Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έλεγχος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έλεγχος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

11 Σεπ 2012

Ψείρες!!!! Και τώρα;

Με τη νέα σχολική χρονιά αυξάνονται και οι πιθανότητες τα πιτσιρίκια μας να κολλήσουν ψείρες. Πως μπορούμε να το αποτρέψουμε αυτό;

Πως κάνω έλεγχο για ψείρες;


Αν δεν βρεθεί έστω και μια ζωντανή, κινούμενη ψείρα. δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί έγκυρη διάγνωση για ψείρες– ανεξάρτητα από το πόσες κόνιδες υπάρχουν, πόσες περιπτώσεις φθειρίασης αναφέρονται σε ένα σχολείο ή πόσο έντονη είναι η φαγούρα.
  • Αν κάποιος έχει κόνιδες δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει και ψείρες – όταν απαλλαγείτε από όλες τις ψείρες, οι κόνιδες θα παραμείνουν κολλημένες στην τρίχα μέχρι να μεγαλώσουν ή μέχρι να απομακρυνθούν με το χτένισμα.

  • Τα μαλλιά θα πρέπει να ελέγχονται τακτικά, ιδανικά, μια φορά την εβδομάδα.

  • Να θυμάστε ότι η παρουσία ψειρών δεν προκαλεί φαγούρα αμέσως σε όλους τους ανθρώπους. Μπορεί να περάσει πάνω από ένας μήνας πριν εμφανιστεί αυτό το σύμπτωμα.

  • Το χτένισμα σε βρεγμένα μαλλιά, ή μετά την εφαρμογή μαλακτικού, μπορεί να κάνει τη διαδικασία πιο άνετη.

  • Ο καλός φωτισμός είναι σημαντικός. Το ίδιο και η άνεση.

  • Ο έλεγχος για ψείρες της κεφαλής δεν θα πρέπει να θεωρείται σπουδαία υπόθεση. Είναι απλώς ένα φυσιολογικό κομμάτι της προσωπικής υγιεινής της οικογένειας, όπως το βούρτσισμα των δοντιών ή το λούσιμο των μαλλιών.
Αντιμετώπιση

Αν βρείτε ζωντανές ψείρες, πρώτον, μην ανησυχήσετε. Οι ψείρες της κεφαλής είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής μας και δεν πρέπει να μας προκαλεί αμηχανία, πανικό ή ντροπή.

Πώς να ξεφορτωθείτε τις ψείρες της κεφαλής

Υπάρχουν ΤΕΣΣΕΡΙΣ βασικοί τρόποι αντιμετώπισης των ψειρών της κεφαλής:
1. Μηχανικός τρόπος
2. Χρήση εντομοκτόνων
3. Χτένισμα σε υγρά μαλλιά με μαλακτικό
4. Εναλλακτικοί τρόποι

Μηχανικός τρόπος

Οι λοσιόν που δεν περιέχουν εντομοκτόνα λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο από τις συμβατικές θεραπείες με εντομοκτόνα. Δεν λειτουργούν δηλητηριάζοντας την ψείρα αλλά της επιτίθενται μηχανικά. Αυτός ο μηχανικός τρόπος δράσης σημαίνει ότι δεν μπορεί η ψείρα να αποκτήσει ανθεκτικότητα.

Χρήση εντομοκτόνων

Οι θεραπείες με εντομοκτόνα λειτουργούν δηλητηριάζοντας την ψείρα. Υπάρχουν αποδείξεις ότι οι ψείρες της κεφαλής έχουν αναπτύξει ανθεκτικότητα σε μερικά εντομοκτόνα. Εν μέρει, αυτό είναι αποτέλεσμα της ακατάλληλης και υπερβολικής χρήσης αυτών των εντομοκτόνων για μεγάλο χρονικό διάστημα *.
*Downs, AMR, Stafford, K.A., Hunt, C.P. et al (2002) Widespread insecticide resistance in head lice to over-the-counter pediculocides in England and the emergence of carbaryl resistance. British Journal of Dermatology 146 (1) , 88-93

Χτένισμα σε υγρά μαλλιά με μαλακτικό

Μερικοί άνθρωποι ενδέχεται να επιθυμούν την απομάκρυνση των ψειρών με φυσικούς τρόπους. Μια από τις πιο καθιερωμένες μεθόδους είναι το χτένισμα σε υγρά μαλλιά με μαλακτικό. Υπάρχουν επίσης πολλές συσκευές διαθέσιμες για χρήση σε στεγνά μαλλιά μόνο, οι οποίες υποστηρίζουν ότι βοηθούν την απομάκρυνση των ψείρών ηλεκτρονικά αλλά είναι περιορισμένες οι αποδείξεις για την αποτελεσματικότητα αυτών των συσκευών.

