Απεργεί η..... γιαγιά 'μπέιμπι σίτερ'

Με μια ασυνήθιστη απεργία είναι πιθανό να βρεθεί αντιμέτωπη η Ισπανία την ερχόμενη Τετάρτη. Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα 'Guardian', συνδικάτο κάλεσε σε απεργία όχι τους εργαζόμενους, όχι τους συνταξιούχους, αλλά... τους παππούδες και τις γιαγιάδες της Ισπανίας που παίζουν τον ρόλο 'μπέιμπι σιτερ' σε καθημερινή βάση καλύπτοντας τα κενά του κράτους.



Πρόκειται για ένα πρόβλημα που μαστίζει τη νότια Ευρώπη και που στην Ισπανία έχει αγγίξει ασύλληπτα ποσοστά με το 50% των παππούδων και γιαγιάδων να αναλαμβάνουν τη φροντίδα των παιδιών κάθε μέρα τις ώρες που οι γονείς τους εργάζονται, ενώ ένας στους οκτώ απασχολείται για περισσότερες από εννέα ώρες. 'Μάθετε να λέτε όχι' και 'μη νιώθετε άσχημα' είναι τα συνθήματα που απευθύνονται στους παππούδες και στις γιαγιάδες και έχουν ως στόχο την παράλυση της χώρας την Τετάρτη με μια γενική απεργία που θα αναγκάσει τους γονείς να λείψουν από τη δουλειά τους και θα αναδείξει το ρόλο-κλειδί στη λειτουργία αυτής της χώρας' εξήγησε ο επικεφαλής του συνδικάτου UGT της Ανδαλουσίας, στη νότια Ισπανία. Αυτό που δεν είναι σε θέση να δώσουν οι εργαζόμενοι γονείς και που το κράτος δεν προσφέρει το έχουν αναλάβει γιαγιάδες και παππούδες που παίζουν πλέον το ρόλο των γονιών.



'Είναι ένα πρόβλημα που ολοένα μεγαλώνει επειδή οι γονείς των εργαζομένων είναι φθηνότεροι από τις μπειμπι σιτερ και είναι μια πιο βολική λύση όταν η οικονομία είναι σε τόσο άσχημη κατάσταση' σχολιάζει ο δρ Χάιμε Ροντρίγκες, της Ισπανικής Εταιρείας Γεροντολογίας. 'Αυτό μπορεί να ενοχλεί τους περισσότερους από αυτούς, αλλά κάποιοι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα'.



Ένας από τους παράγοντες που ευθύνονται για αυτό το φαινόμενο είναι τα ισπανικά ωράρια εργασίας, τα οποία, λόγω των μεγάλων μεσημεριανών διαλειμμάτων, δεν επιτρέπουν στους υπαλλήλους γραφείου να επιστρέψουν νωρίς στο σπίτι. Αλλά και η συνήθεια να μη φεύγουν από τη δουλειά πριν από το αφεντικό τους σημαίνει ότι οι υπάλληλοι μένουν ακόμη περισσότερες ώρες στο γραφείο.



Οι γιατροί υποστηρίζουν ότι η ενασχόληση με τα εγγόνια κρατά τους περισσότερους ηλικιωμένους δραστήριους και υγιείς, ωστόσο λίγοι από αυτούς που δεν το απολαμβάνουν το παραδέχονται. 'Δεν με πειράζει να βοηθάω, αλλά έχουμε ήδη μεγαλώσει τα παιδιά μας και τώρα μας αξίζει να αφιερώσουμε λίγο χρόνο σε εμάς', εξομολογήθηκε μια γιαγιά που δεν ήθελε να κατονομαστεί. 'Το απολαμβάνουμε, αλλά οι δικοί μας γονείς δεν το έκαναν αυτό για εμάς', σχολίασε ο 67χρονος παππούς Χουάν Χοσέ.



Υπάρχουν ωστόσο και ορισμένοι που θα αγνοήσουν την έκκληση για απεργία. 'Τι περιμένουν να κάνουμε με τα εγγόνια μας; Να τα παρατήσουμε στο δρόμο;' αναρωτήθηκε ο Μάρτιν.

