Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, ένα στα εκατό παιδιά σχολικής ηλικίας παρουσιάζει επιληψία. Η αιτία των σπασμών συνήθως είναι άγνωστη και τότε η πάθηση χαρακτηρίζεται ιδιοπαθής. Όταν οφείλεται σε κάποιον συγκεκριμένο παράγοντα (σοβαρό τραύμα στο κεφάλι, υπογλυκαιμία, όγκο στον εγκέφαλο, δηλητηρίαση, μηνιγγίτιδα), τότε λέγεται συμπτωματική. Όταν πιθανολογείται κάποιο νόσημα, αλλά, παρά τις εξετάσεις που γίνονται, δεν διαπιστώνεται, τότε η επιληψία λέγεται κρυπτογενής. Η ιατρική, βασισμένη σε συγκεκριμένα κριτήρια (αίτιο, ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, το μέρος του σώματος που προσβάλλει) χωρίζει την επιληψία σε διάφορες μορφές:

Α. Γενικευμένοι τονικοκλονικοί σπασμοί (μεγάλη κρίση-Grand mal):

Αφορά ολόκληρο το σώμα και το παιδί, εκτός από τους σπασμούς (απότομες, επαναλαμβανόμενες, ρυθμικές συσπάσεις όλων των μυών του σώματος), μπορεί να παρουσιάσει και τα ακόλουθα συμπτώματα: απότομο κλάμα, απώλεια συνείδησης, απώλεια ούρων ή κοπράνων, πολλά σάλια στο στόμα, ταχυκαρδία. Συνήθως τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτά τα συμπτώματα μετά το τέλος της κρίσης κοιμούνται.

Β. Αφαιρέσεις (μικρή κρίση-Petit mal): 

Τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτού του είδους την επιληψία, ξαφνικά σταματούν αυτό που κάνουν και παρουσιάζουν βλέμμα απλανές και καθηλωμένο (καρφώνουν τα μάτια τους σε συγκεκριμένο σημείο). Κάποιες φορές μπορεί τα μάτια να γυρίσουν προς τα πάνω και να φαίνεται το ασπράδι του ματιού ή να ανοιγοκλείνουν πολύ γρήγορα. Τέτοια επεισόδια μπορεί το παιδί να εμφανίζει μέχρι και 100 την ημέρα. Η συνηθισμένη ηλικία εμφάνισης αυτής της μορφής επιληψίας είναι 5-8 ετών.

Γ. Εστιακές κρίσεις: 

Αυτές είναι αποτέλεσμα υπερβολικής ηλεκτρικής εκφόρτισης που περιορίζεται σε μια περιοχή του εγκεφάλου. Έτσι, το παιδί μπορεί να παρουσιάζει σπασμούς σε ένα μέρος του σώματος (για παράδειγμα, στο δεξί χέρι και πόδι) ή να παρουσιάζει διαταραχές της όρασης, της ακοής ή των άλλων αισθήσεων. Τα παιδιά αυτά δεν χάνουν τις αισθήσεις τους. Υπάρχει όμως περίπτωση οι σπασμοί στη συνέχεια να γενικευτούν και να ακολουθήσει ακόμη και απώλεια συνείδησης. Τότε λέγονται σύνθετοι σπασμοί.

Δ. Επιληπτικά σύνδρομα: 

Υπάρχουν επιληπτικές καταστάσεις που δεν μπορούν να ταξινομηθούν σε μια από τις πιο πάνω κατηγορίες. Ανάλογα με τα συμπτώματα, την αιτιολογία και τα ηλεκτροεγκεφαλικά ευρήματα κατατάσσονται σε πιο μικρές κατηγορίες. Αυτό γίνεται για λόγους συνεννόησης μεταξύ των γιατρών, για τον καθορισμό κοινής θεραπείας και για να γνωρίζουν οι γονείς την πρόγνωση της συγκεκριμένης μορφής επιληψίας.

Τη μεγαλύτερη σημασία για τη διάγνωση της επιληψίας έχει το ιστορικό, πληροφορίες δηλαδή που θα ζητήσει ο παιδίατρος σε σχέση με το επεισόδιο που είχε το παιδί και γενικότερα οτιδήποτε αφορά το παιδί. Αν οι γονείς δεν ήταν κοντά του όταν είχε το επεισόδιο, τότε είναι χρήσιμο να μιλήσει με το γιατρό οποιοςδήποτε ήταν μάρτυρας του επεισοδίου. Ο γιατρός θα ζητήσει πληροφορίες για την ώρα του επεισοδίου, πόσο διήρκεσε, τις ακριβείς αντιδράσεις του παιδιού, ποια η σειρά των συμπτωμάτων, τι έκανε μετά το τέλος της κρίσης κ.λπ.

Πώς γίνεται η διάγνωση

Η βασική εξέταση σε περίπτωση επιληψίας είναι το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Ο γιατρός θα αξιολογήσει το αποτέλεσμα σε σχέση με το ιστορικό και τα ευρήματα από την εξέταση που θα κάνει στο παιδί. Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα καταγράφει την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου. Είναι μια ανώδυνη και ακίνδυνη εξέταση. Το παιδί ξαπλώνει σε ένα κρεβάτι και τοποθετούνται σε συγκεκριμένα σημεία πάνω στο κεφάλι ηλεκτρόδια τα οποία συνδέονται με τον ηλεκτροεγκεφαλογράφο. Κατά την εξέταση δεν αισθάνεται τίποτε, απλώς γίνεται η καταγραφή της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου σε ένα χαρτί. Το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα μπορεί να επιβεβαιώσει ότι το παιδί έχει επιληψία, να προσδιορίσει τη μορφή της (όχι πάντα) και παράγοντες που την προκαλούν ( π.χ. φωτεινά ερεθίσματα). Ο γιατρός μπορεί να ζητήσει να γίνει και αξονική τομογραφία εγκεφάλου ή μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου. Οι εξετάσεις αυτές σκοπό έχουν να απεικονίσουν τον εγκέφαλο για να διαπιστώσει ο γιατρός αν υπάρχει κάποια αιτία για την επιληψία.