Εναλλακτικοί τρόποι

Συχνά υπάρχουν ανησυχίες για τη χρήση χημικών σκευασμάτων στην αντιμετώπιση των ψειρών και υπάρχουν στο εμπόριο πολλά σκευάσματα που βασίζονται σε εναλλακτικούς τρόπους. Δυστυχώς, πολλά από αυτά τα προϊόντα, π.χ. έλαιο δέντρου τσαγιού, υστερούν σε δημοσιευμένες αποδείξεις ή σε άδεια προϊόντος έτσι ώστε να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητά τους.

Εφαρμόζοντας το αντιφθειρικό προϊόν

  • Χρήση αντιφθειρικού γίνεται μόνο αν έχει βρεθεί μια ζωντανή, κινούμενη ψείρα – ποτέ απλά «έτσι, για να υπάρχει».
  • Ακολουθήστε τις οδηγίες του κατασκευαστή και διασφαλίστε ότι η θεραπεία θα παραμείνει στο κεφάλι για τον προτεινόμενο χρόνο.
  • Όταν εφαρμόζετε το αντιφθειρικό προϊόν, καλύψτε όλο το μήκος της τρίχας αν καθορίζεται από τις οδηγίες χρήσης.
  • Κρατήστε τη λοσιόν μακριά από τα μάτια και το πρόσωπο – μην χρησιμοποιείτε σεσουάρ εκτός αν οι οδηγίες λένε ότι μπορείτε, και μείνετε μακριά από φλόγες, σόμπες, τσιγάρα και άλλες πηγές θερμότητας
  • Οι περισσότερες θεραπείες χρειάζονται επανάληψη επτά μέρες μετά την πρώτη θεραπεία ώστε να σκοτωθούν πιθανές νύμφες που έχουν εκκολαφθεί από την ημέρα της πρώτης θεραπείας. Η διαδικασία ελέγχου πρέπει να επαναλαμβάνεται μερικές μέρες μετά τη θεραπεία ώστε να διασφαλίσετε ότι έχουν εξαλειφθεί όλες οι ψείρες.
Ολοκλήρωση

Αφού ανακαλύψουμε ότι υπάρχουν ψείρες και αφού εφαρμόσουμε το αντιφθειρικό προϊόν, ακολουθεί ένα τελευταίο, αλλά σημαντικό βήμα. Είναι ώρα να επαναλάβουμε τη διαδικασία ελέγχου.
  • Ελέγξτε ότι όλες οι ψείρες της κεφαλής έχουν φύγει σε διάστημα 2-3 ημερών μετά την τελευταία εφαρμογή ώστε να ολοκληρωθεί η αγωγή.
  • Εάν οι οδηγίες του προϊόντος ορίζουν ότι χρειάζεται δεύτερη εφαρμογή, επαναλάβετε τη διαδικασία για δεύτερη φορά, επτά ημέρες μετά την πρώτη, προκειμένου να σκοτώσετε τυχόν ψείρες που έχουν εκκολαφθεί στο μεσοδιάστημα.
  • Συνεχίζετε να ελέγχετε για ψείρες σε τακτά διαστήματα μιας εβδομάδας.

Τι κάνουμε αν οι ψείρες είναι ακόμα εκεί;
Εάν εξακολουθείτε να βρίσκετε ζωντανές ψείρες μετά το τέλος της εφαρμογής του αντιφθειρικού προϊόντος, τότε είτε η αγωγή έχει αποτύχει είτε υπάρχει νέα μόλυνση. Εάν η αγωγή έχει αποτύχει, συνήθως θα βρείτε ψείρες σε όλα τα στάδια της ζωής τους, ενώ αν υπάρχει νέα μόλυνση θα βρείτε συνήθως μερικές ενήλικες ψείρες.