Ένα άρθρο που δημοσίευσε τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου η εφημερίδα 'Εθνος' που μας βάζει όλους να αναρωτηθούμε, ειδικά αν είμαστε γονείς, αν τελικά αξίζει να δουλεύουμε τόσες ώρες και για τόσα λίγα χρήματα. Βέβαια εμείς Ισπανία δεν είμαστε αλλά ποιος μου λέει εμένα ότι σε λίγα χρόνια δεν θα γίνουμε;

Εμείς μέχρι τώρα τα έχουμε καταφέρει μόνοι μας, με ελάχιστη έως καθόλου βοήθεια από τις γιαγιάδες-παππούδες και ειλικρινά το χαίρομαι αυτό όσο κούραση κι αν νιώθω στο τέλος της κάθε μέρας! Έτσι όπως είναι πλέον η οικονομία μας χρειάζεται να δουλεύουμε και οι δύο για να τα βγάλουμε πέρα. Ειδικά τώρα που τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και κάνουν διάφορα πράγματα όπως αγγλικά, κολυμβητήριο, χορούς, εικαστικά και θέλουν και περισσότερες εξόδους! Που το προτιμώ από το να είναι κλεισμένα μέσα στο σπίτι.

Υπάρχουν όμως γονείς που πραγματικά δεν έχουν που να αφήσουν τα μικρούλια τους, δεν βγαίνουν να πληρώνουν παιδικό σταθμό και η μόνη λύση και χέρι βοηθείας είναι οι γιαγιάδες-παππούδες. Το βλέπω σε πολλούς από τα σχολεία των παιδιών μου! Ακόμα κι αν είναι δημόσια!

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει περίπτωση κάποτε να βγουν στους δρόμους οι γιαγιάδες και οι παππούδες απεργώντας επειδή μεγαλώνουν τα εγγόνια τους. Σαφώς και έχουν δίκιο λέγοντας ότι τώρα θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους αλλά θα συμφωνήσω και με την τελευταία φράση του άρθρου: "Τι θα τα κάνουμε; Θα τα παρατήσουμε στο δρόμο;"

Μάλλον δεν θα το ζήσουμε αυτό. Γιατί εμείς εδώ λέμε το εξής: "Του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου"

Ισχύει όμως αυτό τελικά;

Read More [...]

Posted in γιαγιά, γονείς, εργασία, μπειμπι σιτερ, παιδιά, παππούς

Οικογένεια με δύο εργαζόμενους γονείς

Παλιότερα σε μία τυπική οικογένεια ο πατέρας εργαζόταν και η μητέρα ασχολιόταν με το νοικοκυριό και το μεγάλωμα των παιδιών. Στη σημερινή εποχή οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται. Κατά συνέπεια τα παιδιά μεγαλώνουν με τον παππού και τη γιαγιά ή με κάποιο άλλο πρόσωπο έως να επιστρέψουν οι γονείς από τη δουλειά τους. Επίσης υπάρχουν παιδιά που μένουν αρκετές ώρες μόνα τους στο σπίτι.



Υπάρχουν θετικά αλλά και αρνητικά όταν και οι δύο γονείς είναι εργαζόμενοι. Μία θετική συνέπεια είναι ότι υπάρχει καλύτερη οικονομική κατάσταση στην οικογένεια. Δύο μισθοί, κατά συνέπεια λιγότερο άγχος. Επίσης τα παιδιά βλέπουν την έννοια της φυλετικής ισότητας και μαθαίνουν να λειτουργούν έτσι μεγαλώνοντας.