Η φαρμακευτική αγωγή

Δεν υπάρχει μαγικό φάρμακο που να θεραπεύει την επιληψία. Τα φάρμακα που παίρνουν τα παιδιά με επιληψία στόχο έχουν να εμποδίσουν την εμφάνιση των σπασμών και να αποφευχθούν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης σοβαροί τραυματισμοί, ατυχήματα που μπορεί να είναι και θανατηφόρα. Οι συχνές επιληπτικές κρίσεις μπορεί να μειώσουν τη μνήμη και τη συγκέντρωση. Επίσης, οι ανεξέλεγκτες κρίσεις δημιουργούν προβλήματα στην ένταξη του παιδιού στο κοινωνικό σύνολο. Τα φάρμακα λοιπόν έχουν σκοπό να ελέγξουν τις κρίσεις. Σήμερα, διατίθεται πληθώρα σκευασμάτων και σχεδόν πάντοτε βρίσκεται το κατάλληλο φάρμακο ή ο κατάλληλος συνδυασμός που θα ελέγξει τους σπασμούς του παιδιού. Η φαρμακευτική αγωγή θα πρέπει να ακολουθηθεί για περίπου δύο χρόνια και στη συνέχεια γίνεται σταδιακή διακοπή της. Υπάρχουν όμως μορφές επιληψίας που χρειάζονται θεραπεία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα -σε κάποιες περιπτώσεις το παιδί είναι υποχρεωμένο να παίρνει το φάρμακο και για ολόκληρη τη ζωή του. Αυτό είναι κάτι που θα το κρίνει ο γιατρός. Ευθύνη του παιδιού ή των γονιών του είναι η πιστή εφαρμογή των οδηγιών του γιατρού, η ενημέρωσή του για κάθε εξέλιξη και, γενικά, η σταθερή συνεργασία μαζί του. Πολύ χρήσιμη είναι επίσης η τήρηση εκ μέρους του παιδιού ενός «ημερολογίου» των κρίσεων, στο οποίο απεικονίζεται με ακρίβεια η πορεία του προβλήματος.

Άλλα είδη θεραπείας

Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες τα φάρμακα αδυνατούν να ελέγξουν τους σπασμούς, υπάρχει περίπτωση να χρησιμοποιηθεί άλλος τρόπος θεραπείας, όπως χειρουργική επέμβαση ή ειδική δίαιτα. Οι χειρουργικές επεμβάσεις είναι πολύ δύσκολες και γίνονται μόνο σε πολύ λίγα εξειδικευμένα κέντρα. Η δίαιτα που συνιστάται περιέχει πολλά λίπη και έλαια, με αποτέλεσμα να δημιουργείται στον οργανισμό μια κατάσταση που λέγεται κέτωση. Αυτή η αλλαγή σε μερικά άτομα μπορεί να μειώσει την τάση για εκδήλωση επιληπτικών κρίσεων.

Πρώτες βοήθειες σε επεισόδιο σπασμών

Παραμένουμε ψύχραιμοι. Κοιτάμε την ώρα ώστε να ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει το επεισόδιο. Στη συνέχεια, τοποθετούμε το παιδί στη σωστή θέση, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η αναπνοή του. Το σώμα του πρέπει να είναι γυρισμένο στο πλάι με το πρόσωπο στραμμένο ελαφρά προς τα κάτω. Εναλλακτικά, μπορούμε να φέρουμε το σώμα μπρούμυτα, με το κεφάλι πάλι στραμμένο προς το ένα ή το άλλο πλάι, ποτέ ανάσκελα, γιατί έτσι δυσχεραίνεται η αναπνοή του. Παραμένουμε δίπλα του χωρίς να προσπαθούμε να ακινητοποιήσουμε το σώμα και τα άκρα, που συνήθως τινάζονται. Απομακρύνουμε από κοντά του διάφορα αντικείμενα στα οποία θα μπορούσε να χτυπήσει και, για να διευκολυνθεί η αναπνοή, χαλαρώνουμε εάν χρειάζεται τα ρούχα στην περιοχή του λαιμού και εάν υπάρχει σιελόρροια καθαρίζουμε με ένα ύφασμα το στόμα. Δεν προσπαθούμε να βάλουμε τα δάχτυλά μας ή κάποιο άλλο σκληρό αντικείμενο στο στόμα του παιδιού για να αναπνέει καλύτερα (η πολύ διαδεδομένη ιδέα ότι τη στιγμή των σπασμών ο ασθενής μπορεί να καταπιεί τη γλώσσα του και συνεπώς πρέπει να την τραβήξουμε έξω είναι απλώς μύθος). Μόλις το παιδί αρχίσει να συνέρχεται εάν θέλει να κοιμηθεί το αφήνουμε να το κάνει, διαφορετικά προσπαθούμε με ήπιο τρόπο να το ηρεμήσουμε.

Ξέρατε ότι...

αρκετοί διάσημοι έπασχαν (τουλάχιστον έτσι φημολογείται) από επιληψία; Ανάμεσά τους, ο φιλόσοφος Σωκράτης, ο Μέγας Ναπολέων, ο ρώσος συγγραφέας Ντοστογιέφσκι, ο Άλφρεντ Νομπέλ. Είναι μερικοί μόνο επιληπτικοί ασθενείς που η ασθένεια τους δεν τους εμπόδισε να μεγαλουργήσουν.