Θα χρειαστεί να εφαρμόσετε ξανά αντιφθειρικό προϊόν, επομένως σιγουρευτείτε ότι:
  • Αν χρησιμοποιήσατε εντομοκτόνο την πρώτη φορά, αλλάξτε προϊόν και επιλέξτε κάποιο με φυσικό μηχανισμό δράσης.
  • Έχετε διαβάσει τις οδηγίες προσεκτικά και τις ακολουθείτε επακριβώς
  • Χρησιμοποιείτε αρκετή ποσότητα προϊόντος για να καλύψετε ολόκληρο το κεφάλι και όλο το μήκος των μαλλιών.
  • Αφήνετε το προϊόν να δράσει για αρκετή ώρα.
  • Ολοκληρώνετε τον κύκλο της θεραπείας.

Αν για οποιονδήποτε λόγο το πρόβλημα επιμείνει, συμβουλευτείτε το φαρμακοποιό ή το γιατρό σας.

Πηγή: hedrin.gr

27 Ιουλ 2012

Η χρόνια δυσκοιλιότητα στα παιδιά


Τι είναι δυσκοιλιότητα
Καθυστέρηση ή δυσκολία στη λειτουργία της αφόδευσης ικανή να προκαλέσει σημαντική δυσφορία στο παιδί. Βρέφη που θηλάζουν μπορεί να έχουν από 7 κρεμώδεις κενώσεις την ημέρα έως 1 την εβδομάδα. Παιδιά ηλικίας 1-2 ετών έχουν κατά μέσον όρο 1-2 κενώσεις την ημέρα, ενώ περίπου στα 4 χρόνια, τα παιδιά αποκτούν παρόμοιες συνήθειες με τον ενήλικα, έχουν δηλαδή από 3 κενώσεις την ημέρα έως 3 την εβδομάδα.

Πόσο συχνή είναι στα παιδιά;
Επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι η δυσκοιλιότητα αφορά ποσοστό 5-10% των παιδιών και αποτελεί την αιτία για το 3% των επισκέψεων στον παιδίατρο και για το 25-35% των παραπομπών στον παιδογαστρεντερολόγο.

Πώς προκαλείται;
Γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ψυχολογικοί και διαιτητικοί παράγοντες ευθύνονται για την εμφάνιση της δυσκοιλιότητας στα παιδιά. Στην πλειονότητα των παιδιών η δυσκοιλιότητα είναι λειτουργική, δεν οφείλεται δηλαδή σε οργανική βλάβη.
Στους πρώτους έξη μήνες της ζωής, η δυσκολία στην αφόδευση συνήθως οφείλεται σε ανωριμότητα του μυϊκού συστήματος της πυέλου και υποχωρεί με την πάροδο του χρόνου.
Μετά τους έξη μήνες της ζωής, η επώδυνη αφόδευση λόγω σκληρών κοπράνων μπορεί να προκαλέσει αναστολή, κατακράτηση κοπράνων και εκδήλωση δυσκοιλιότητας. Αυτό κυρίως συμβαίνει στα μεταβατικά στάδια της διατροφής, δηλαδή κατά τη μετάβαση από το μητρικό γάλα στο γάλα πρώτης βρεφικής ηλικίας ή αμέσως μετά την έναρξη των στερεών τροφών.
Στα μεγαλύτερα παιδιά, η ηθελημένη κατακράτηση κοπράνων αποτελεί την κυριότερη αιτία της δυσκοιλιότητας. Η επώδυνη αφόδευση ή ο φόβος της τουαλέτας οδηγούν σε δυσκοιλιότητα, η οποία χρονικά παρουσιάζει δυο αιχμές: την περίοδο εκμάθησης της τουαλέτας και την έναρξη της σχολικής ηλικίας. Η κατακράτηση κοπράνων οδηγεί σε διάταση του εντέρου, ανησυχία και κοιλιακό άλγος, ευερεθιστότητα και ανορεξία, καθώς και σε διάρροια από υπερπλήρωση του εντέρου (εγκόπριση).

ΠΡΟΣΟΧΗ
Όταν η δυσκοιλιότητα εμφανίζεται κατά τον 1ο μήνα της ζωής, όταν συνδυάζεται με εμετούς, ελλιπή πρόσληψη βάρους ή διάταση της κοιλιάς απευθυνθείτε αμέσως στον παιδίατρό σας.