Κάποιες αρνητικές συνέπειες είναι η έλλειψη χρόνου ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Με αποτέλεσμα οι γονείς να ανησυχούν για το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, εάν παίρνουν συναισθηματική στήριξη και γενικότερα υπάρχει ένα άγχος ως προς τη διαπαιδαγώγιση των παιδιών τους. Πολλά είναι τα παιδιά που νιώθουν παραμελημένα και δεν μεγαλώνουν με το σωστό, τυπικό οικογενειακό πρώτυπο. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν βλέπουν αρκετές ώρες τους γονείς, δεν τρώνε κέθε μέρα μαζί ως οικογένεια. Ειδικά στην εφηβεία κάποια παιδιά "εκμεταλλεύονται" αυτή την απουσία των γονιών.



Πολλά είναι τόσο τα θετικά, όσο και τα αρνητικά όταν εργάζονται και οι δύο γονείς. Το σημαντικό όμως είναι να φροντίζουν να περνούν εποικοδομητικό χρόνο με τα παιδιά τους, να τους διδάσκουν την πειθαρχία παρά το γεγονός ότι δεν μπορούν να τα "ελέγχουν" ανά πάσα στιγμή. Επιπλέον να διαθέτουν τα σαββατοκύριακα και τις αργίες στα παιδιά τους και να αφήνουν τα προβλήματα της δουλειάς εκτός οικογένειας. Είναι καλό να φροντίζουν για την αρμονία, την ηρεμία και τη σωστή ανατροφή των παιδιών ακόμη και όταν ο χρόνος δεν επαρκεί. Ακόμη και η στήριξη ανάμεσα στο ζευγάρι βοηθάει την ψυχική ισορροπία των παιδιών.



Πηγή: www.pantremenoi.gr

Read More [...]

Posted in γάμος, γονείς, εργασία, ζευγάρι

Ανύπαντρη μητέρα με καριέρα

Την τελευταία τριακονταετία, η είσοδος της γυναίκας στον εργασιακό χώρο, σε ανταγωνιστικό πλέον πλαίσιο, κατέστησε δεδομένη όχι μόνο την οικονομική της ευρωστία, αλλά τη γενικότερη αυτονομία και ανεξαρτησία της.



Η οικονομική της άνθηση την απομάκρυνε από την άμεση εξάρτησή της από τον άνδρα, γεγονός που είχε ως συνέπεια να τροποποιηθούν σημαντικά οι παραδοσιακές εγγραφές της, που περιγράφουν τον τρόπο που σχετίζεται με το αντίθετο φύλο. Μπορεί να επιλέγει πλέον όχι μόνο το σύντροφό της, αλλά και τον τρόπο ζωής της, το αν και πότε θα παντρευτεί και φυσικά το αν και πότε θα αποκτήσει απογόνους μόνη ή με έναν άντρα στο πλευρό της. Σήμερα, άλλωστε, δεν είναι απαραίτητη ούτε κοινωνικά αλλά ούτε και βιολογικά η συμβολή του άνδρα προκειμένου η σύγχρονη χειραφετημένη γυναίκα να αποφασίσει να γίνει μητέρα. Τα τελευταία χρόνια, στις δυτικές κοινωνίες σημειώνονται φαινόμενα όπου μια ισχυρή γυναικεία προσωπικότητα δεν θέλει να παντρευτεί, συγκατοικεί με την επιτυχημένη καριέρα της στα μεγάλα αστικά κέντρα, και προβάλλει τον καταξιωμένο ρόλο της νιώθοντας υπερήφανη επειδή κατάφερε να αποκτήσει ισότιμη σχέση με τον άνδρα - επαγγελματία. Αυτή, λοιπόν, η δυναμική γυναίκα πιστεύει ότι ο γάμος είναι στις μέρες μας ένας ξεπερασμένος θεσμός, ότι δεν υπάρχουν άνδρες να την ακούσουν και να τη στηρίξουν στις ανάγκες της, οπότε αποφασίζει είτε να κάνει περιστασιακές σχέσεις σεξουαλικού τύπου είτε να απέχει από τη συντροφικότητα. Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που στο έσχατο κάλεσμα της φύσης της, στην ανάγκη της να τεκνοποιήσει, μπορεί να επισκεφτεί κέντρα εξωσωματικής γονιμοποίησης για να πραγματοποιήσει και αυτόν το στόχο της αφού στα άμεσα σχέδιά της προφανώς δεν είναι η δημιουργία οικογένειας με τον παραδοσιακό τρόπο.