Πηγή: imommy.gr

Read More [...]

Posted in αγωγή, γονείς, είδη, επιληψία, θεραπεία, παιδιά, πρώτες βοήθειες, φάρμακα

Η χρόνια δυσκοιλιότητα στα παιδιά

Τι είναι δυσκοιλιότητα

Καθυστέρηση ή δυσκολία στη λειτουργία της αφόδευσης ικανή να προκαλέσει σημαντική δυσφορία στο παιδί. Βρέφη που θηλάζουν μπορεί να έχουν από 7 κρεμώδεις κενώσεις την ημέρα έως 1 την εβδομάδα. Παιδιά ηλικίας 1-2 ετών έχουν κατά μέσον όρο 1-2 κενώσεις την ημέρα, ενώ περίπου στα 4 χρόνια, τα παιδιά αποκτούν παρόμοιες συνήθειες με τον ενήλικα, έχουν δηλαδή από 3 κενώσεις την ημέρα έως 3 την εβδομάδα.

Πόσο συχνή είναι στα παιδιά;

Επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι η δυσκοιλιότητα αφορά ποσοστό 5-10% των παιδιών και αποτελεί την αιτία για το 3% των επισκέψεων στον παιδίατρο και για το 25-35% των παραπομπών στον παιδογαστρεντερολόγο.

Πώς προκαλείται;

Γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ψυχολογικοί και διαιτητικοί παράγοντες ευθύνονται για την εμφάνιση της δυσκοιλιότητας στα παιδιά. Στην πλειονότητα των παιδιών η δυσκοιλιότητα είναι λειτουργική, δεν οφείλεται δηλαδή σε οργανική βλάβη.

Στους πρώτους έξη μήνες της ζωής, η δυσκολία στην αφόδευση συνήθως οφείλεται σε ανωριμότητα του μυϊκού συστήματος της πυέλου και υποχωρεί με την πάροδο του χρόνου.

Μετά τους έξη μήνες της ζωής, η επώδυνη αφόδευση λόγω σκληρών κοπράνων μπορεί να προκαλέσει αναστολή, κατακράτηση κοπράνων και εκδήλωση δυσκοιλιότητας. Αυτό κυρίως συμβαίνει στα μεταβατικά στάδια της διατροφής, δηλαδή κατά τη μετάβαση από το μητρικό γάλα στο γάλα πρώτης βρεφικής ηλικίας ή αμέσως μετά την έναρξη των στερεών τροφών.

Στα μεγαλύτερα παιδιά, η ηθελημένη κατακράτηση κοπράνων αποτελεί την κυριότερη αιτία της δυσκοιλιότητας. Η επώδυνη αφόδευση ή ο φόβος της τουαλέτας οδηγούν σε δυσκοιλιότητα, η οποία χρονικά παρουσιάζει δυο αιχμές: την περίοδο εκμάθησης της τουαλέτας και την έναρξη της σχολικής ηλικίας. Η κατακράτηση κοπράνων οδηγεί σε διάταση του εντέρου, ανησυχία και κοιλιακό άλγος, ευερεθιστότητα και ανορεξία, καθώς και σε διάρροια από υπερπλήρωση του εντέρου (εγκόπριση).

ΠΡΟΣΟΧΗ

Όταν η δυσκοιλιότητα εμφανίζεται κατά τον 1ο μήνα της ζωής, όταν συνδυάζεται με εμετούς, ελλιπή πρόσληψη βάρους ή διάταση της κοιλιάς απευθυνθείτε αμέσως στον παιδίατρό σας.

Θεραπεία της δυσκοιλιότητας

Η αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού, καθώς και από τη βαρύτητα και τη χρονιότητα των συμπτωμάτων. Σε γενικές γραμμές ακολουθούνται τα παρακάτω:

Κένωση του εντέρου

Στις περιπτώσεις χρόνιας δυσκοιλιότητας, όπου κοπρανώδεις μάζες ψηλαφώνται στην κοιλιά ή σκληρά κόπρανα έχουν συσσωρευτεί στο ορθό, είναι απαραίτητο να προηγηθεί η πλήρης κένωση του εντέρου με τη χρήση καθαρτικών φαρμάκων ή υποκλυσμών (οι οποίοι όμως είναι καλύτερο να αποφεύγονται στο ήδη φοβισμένο παιδί), πριν ακολουθηθεί οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη θεραπεία.

Διαιτητική αγωγή

Μετά την επιτυχή κένωση του εντέρου, ακολουθεί η επί μακρόν διατήρηση μαλακών κενώσεων (συνήθως για διάστημα μερικών μηνών).

Το παραπάνω επιτυγχάνεται

• με την υιοθέτηση διατροφής πλούσιας σε φυτικές ίνες (όσπρια, φρούτα και λαχανικά), ή την προσωρινή χρήση σκευασμάτων φυτικών ινών
• με την αύξηση της χορήγησης υγρών και
• με την τακτική κένωση του εντέρου σε σταθερές ώρες της ημέρας.

Η επίτευξη του τελευταίου είναι πολύ σημαντική για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας. Οι πλέον κατάλληλες ώρες μετά το πρόγευμα ή μετά το γέυμα/δείπνο. Η δημιουργία ευχάριστης, χαλαρωτικής ατμόσφαιρας είναι απαραίτητη. Ένα ζεστό ρόφημα μπορεί να βοηθήσει, ενώ ένα ραδιόφωνο μπορεί να κάνει την όλη διαδικασία λιγότερο βαρετή για το παιδί, αρκεί να μην αποσπά την προσοχή του από την προσπάθεια για αφόδευση.