Θεραπεία της δυσκοιλιότητας
Η αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού, καθώς και από τη βαρύτητα και τη χρονιότητα των συμπτωμάτων. Σε γενικές γραμμές ακολουθούνται τα παρακάτω:

Κένωση του εντέρου
Στις περιπτώσεις χρόνιας δυσκοιλιότητας, όπου κοπρανώδεις μάζες ψηλαφώνται στην κοιλιά ή σκληρά κόπρανα έχουν συσσωρευτεί στο ορθό, είναι απαραίτητο να προηγηθεί η πλήρης κένωση του εντέρου με τη χρήση καθαρτικών φαρμάκων ή υποκλυσμών (οι οποίοι όμως είναι καλύτερο να αποφεύγονται στο ήδη φοβισμένο παιδί), πριν ακολουθηθεί οποιαδήποτε μακροπρόθεσμη θεραπεία.

Διαιτητική αγωγή
Μετά την επιτυχή κένωση του εντέρου, ακολουθεί η επί μακρόν διατήρηση μαλακών κενώσεων (συνήθως για διάστημα μερικών μηνών).
Το παραπάνω επιτυγχάνεται
  • με την υιοθέτηση διατροφής πλούσιας σε φυτικές ίνες (όσπρια, φρούτα και λαχανικά), ή την προσωρινή χρήση σκευασμάτων φυτικών ινών
  • με την αύξηση της χορήγησης υγρών και
  • με την τακτική κένωση του εντέρου σε σταθερές ώρες της ημέρας.
Η επίτευξη του τελευταίου είναι πολύ σημαντική για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας. Οι πλέον κατάλληλες ώρες μετά το πρόγευμα ή μετά το γέυμα/δείπνο. Η δημιουργία ευχάριστης, χαλαρωτικής ατμόσφαιρας είναι απαραίτητη. Ένα ζεστό ρόφημα μπορεί να βοηθήσει, ενώ ένα ραδιόφωνο μπορεί να κάνει την όλη διαδικασία λιγότερο βαρετή για το παιδί, αρκεί να μην αποσπά την προσοχή του από την προσπάθεια για αφόδευση.

Φαρμακευτική αγωγή
Στις περιπτώσεις όπου η διαιτητική αντιμετώπιση δεν επαρκεί, είναι επιβεβλημένη η προσθήκη υπακτικών φάρμακων όπως είναι τα παρακάτω:
  • Τα οσμωτικά δρώντα φάρμακα που συγκρατούν νερό στον αυλό του εντέρου (λακτουλόζη, λακτιτόλη, γάλα μαγνησίας, πολυαιθυλενογλυκόλη κ.α).
  • Τα διεγερτικά φάρμακα του εντέρου (σέννα, βισακοδύλη, πικοθεϊικό νάτριο κ.α)
  • Τα μαλακτικά των κοπράνων (παραφινέλαιο).

Δόσεις των φαρμάκων
Η επιλογή του φαρμάκου και της δοσολογίας του εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού καθώς και από τη βαρύτητα και τη χρονιότητα της δυσκοιλιότητας. Στις βαριές περιπτώσεις ο γιατρός μπορεί να συστήσει το συνδυασμό δυο φαρμάκων με διαφορετική δράση το καθένα, για καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Στόχος της θεραπείας
Ο στόχος είναι η επίτευξη μαλακής κένωσης ανά 1 ή 2 ημέρες. Η επιμονή της δυσκοιλιότητας υποδηλώνει χορήγηση ανεπαρκούς δόσης υπακτικού φαρμάκου, ενώ η εμφάνιση διάρροιας, χορήγησης υπερβολικής δόσης. Στην πρώτη περίπτωση η αρχική δόση αυξάνεται ανάλογα, ενώ στη δεύτερη μειώνεται, ώστε να βρεθεί η ‘χρυσή τομή’ που εγγυάται το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Διάρκεια της θεραπείας
Η επίτευξη του θεραπευτικού αποτελέσματος δεν συνεπάγεται την ανάγκη διακοπής του φαρμάκου, γιατί υπάρχει κίνδυνος υποτροπής της δυσκοιλιότητας. Η χορήγηση των υπακτικών φαρμάκων είναι συνήθως απαραίτητη για διάστημα που κυμαίνεται από 2 έως 6 μήνες, ενώ στις βαρύτερες περιπτώσεις μπορεί να διαρκέσει πολύ περισσότερο. Κατά το διάστημα αυτό, δοκιμάζεται η σταδιακή μείωση της χορηγούμενης δόσης, σύμφωνα με τις οδηγίες του ιατρού, εφόσον η μείωση δεν επηρεάζει αρνητικά το θεραπευτικό αποτέλεσμα. Στην περίπτωση που χορηγούνται δυο φάρμακα, ένα εκ των οπίων είναι διεγέρτης του εντέρου, η μείωση αρχίζει από αυτό, ενώ το οσμωτικά δρων φάρμακο ή το μαλακτικό του εντέρου συνεχίζει να χορηγείται.

Αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας στα βρέφη
Στα βρέφη κάτω του έτους ΔΕΝ χορηγούνται διεγερτικά του εντέρου, παραφινέλαιο ή υποκλισμοί άλλοι από μικροκλύσματα γλυκερίνης.
Αυξημένη χορήγηση υγρών μετά τους 2 πρώτους μήνες της ζωής (νερού ή χυμού φρούτων) και φυτικών ινών μετά τους 5-6 μήνες στα βρέφη που τρώνε στερεές τροφές, είναι συνήθως αρκετά για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας.
Επί επιμονής των συμπτωμάτων είναι δυνατή η χορήγηση μικρής δόσης λακτουλόζης ή λακτιτόλης μετά τους έξι μήνες της ζωής, σύμφωνα με τις συστάσεις του γιατρού.

Πότε χρειάζεται έλεγχο ένα παιδί με δυσκοιλιότητα
Η διερεύνηση ενός παιδιού που παρουσιάζει χρόνια δυσκοιλιότητα μπορεί να βασιστεί και στις περισσότερες περιπτώσεις να περιοριστεί, στο λεπτομερές ιστορικό και στην κλινική εξέταση, καθώς οργανικό πρόβλημα διαπιστώνεται μόνο σε ένα μικρό ποσοστό παιδιών.
Εργαστηριακός έλεγχος ενδείκνυται στις περιπτώσεις εκείνες που από το ιστορικό και την κλινική εξέταση γεννάται υποψία οργανικής νόσου ή στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει η αναμενόμενη ανταπόκριση στη θεραπευτική αγωγή. Αιματολογικές ή ορμονικές εξετάσεις, ακτινολογικός έλεγχος ή έλεγχος της κινητικότητας του εντέρου γίνονται μόνον όταν κριθεί απαραίτητο από τον θεράποντα ιατρό.
Σε όλες τις περιπτώσεις χρόνιας δυσκοιλιότητας, είναι αναγκαία η ψυχολογική ενθάρρυνση του παιδιού και της οικογένειας και η ενημέρωσή τους για τις αιτίες της δυσκοιλιότητας. Σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας παίζει ο συνδυασμός του σωστού τρόπου διατροφής με την τακτική κένωση του εντέρου και τη φαρμακευτική αγωγή, η δοσολογία της οποίας εξατομικεύεται στην κάθε περίπτωση και αυξομειώνεται ανάλογα με το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Πηγή: iatronet.gr

23 Μαρ 2011

Απαραίτητος ο έγκαιρος έλεγχος Βρεφική καρδιά

Πέντε έως οκτώ νεογνά στα 1.000 εμφανίζουν κάποιο πρόβλημα συγγενούς καρδιοπάθειας, που είναι από τα πλέον δύσκολα να αντιμετωπιστούν. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να αναγνωριστούν έγκαιρα τα τυχόν συμπτώματα, ενώ καθοριστικός είναι και ο πλήρης προγεννητικός έλεγχος.

Στη διαγνωστική προσέγγιση εκτός από το ιστορικό και την κλινική εξέταση περιλαμβάνονται το ηλεκτροκαρδιογράφημα και η ακτινογραφία θώρακος.