Φαρμακευτική αγωγή

Στις περιπτώσεις όπου η διαιτητική αντιμετώπιση δεν επαρκεί, είναι επιβεβλημένη η προσθήκη υπακτικών φάρμακων όπως είναι τα παρακάτω:

• Τα οσμωτικά δρώντα φάρμακα που συγκρατούν νερό στον αυλό του εντέρου (λακτουλόζη, λακτιτόλη, γάλα μαγνησίας, πολυαιθυλενογλυκόλη κ.α).
• Τα διεγερτικά φάρμακα του εντέρου (σέννα, βισακοδύλη, πικοθεϊικό νάτριο κ.α)
• Τα μαλακτικά των κοπράνων (παραφινέλαιο).

Δόσεις των φαρμάκων

Η επιλογή του φαρμάκου και της δοσολογίας του εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού καθώς και από τη βαρύτητα και τη χρονιότητα της δυσκοιλιότητας. Στις βαριές περιπτώσεις ο γιατρός μπορεί να συστήσει το συνδυασμό δυο φαρμάκων με διαφορετική δράση το καθένα, για καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Στόχος της θεραπείας

Ο στόχος είναι η επίτευξη μαλακής κένωσης ανά 1 ή 2 ημέρες. Η επιμονή της δυσκοιλιότητας υποδηλώνει χορήγηση ανεπαρκούς δόσης υπακτικού φαρμάκου, ενώ η εμφάνιση διάρροιας, χορήγησης υπερβολικής δόσης. Στην πρώτη περίπτωση η αρχική δόση αυξάνεται ανάλογα, ενώ στη δεύτερη μειώνεται, ώστε να βρεθεί η ‘χρυσή τομή’ που εγγυάται το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Διάρκεια της θεραπείας

Η επίτευξη του θεραπευτικού αποτελέσματος δεν συνεπάγεται την ανάγκη διακοπής του φαρμάκου, γιατί υπάρχει κίνδυνος υποτροπής της δυσκοιλιότητας. Η χορήγηση των υπακτικών φαρμάκων είναι συνήθως απαραίτητη για διάστημα που κυμαίνεται από 2 έως 6 μήνες, ενώ στις βαρύτερες περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσει πολύ περισσότερο. Κατά το διάστημα αυτό, δοκιμάζεται η σταδιακή μείωση της χορηγούμενης δόσης, σύμφωνα με τις οδηγίες του ιατρού, εφόσον η μείωση δεν επηρεάζει αρνητικά το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Στην περίπτωση που χορηγούνται δυο φάρμακα, ένα εκ των οπίων είναι διεγέρτης του εντέρου, η μείωση αρχίζει από αυτό, ενώ το οσμωτικά δρων φάρμακο ή το μαλακτικό του εντέρου συνεχίζει να χορηγείται.

Αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας στα βρέφη

Στα βρέφη κάτω του έτους ΔΕΝ χορηγούνται διεγερτικά του εντέρου, παραφινέλαιο ή υποκλισμοί άλλοι από μικροκλύσματα γλυκερίνης.

Αυξημένη χορήγηση υγρών μετά τους 2 πρώτους μήνες της ζωής (νερού ή χυμού φρούτων) και φυτικών ινών μετά τους 5-6 μήνες στα βρέφη που τρώνε στερεές τροφές, είναι συνήθως αρκετά για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας.

Επί επιμονής των συμπτωμάτων είναι δυνατή η χορήγηση μικρής δόσης λακτουλόζης ή λακτιτόλης μετά τους έξι μήνες της ζωής, σύμφωνα με τις συστάσεις του γιατρού.

Πότε χρειάζεται έλεγχο ένα παιδί με δυσκοιλιότητα

Η διερεύνηση ενός παιδιού που παρουσιάζει χρόνια δυσκοιλιότητα μπορεί να βασιστεί και στις περισσότερες περιπτώσεις να περιοριστεί, στο λεπτομερές ιστορικό και στην κλινική εξέταση, καθώς οργανικό πρόβλημα διαπιστώνεται μόνο σε ένα μικρό ποσοστό παιδιών.

Εργαστηριακός έλεγχος ενδείκνυται στις περιπτώσεις εκείνες που από το ιστορικό και την κλινική εξέταση γεννάται υποψία οργανικής νόσου ή στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει η αναμενόμενη ανταπόκριση στη θεραπευτική αγωγή. Αιματολογικές ή ορμονικές εξετάσεις, ακτινολογικός έλεγχος ή έλεγχος της κινητικότητας του εντέρου γίνονται μόνον όταν κριθεί απαραίτητο από τον θεράποντα ιατρό.

Σε όλες τις περιπτώσεις χρόνιας δυσκοιλιότητας, είναι αναγκαία η ψυχολογική ενθάρρυνση του παιδιού και της οικογένειας και η ενημέρωσή τους για τις αιτίες της δυσκοιλιότητας. Σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας παίζει ο συνδυασμός του σωστού τρόπου διατροφής με την τακτική κένωση του εντέρου και τη φαρμακευτική αγωγή, η δοσολογία της οποίας εξατομικεύεται στην κάθε περίπτωση και αυξομειώνεται ανάλογα με το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Πηγή: iatronet.gr

Read More [...]

Posted in αντιμετώπιση, διαιτητική αγωγή, δυσκοιλιότητα, έλεγχος, έντερο, θεραπεία, κένωση, παιδιά, φάρμακα, χρόνια

Οι σωστοί κανόνες κατά τη λήψη φαρμάκου από θηλάζουσα μητέρα.

Πρέπει η μητέρα που χρειάζεται αντιβίωση για ουρολοίμωξη να εγκαταλείψει το θηλασμό; Φυσικά και όχι. Μόνο που θα πρέπει να ζητήσει από το γιατρό της να ακολουθήσει τους εξής κανόνες:



Να αποφύγει τη χορήγηση του φαρμάκου στη μητέρα αν δεν είναι τελείως απαραίτητο. Μωρά έχουν αποθηλάσει γιατί η μητέρα τους έλαβε αντιβίωση για μια απλή ίωση ή συνάχι. Το φαινόμενο της πολυφαρμακίας και της υπερ-συνταγογράφησης είναι σε όλους γνωστό. Δεν πρέπει να παίρνουμε φάρμακα ελαφρά τη καρδία αλλά μόνο με ιατρική ένδειξη. Από την άλλη μεριά είναι απαράδεκτο να αρνούμαστε αποτελεσματική θεραπεία σε μητέρα που νοσεί, μόνο και μόνο επειδή θηλάζει. Η λεχώνα που πονάει δικαιούται άμεσης παρηγοριάς όπως και κάθε ασθενής και δε μπορούμε να ενοχοποιούμε το θηλασμό για τις δικές μας ανεπάρκειες. Οι μητέρες δεν πρέπει να αμελούν την υγεία τους «επειδή θηλάζουν».



Να της δώσει το συγκριτικά πιο ασφαλές για τη γαλουχία φάρμακο. Να επιλέξει δηλαδή τη φαρμακευτική ουσία που έχει ιδιότητες τέτοιες – υδροφιλία, μεγάλη σύνδεση με τις πρωτείνες του πλάσματος, βάση, μεγάλο μοριακό βάρος – ώστε να φτάνει σε μικρή ποσότητα στο μητρικό γάλα. Σχεδόν πάντα και για κάθε ιατρική ένδειξη υπάρχουν ασφαλείς εναλλακτικές επιλογές, αρκεί ο γιατρός μας να τις σκεφτεί και να έχει στο νου του τη διατήρηση της γαλουχίας.



Να της γράψει τη μικρότερη δυνατή θεραπευτική δόση. Τα περισσότερα φάρμακα έχουν ένα θεραπευτικό εύρος, δηλαδή είναι αποτελεσματικά από μικρή έως μεγαλύτερη δόση. Όσο μεγαλύτερη η δόση, τόσο πιο κοντά φτάνουμε στο τοξικό εύρος, δηλαδή τόσο πιο πιθανό να εκδηλωθούν παρενέργειες.



Να επιλέξει φάρμακο που δίνεται συχνά, πολλές φορές την ημέρα, δηλαδή με μικρότερο χρόνο ημίσειας ζωής Τ1/2. Να αποφύγει τα φάρμακα με μακράς διάρκειας δράση (μία φορά την ημέρα). Για παράδειγμα, να επιλέξει μια αντιβίωση που δίνεται τρεις φορές την ημέρα και όχι μόνο μία. Φάρμακα με μεγάλο χρόνο ημίσειας ζωής τείνουν να αθροίζονται στο αίμα του ασθενούς και να προκαλούν τοξικότητα.



Να μην επιλέξει σκεύασμα με συνδυασμούς πολλών ουσιών. Αν χρειάζεται πολλά φάρμακα ταυτόχρονα, να της τα δώσει σε ξεχωριστά σκευάσματα, με συγκεκριμένη δοσολογία και διάρκεια για το καθένα.



Να επιλέξει αν γίνεται φάρμακα που δίνονται στη θηλάζουσα μητέρα τοπικά – σε εισπνοές, στο δέρμα – και όχι από το στόμα. Όσα δίνονται τοπικά δε φτάνουν στο μητρικό γάλα και οι λεχώνες δεν πρέπει να τα φοβούνται. Μια κρέμα για μυκητίαση, μια κορτιζονούχος αλοιφή για δερματίτιδα, ένα εισπνεόμενο για άσθμα είναι απίθανο να περάσουν στο παιδί μέσα από το μητρικό γάλα.



Να επιλέξει κατά το δυνατόν παλιά και μελετημένα φάρμακα, για τα οποία υπάρχει εμπειρία χρόνων και τα οποία έχουν δοθεί σε πολλές θηλάζουσες μητέρες. Αντίθετα να μην δώσει βιαστικά φάρμακα που κυκλοφόρησαν πρόσφατα – συχνά με το αζημείωτο λόγω προώθησης από την εταιρία -, για τα οποία δεν υπάρχει επαρκής εμπειρία και μπορεί στο μέλλον να ανακαλυφθούν παρενέργειες.



Να δώσει στη μητέρα φάρμακα που μπορούν να δίνονται και ως θεραπεία σε παιδιά. Για παράδειγμα το αναλγητικό παρακεταμόλη έχει μελετηθεί σε βρέφη και δίνεται με ασφάλεια όταν πονούν, επομένως μπορεί να δοθεί άφοβα και στη μητέρα που θηλάζει. Πολλές αντιβιώσεις δίνονται σε μωρά, εφόσον υπάρχει ένδειξη.



Να λαμβάνει πάντα υπόψιν του την ηλικία του μωρού. Ένα πρόωρο μπορεί να επηρεαστεί από φάρμακα πολύ περισσότερο από ένα βρεφος δέκα μηνών. Ένα νήπιο 18 μηνών που τρώει κανονικό φαγητό και θηλάζει το βράδυ είναι απίθανο να επηρεαστεί από οποιοδήποτε φάρμακο λόγω της μικρής ποσότητας σε μητρικό γάλα που λαμβάνει, αντίθετα με το μωρό δύο μηνών που καταναλώνει σε μητρικό γάλα ανά τέσσερις ημέρες ποσότητα ίση με το βάρος του.