Η καρδούλα του βρέφους είναι μια πολύπλοκη ηλεκτρομηχανική αντλία με 4 κοιλότητες, που προωθεί το αίμα στα διάφορα όργανα του σώματος 160.000 φορές την ημέρα! Οποιαδήποτε παθολογική κατάσταση παρεμποδίζει την ομαλή λειτουργία της χαρακτηρίζεται ως καρδιοπάθεια. Οι καρδιοπάθειες στα βρέφη διακρίνονται σε συγγενείς και επίκτητες. Οι συγγενείς και οι επίκτητες καρδιοπάθειες συγκαταλέγονται στα συχνότερα χρόνια νοσήματα της παιδικής ηλικίας. Οι συγγενείς καρδιοπάθειες προκαλούνται από διαταραχές της ενδομήτριας ανάπτυξης της καρδιάς και των μεγάλων αγγείων της και η συχνότητά τους είναι 5 - 8 περιστατικά ανά 1.000 γεννήσεις.
Ο χρόνος εμφάνισης και η σοβαρότητά τους ποικίλλουν. Συγκεκριμένα, μπορεί να εκδηλωθούν αμέσως μετά τη γέννηση του μωρού ή και να παραμείνουν απαρατήρητες επί έτη. Έχει διαπιστωθεί ότι 2 - 3 από τα 1.000 νεογνά με συγγενή καρδιοπάθεια θα εμφανίσουν κλινικά συμπτώματα στο πρώτο έτος της ζωής τους, ενώ η διάγνωσή της επιβεβαιώνεται στο 40% - 50% την πρώτη εβδομάδα της ζωής τους και στο 50% - 60% στον πρώτο μήνα.
Στις συγγενείς καρδιοπάθειες του βρέφους μπορούν να συμπεριληφθούν και οι διάφοροι τύποι μυοκαρδιοπαθειών, καθώς και ορισμένες μορφές αρρυθμιών. Οι τελευταίες αποτελούν συνήθως συνοδό κλινικό εύρημα των άλλων συγγενών ανατομικών ανωμαλιών της καρδιάς ή εμφανίζονται ως επιπλοκή της χειρουργικής διόρθωσής τους. Οι επίκτητες καρδιοπάθειες είναι σπάνιες στη βρεφική ηλικία. Σε αυτές ανήκουν η ενδοκαρδίτιδα, η μυοκαρδίτιδα, η νόσος Kawasaki, η περικαρδίτιδα και η επίκτητη αρρυθμία. Για τη διάγνωση των καρδιοπαθειών στα βρέφη σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν:
  1. Το ολοκληρωμένο ιστορικό. 
  2. Η λεπτομερής κλινική εξέταση.
  3. Η ενδεχόμενη παρουσία ορισμένων κλινικοεργαστηριακών ευρημάτων.

Το ιστορικό

Το ιστορικό περιλαμβάνει πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη άλλων παιδιών ή ατόμων στην οικογένεια με καρδιοπάθειες ή επεισοδίων αιφνίδιου θανάτου ή θανάτου σε μικρή ηλικία και όσον αφορά στην εγκυμοσύνη εάν αναφέρεται νόσηση της μητέρας από σακχαρώδη διαβήτη ή διάχυτο ερυθηματώδη λύκο, φαινυλκετονουρία, συγγενή ερυθρά είτε λήψη τερατογόνων φαρμάκων και ουσιών (λίθιο, αλκοόλ, βαρφαρίνη, θαλιδομίδη, αντιμεταβολίτες ή αντιεπιληπτικά).

Η κλινική εξέταση

Η φυσική εξέταση του βρέφους περιλαμβάνει αρχικά την εκτίμηση της γενικής του κατάστασης και την ενδεχόμενη ανεπαρκή αύξηση του σωματικού βάρους του. Επιπλέον, ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί στην παρουσία κυάνωσης με ή χωρίς φύσημα, στις διαταραχές στην ανάπτυξη και σε οποιαδήποτε ένδειξη αναπνευστικής δυσχέρειας ή καρδιακής ανεπάρκειας.
Η κυάνωση (μπλε απόχρωση του δέρματος) παρατηρείται κυρίως στα χείλη, στη γλώσσα, κάτω από τα νύχια και στους βλεννογόνους. Ιδιαίτερα ανησυχητική θεωρείται η κυάνωση που εντοπίζεται σε όλο το σώμα και συνοδεύεται από δυσκολία της αναπνοής και πυρετό. Όσον αφορά στα φυσήματα, αξίζει να επισημάνουμε ότι σε μεγάλο ποσοστό υπάρχουν και φυσήματα τα οποία είναι φυσιολογικά (αθώα ή λειτουργικά) και στη διάκρισή τους συμβάλλει η αξιολόγηση από παιδοκαρδιολόγο.
Στις ενδείξεις της παρουσίας καρδιακής νόσου και συμφορητικής καρδιακής ανεπάρκειας σ’ ένα βρέφος περιλαμβάνονται: η μειωμένη και πολλές φορές χρονοβόρα σίτισή του (μικρά και συχνά γεύματα), η ταχύπνοια (περισσότερες από 40 - 55 αναπνοές το λεπτό σε τελειόμηνα νεογνά και βρέφη), η δύσκολη και εργώδης αναπνοή, ο βήχας, τα ωχρά και ψυχρά άκρα και η εφίδρωση χωρίς υπερθέρμανση κατά τη διάρκεια της σίτισης.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα βρέφος με καρδιακή ανεπάρκεια ή αρρυθμία συνήθως δεν κοιμάται ήσυχα.