Να της δίνει οδηγία να παίρνει το φάρμακο αμέσως αφότου θηλάσει. Οι περισσότερες φαρμακευτικές ουσίες φτάνουν σε μια μέγιστη τιμή στο αίμα μας μία με δύο ώρες μετά τη λήψη τους. Αν η μητέρα θηλάσει, πιεί το χάπι και θηλάσει ξανά έπειτα από δύο ή τέσσερις ώρες, το κακό θα είναι μικρό.

Με την ίδια όπως παραπάνω λογική να την συμβουλεύει να λαμβάνει το φάρμακο μετά τον τελευταίο βραδυνό θηλασμό και πριν το μακρύτερο ύπνο του μωρού της.



Να την παροτρύνει να μην αγοράζει φάρμακα από μόνη της από το φαρμακείο, χωρίς ιατρική συνταγή. Επιπλέον να μην παίρνει από μόνη της φυτικά, εναλλακτικά προιόντα και βιταμίνες, χωρίς να ρωτήσει κάποιον ειδικό. Ο,τι δήποτε πωλείται από ένα φαρμακείο, όσο «αθώο» κι αν είναι, αποτελεί φαρμακευτική ουσία με πιθανότητα για αλλεργίες, γαστρεντερικές παρενέργειες ή απλά αλλαγή στη γεύση του μητρικού γάλακτος.



Να μη βασίζει τις γνώσεις του για το θέμα των φαρμάκων στη γαλουχία στα φυλλάδια οδηγίων των φαρμακευτικών εταιριών και σε πηγές που δεν είναι σύγχρονα ενημερωμένες για το θέμα. Για ό,τι δε γνωρίζει να συμβουλεύεται ειδικό γαλουχίας, όπως κάνει σε οποιονδήποτε άλλο τομέα δεν είναι της εξειδίκευσής του.



Πηγή: www.healthierworld.gr

Read More [...]

Posted in βρέφος, θηλασμός, μητέρα, φάρμακα

Όσα πρέπει να γνωρίζετε για τα αντιβιοτικά

Ας το παραδεχτούμε! Νιώθουμε μεγάλη ανακούφιση όταν τελικά ο παιδίατρος, μας συστήσει να δώσουμε αντιβίωση στο άρρωστο παιδί μας… Λες και το άσπρο ή ροζ σιροπάκι, που συνήθως προκαλεί απέχθεια στο μικρό, είναι η μαγική ασπίδα προστασίας για τους χειρότερους εχθρούς…



Τα αντιβιοτικά, πράγματι, είναι πολύτιμοι σύμμαχοι στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων ασθενειών -με την προϋπόθεση βέβαια ότι είναι απαραίτητη η χορήγησή τους και γίνεται σωστά. Γιατί πολλές φορές κάνουμε λάθη που μπορεί να σαμποτάρουν την πορεία της θεραπείας. Ας δούμε λοιπόν ποια είναι τα πιο συχνά λάθη στα οποία υποπίπτετε.



Πιέζετε τον παιδίατρο να δώσει αντιβίωση, ενώ δεν χρειάζεται.

Το κρυολόγημα και η γρίπη με συμπτώματα όπως καταρροή και πονόλαιμος ή πονόκοιλος, οφείλονται σε ιούς και δεν θεραπεύονται με αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά επομένως δεν είναι αποτελεσματικά στις περιπτώσεις εποχικών ιώσεων, που χρειάζεται να κάνουν τον κύκλο τους. Φυσικά, μία ίωση μπορεί να εξελιχθεί σε μικροβιακή λοίμωξη, οπότε τότε απαιτείται αντιβίωση. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει από την αρχή κι εφόσον δεν υπάρχουν οι ενδείξεις που θα πείσουν τον παιδίατρο ότι χρειάζεται να χορηγήσει κάποιο αντιβιοτικό. Έχετε, λοιπόν, εμπιστοσύνη στον γιατρό. Επίσης, μην επιμένετε ποτέ στη χορήγηση αντιβιοτικού μέσω τηλεφώνου (εκτός αν δεν γίνεται διαφορετικά). Σκόπιμο είναι να προηγείται πάντα ιατρική εξέταση, από τα κλινικά ευρήματα της οποίας μπορεί ο παιδίατρος να είναι βέβαιος αν χρειάζεται να χορηγηθεί ή όχι αντιβίωση.



Χρησιμοποιείτε κοινό κουτάλι αντί για δοσομετρητή για τη χορήγηση αντιβίωσης.

Ο παιδίατρος ρυθμίζει τη δόση της αντιβίωσης ανάλογα με το βάρος και την ηλικία του παιδιού. Αν και κατά κανόνα ένα κουταλάκι του γλυκού αντιστοιχεί σε 5 ml, χρησιμοποιώντας κουτάλι για τη χορήγηση φαρμάκων σε υγρή μορφή υπάρχει ο κίνδυνος να δώσετε στο παιδί είτε μεγαλύτερη δόση, πράγμα επικίνδυνο για την υγεία του, είτε μικρότερη που πιθανόν να είναι αναποτελεσματική. Γι’ αυτό σκόπιμο είναι να χρησιμοποιείτε πάντα το δοσομετρητή ή το ειδικό κουτάλι που υπάρχει στη συσκευασία του φαρμάκου ή μια σύριγγα με την οποία μπορείτε να μετρήσετε με ακρίβεια τη δόση του φαρμάκου.



Ξεχνάτε να ανακινήσετε το περιεχόμενο του μπουκαλιού της αντιβίωσης.

Έτσι όμως, τα ενεργά συστατικά του φαρμάκου δεν ανακατεύονται με αποτέλεσμα κάποια από αυτά να μένουν στον πάτο του μπουκαλιού. Με τον τρόπο αυτό, τα δύο τρίτα της ποσότητας του φαρμάκου που είναι πιο πάνω μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματικά, ενώ το τελευταίο τρίτο να είναι περισσότερο ισχυρό από όσο θα έπρεπε. Γι’ αυτό μην ξεχνάτε να διαβάζετε πάντα τις οδηγίες για την ορθή χορήγηση των αντιβιοτικών. Τα περισσότερα μάλιστα αντιβιοτικά πρέπει να διατηρούνται μετά το άνοιγμά τους στο ψυγείο, σύσταση η οποία επίσης αναγράφεται στη συσκευασία.



Δεν ελέγχετε την ημερομηνία λήξεως στη συσκευασία του φαρμάκου.

Εδώ χρειάζεται πραγματικά μεγάλη προσοχή. Πολλοί γονείς, πάνω στον πανικό την ώρα που το παιδί έχει πυρετό, του δίνουν κάποιο αντιβιοτικό που είχε συνταγογραφήσει στο παρελθόν ο παιδίατρος, χωρίς να ελέγξουν πότε λήγει. Το βασικό πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το αντιβιοτικό δεν είναι αρκετά αποτελεσματικό. Γι’ αυτό καλό είναι κάθε τρεις μήνες να κάνετε ένα ξεκαθάρισμα στο ντουλάπι που φυλάτε τα φάρμακα, πετώντας αυτά που έχουν λήξει.



Δεν ενημερώνεστε για τις οδηγίες χορήγησης του φαρμάκου σε σχέση με τα γεύματα.

Κάποια αντιβιοτικά πρέπει το παιδί να τα παίρνει με γεμάτο στομάχι, γιατί τα λιπαρά που έχει η τροφή βοηθούν το φάρμακο να περάσει πιο γρήγορα στον οργανισμό, ενώ άλλα έχουν καλύτερη απορρόφηση όταν λαμβάνονται περίπου είκοσι λεπτά πριν το γεύμα. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ζητήσετε σαφείς οδηγίες από τον παιδίατρο ή να διαβάσετε τις σχετικές οδηγίες για τη χορήγηση του φαρμάκου, που εμπεριέχονται στη συσκευασία του.



Διαλύετε το φάρμακο μέσα στο γάλα του παιδιού.

Η ποσότητα του αντιβιοτικού που πρέπει να πάρει το κάθε παιδί είναι αυστηρά καθορισμένη. Αν διαλύσετε το αντιβιοτικό στο γάλα, δεν μπορείτε να είστε ποτέ σίγουρη ότι το παιδί θα πάρει ολόκληρη την ποσότητα του φαρμάκου. Ειδικά στην περίπτωση των αντιβιοτικών η τακτική αυτή είναι απολύτως λανθασμένη. Ακόμα κι αν το φάρμακο έχει διαλυθεί ομοιόμορφα, το παιδί μπορεί να μην πιει όλο το γάλα ενώ δεν αποκλείεται το μεγαλύτερο μέρος του φαρμάκου να έχει παραμείνει στην ποσότητα γάλακτος που έμεινε στον πάτο του μπουκαλιού.



Επιμένετε στην ίδια φαρμακευτική αγωγή, ενώ το παιδί δεν καλυτερεύει.

Συνήθως, όταν ξεκινάει η θεραπεία με αντιβίωση αναμένουμε βελτίωση των συμπτωμάτων μετά το δεύτερο εικοσιτετράωρο. Αν όμως έχουν περάσει τρεις μέρες από την έναρξη της θεραπείας και τα συμπτώματα δεν έχουν υποχωρήσει, θα πρέπει να επικοινωνήσετε με τον παιδίατρο αμέσως, γιατί πιθανόν να χρειάζεται να αλλάξει τη θεραπεία ή να συστήσει εξετάσεις. Δεν θα πρέπει δηλαδή να περιμένετε μέχρι το τέλος της θεραπείας για να τον ενημερώσετε. Αντίθετα, φροντίστε να είστε σε στενή συνεννόηση με τον γιατρό, παρακολουθώντας προσεκτικά την πορεία του παιδιού και ενημερώνοντάς τον γι’ αυτή.



Διακόπτετε την αντιβίωση μόλις υποχωρήσουν τα συμπτώματα και το παιδί δείχνει καλά.

Ιδιαίτερα στη θεραπεία με αντιβιοτικά είναι πολύ σημαντικό να τηρείται η διάρκεια της θεραπείας. Πολλοί γονείς, ενώ έχουν οδηγίες από το παιδίατρο για 10ήμερη χορήγηση αντιβίωσης, διακόπτουν τη θεραπεία όταν τα συμπτώματα της ασθένειας υποχωρούν ή εξαφανίζονται. Διακόπτοντας όμως τη θεραπεία στη μέση είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα υποτροπής. Γιατί; Επειδή μικρός αριθμός μικροβίων μπορεί να επιβιώσει στον οργανισμό του παιδιού και πιθανότατα σε σύντομο χρονικό διάστημα να εξαπλωθούν. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να ακολουθείτε πιστά τις οδηγίες του γιατρού.



Βιάζεστε να δώσετε αμέσως αντιβίωση στο παιδί σε υποτροπιάζουσες ή χρόνιες ασθένειες.