Ο εργαστηριακός έλεγχος

Στη διαγνωστική προσέγγιση των συγγενών καρδιοπαθειών εκτός από το ιστορικό και την κλινική εξέταση περιλαμβάνονται η ακτινογραφία θώρακος και το ηλεκτροκαρδιογράφημα. Η οριστική όμως διάγνωση της ύπαρξης και του τύπου της συγγενούς καρδιοπάθειας θα βασιστεί στο υπερηχοκαρδιογράφημα και στον αιμοδυναμικό έλεγχο της λειτουργίας της καρδιάς. Μολονότι ο προγεννητικός καρδιολογικός έλεγχος του εμβρύου με υπερηχοκαρδιογράφημα έχει εξελιχτεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, εντούτοις αδυνατεί ακόμη να προσδιορίσει με απόλυτη βεβαιότητα και ακρίβεια όλες τις συγγενείς καρδιοπάθειες.

Ο ρόλος των γονέων

Παρά το γεγονός ότι οι (κατά την τελευταία τριακονταετία) εντυπωσιακές εξελίξεις στη διάγνωση και στη χειρουργική θεραπεία έχουν αυξήσει σημαντικά το προσδόκιμο επιβίωσης παιδιών με συγγενείς καρδιοπάθειες, αυτές εξακολουθούν να αποτελούν μία από τις κυριότερες αιτίες θανάτου στο σύνολο των παιδιών που γεννιούνται με συγγενείς ανωμαλίες. Η έγκαιρη αναγνώριση της παρουσίας ορισμένων συγγενών καρδιοπαθειών έχει ιδιαίτερη σημασία. Συγκεκριμένα, σε ηλικία 2 μηνών, επειδή οι πνευμονικές αντιστάσεις υποχωρούν, ενδέχεται συγκεκριμένες καρδιοπάθειες να παρουσιάσουν επιδείνωση. Σε αυτές τις περιπτώσεις επιβάλλεται η άμεση παραπομπή του βρέφους σε ειδικό παιδοκαρδιολόγο.
Ο ρόλος των γονέων στην έγκαιρη διάγνωση μιας συγγενούς καρδιοπάθειας συνίσταται στον πλήρη προγεννητικό έλεγχο της μητέρας για ενδεχόμενη παρουσία συγγενών λοιμώξεων και στην αυξημένη ετοιμότητα για τον εντοπισμό στοιχείων από το ιστορικό, την κλινική εικόνα και την ανάπτυξη του βρέφους τα οποία κατευθύνουν προς τη διάγνωση συγγενούς καρδιοπάθειας.

Πηγή: www.iatronet.gr

20 Αυγ 2009

Προσχολικός έλεγχος







Το αν θα εμφανίσει ένα παιδί μαθησιακές δυσκολίες κατά την ένταξή του στο Σχολείο, πολλές φορές μπορεί να εντοπιστεί πολύ νωρίτερα, κατά τη φοίτησή του στο Νηπιαγωγείο, ή και ακόμη νωρίτερα.







Ως μαθησιακή δυσκολία δεν ορίζεται φυσικά μόνον η λέξη μόδα του καιρού μας η "δυσλεξία". Μαθησιακές δυσκολίες μπορούν να εντοπιστούν από μία αναπτυξιακή διαταραχή, από αδυναμίες συγκέντρωσης της προσοχής, από κάποια ήπια νοητική οριακότητα, από απλή δυσκολία στην αρίθμησης (δυσαριθμησία), την ορθογραφία (δυσορθογραφία), την ανάγνωση (δυσαναγνωσία), τη γραφή (δυσγραφία) κλπ. Για το λόγο αυτό, πιστεύουμε ότι ο ρόλος της Νηπιαγωγού είναι πολύ καίριος στο να εντοπίσει και να ενημερώσει τους γονείς για κάποιες ήπιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί και που πιστεύει ότι δε θα το βοηθήσουν κατά την φοίτησή του στην Α' Τάξη του Δημοτικού. Τέτοια σημεία κλειδιά που πρέπει να εντοπίσει η Νηπιαγωγός ή η οικογένεια και που θεωρούνται σημεία κλειδιά για τον κίνδυνο εμφάνισης μαθησιακών δυσκολιών πιθανώς να είναι:



ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ:(Το παιδί αφαιρείται συχνά κατά την εργασία του, μπορεί να είναι υπερκινητικό ή νευρικό στο κάθισμά του).





ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ: (Δυσκολίες στο ξεκίνημα δραστηριότητας ή στο ρυθμό εκτέλεσης της εργασίας πχ αργός ρυθμός).

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΟ ΨΥΧΟΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΦΙΛ: (Ορίζεται και ως "διαταραχή συμπεριφοράς" και περιλαμβάνει την επιθετικότητα / δειλία, κυκλοθυμίες, κοινωνική αδεξιότητα, εμμονές κλπ.)

ΑΔΕΞΙΟΤΗΤΑ: (Εμφανής δυσκολία να συμμετάσχει στο δυαδικό ή ομαδικό κινητικό παιχνίδι).

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΖΩΗ: (Δυσκολίες στην διευθέτηση των προσωπικών του πραγμάτων και τις δραστηριότητες αυτοεξυπηρέτησης στο σπίτι και το Νηπιαγωγείο).

ΓΡΑΦΟΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ: (Περιλαμβάνει κακό κράτημα του μολυβιού, δυσκολίες στο βάψιμο και τη ζωγραφική με βάση τους μέσους όρους, δυσκολίες στην χρήση ψαλιδιού και εργαλείων, καθώς και στις υπόλοιπες λεπτές δεξιότητες).

ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ: (Δυσκολία δηλαδή ακολουθίας γραμμής από τα αριστερά προς τα δεξιά χωρίς να σταματήσει).

ΑΡΙΣΤΕΡΟΧΕΙΡΙΑ: (Η αριστεροχειρία, με βάση Ελληνικές και διεθνείς επιστημονικές έρευνες, πάρα πολύ συχνά σχετίζεται άμεσα με εμφάνιση μαθησιακών δυσκολιών στο Δημοτικό).

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΛΕΚΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: (Δεν μιλά καθαρά{δυσλαλία}, κάνει αντιστροφές συλλαβών {π.χ "ντοτάμα" αντί "ντομάτα"}, συντακτικά λάθη στον λόγο του, φτωχές προτάσεις, τραυλισμός κλπ).

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ: (Δυσκολίες τόσο στην οπτική όσο και στην ακουστική βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη μνήμη).

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ: (Δυσκολίες στην κατευθυντικότητα, την αναγνώριση αριστερού-δεξιού, στο λύσιμο λαβυρίνθων κλπ).

ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΤΑΥΤΙΣΕΩΝ-ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΕΩΝ: (Δυσκολίες αναγνώρισης του ίδιου ή διαφορετικού ανάμεσα σε σχήματα-εικόνες).





ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΠΟΣΟΤΗΤΩΝ: (Δυσκολίες σε ποσοτικές έννοιες όπως "περισσότερα"-"λιγότερα", δυσκολίες στην 1-1 αρίθμηση κλπ). Μόλις εντοπιστούν λοιπόν έστω και 2 από τις παραπάνω δυσκολίες στο νήπιο από τη Νηπιαγωγό ή την οικογένεια, είναι καλό να αξιολογηθεί από έναν ειδικό σύμβουλο (Ψυχολόγο, Ειδ. Παιδαγωγό, Εργοθεραπευτή, Λογοθεραπευτή, κλπ), ώστε να διαπιστωθούν οι ακριβείς δυσκολίες του παιδιού, να αποσαφηνιστούν οι αιτίες τους και να αξιολογηθεί αν θα έπρεπε να χρίσουν ειδικής ενισχυτικής παρέμβασης ή όχι. Αυτό που θα πρέπει όλοι να έχουν υπ' όψιν είναι ότι με την έγκαιρη και κατάλληλη παρέμβαση(εάν αυτή κριθεί απαραίτητη), πολλές από τις δυσκολίες μπορούν να αντιμετωπιστούν στην πρώτη τους εμφάνιση και έτσι να μην αποτελέσουν αιτία εμφάνισης μαθησιακής δυσκολίας με επώδυνες συνέπειες τόσο στην ομαλή Σχολική απόδοση του παιδιού, όσο φυσικά και στην επιβάρυνση του ψυχισμού του.





Πηγή: www.specialeducation.gr