Υπάρχουν παιδιά που παθαίνουν συχνά ωτίτιδες ή αμυγδαλίτιδες ή φλεγμονές οι οποίες κατά κανόνα αντιμετωπίζονται με αντιβίωση. Πολλές φορές οι γονείς, γνωρίζοντας την ευαισθησία του παιδιού τους, ξεκινούν αμέσως με τα πρώτα ύποπτα συμπτώματα, π.χ. πυρετός, τη χορήγηση αντιβίωσης πριν προηγηθεί η εξέταση από τον παιδίατρο που θα επιβεβαιώσει την ασθένεια. Κι όμως υπάρχουν συγκεκριμένες ασθένειες, όπως η μικροβιακή λοίμωξη από το μικρόβιο του στρεπτόκοκκου ή η ουρολοίμωξη, που απαιτούν για τη διάγνωσή τους ιατρικές εξετάσεις, προκειμένου να συνταγογραφηθεί η κατάλληλη αντιβίωση. Αν όμως ένα παιδί έχει ήδη ξεκινήσει να παίρνει αντιβίωση, η καλλιέργεια δεν θα δείξει σωστά αποτελέσματα, έτσι ώστε να δοθούν οι κατάλληλες οδηγίες. Επίσης, θα πρέπει να ξέρετε πως για την ίδια ασθένεια, που μπορεί να κάνει υποτροπές, ο παιδίατρος δεν χορηγεί πάντα το ίδιο αλλά διαφορετικού είδους αντιβιοτικό. Γι’ αυτό ποτέ μην ξεκινάτε να δίνετε στο παιδί αντιβίωση χωρίς πρώτα να συμβουλευτείτε τον παιδίατρο.



Δεν ενημερώνετε εγκαίρως τον παιδίατρο για πιθανές αλλεργίες ή παρενέργειες του αντιβιοτικού.

Αν το παιδί έχει παρουσιάσει αλλεργία σε κάποιο αντιβιοτικό, θα πρέπει να έχετε πάντα σημειωμένο στο βιβλιάριό του το όνομα του φαρμάκου και να θυμάστε να το αναφέρετε στον παιδίατρο. Ωστόσο, μια αντιβίωση μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση στο παιδί ακόμα κι αν την είχε πάρει σε προηγούμενο χρόνο χωρίς να του δημιουργήσει πρόβλημα. Γι’ αυτό θα πρέπει να ενημερώνετε αμέσως τον παιδίατρο για κάθε καινούριο σύμπτωμα που παρατηρείτε, όπως π.χ. δερματικό εξάνθημα ή εξάνθημα πάνας, όταν το παιδί παίρνει αντιβίωση. Επίσης, τα αντιβιοτικά μπορεί να διαταράξουν το γαστρεντερικό σύστημα του παιδιού, προκαλώντας πόνο στην κοιλιά ή διάρροια. Αν η διάρροια είναι έντονη και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με στροφή σε ένα πιο στεγνό διαιτολόγιο (κοτόπουλο, ρύζι, πατάτα), τότε θα πρέπει ο παιδίατρος να χορηγήσει άλλη αντιβίωση. Επίσης, συζητήστε με τον παιδίατρο το ενδεχόμενο να χορηγήσετε στο παιδί φακελάκια με ηλεκτρολύτες σε μορφή σκόνης, αν το παιδί έχει επεισόδια διάρροιας από τη χορήγηση της αντιβίωσης.



Μυστικά φύλαξης

1. Φυλάτε πάντα τα φάρμακα σε μέρος όπου δεν έχει πρόσβαση το παιδί, π.χ. ψηλό ντουλάπι.

2. Μην βγάζετε τα φάρμακα από τα κουτιά τους και μην τα φυλάτε ποτέ στο ντουλάπι χωρίς τις οδηγίες τους.



Μην ξεχνάτε

1. Δείξτε ιδιαίτερη προσοχή όταν χορηγείτε αντιβίωση στο μωρό. Θα πρέπει να τη δίνετε σιγά-σιγά είτε χρησιμοποιώντας μια σύριγγα είτε βάζοντας με την άκρη του κουταλιού λίγη-λίγη την ποσότητα του φαρμάκου στο στόμα του μωρού.

2. Αν το μεγαλύτερο παιδάκι διαμαρτύρεται για τη γεύση ή την αίσθηση της αντιβίωσης στο στόμα, δοκιμάστε να του δώσετε αμέσως μετά τη χορήγησή της να φάει ένα μπισκότο.

3. Αν από τη χορήγηση αντιβιοτικών έχει αναστατωθεί το στομαχάκι του παιδιού, προτιμήστε για την αντιμετώπιση του πυρετού το αντιπυρετικό σε μορφή υπόθετου.

4. Οι δόσεις των αντιβιοτικών χορηγούνται ανά συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, π.χ. ανά 8ωρο ή 12ωρο. Όταν όμως το παιδί παίρνει κι άλλα φάρμακα, π.χ. αντιπυρετικά ή εισπνεόμενα που κι αυτά ακολουθούν χρονική αλληλουχία, μπορεί να μπερδευτείτε. Γι’ αυτό φροντίστε να γράφετε σε ένα τετράδιο τις προγραμματισμένες δόσεις και να τις σβήνετε κάθε φορά που δίνετε το φάρμακο στο παιδί.

Μην βασίζεστε στις αντοχές σας. Χρησιμοποιήστε ξυπνητήρι αν πρέπει να δώσετε κάποια μεταμεσονύχτια δόση φαρμάκου στο παιδί. Η κούραση κι ο βαθύς ύπνος μπορεί να σαμποτάρουν ακόμα και τους πιο συνεπείς από εμάς!



Πηγή: myworld.gr

Read More [...]

Posted in γονείς, παιδιά, φάρμακα