Σε ένα πρώτο επίπεδο η ανύπαντρη μητέρα θεωρεί ότι ο άνδρας δεν έχει θέση στη σχέση της με το παιδί της. Ίσως μάλιστα να τον φοβάται αλλά και να ζηλεύει τη δύναμή του, ενώ από την άλλη νιώθει προνομιακά που μπορεί να δίνει στο παιδί της το επώνυμό της. Μόνο σε ένα άλλο βαθύτερο επίπεδο η ίδια επιθυμεί ο εραστής της να γινόταν πατέρας του παιδιού της, αλλά και η ίδια να καλύψει τα δικά της συναισθηματικά κενά με αγάπη, ασφάλεια και σταθερότητα. Πολλές φορές η μοναξιά, οι δυσκολίες του γονεϊκού ρόλου και ενίοτε ο αποκλεισμός που εισπράττει μία ανύπαντρη μητέρα κάνουν την ανάγκη της για μόνιμη συντροφιά πιο έντονη. Μια ενδεχόμενη κατάθλιψη γίνεται πιο πιθανή, αφού πλέον δεν καλύπτεται επαρκώς από τη σχέση της με το παιδί της, ενώ στην πορεία αντιλαμβάνεται ότι θα έρχεται συχνά αντιμέτωπη με προβλήματα που θα πρέπει να λύνει μόνη της.



Έτσι, η ισχυρή παρουσία τού πατέρα, εφόσον είναι διαθέσιμος και θέλει να συνεργαστεί, μπορεί να έχει καταλυτικό ρόλο, αφού με τις ώρες που αφιερώνει στο παιδί θα συμβάλει στη συναισθηματική του εξέλιξη. Είναι λοιπόν σημαντικό για την ανατροφή του παιδιού της η ανύπαντρη μητέρα να προσπαθήσει να βρει τρόπους διαχείρισης της νέας κατάστασης, επιτρέποντάς του να σχετιστεί με άλλους άντρες. Με αυτόν τον τρόπο ίσως καταφέρει να του προσφέρει μια εικόνα πατρικού προτύπου, είτε αυτή προέρχεται από έναν συγγενή είτε από ένα μόνιμο σύντροφο.



Τα μυστικά της ερωτικής συνεύρεσης

Ποιος είναι ο σωστός καταμερισμός χρόνου στα διάφορα στάδια της σεξουαλικής επαφής;

- Δεν υπάρχει κάποιος κανόνας στον οποίο πρέπει να εντάξουμε τη σεξουαλική μας σχέση με το σύντροφό μας και φυσικά δεν υπάρχουν σαφή χρονικά πλαίσια για το κάθε στάδιο της σεξουαλικής διαδικασίας. Παρόλα αυτά θα μπορούσαμε να θέσουμε ένα γενικότερο μοτίβο υγιούς σεξουαλικής συμπεριφοράς κατά το οποίο το ζευγάρι να ακολουθεί το παρακάτω τρίπτυχο καταμερισμού χρόνου: Πρώτον, την περισσότερη ώρα να την αφιερώνει στα προκαταρκτικά, μετά στη φάση της αποκατάστασης (μετά το πέρας της επαφής) και τελευταία στο χρόνο της διείσδυσης.



Κυριάκος Κουρούσιας Ψυχολόγος



Πηγή: www.myself.gr

Read More [...]

Posted in εργασία, μητέρα, παιδιά

Διπλές υποχρεώσεις των εργαζόμενων γυναικών

Ο βασικός περιορισμός της δυνατότητας των γυναικών για υψηλότερες αμοιβές-εκτός από το τεράστιο πρόβλημα του εργασιακού καταμερισμού, το οποίο διαιρεί την αγορά εργασία σε "ανδρικά" και "γυναικεία" επαγγέλματα-οφείλεται στην ανάγκη των γυναικών να συνδυάσουν τη διπλή ευθύνη της οικιακής εργασίας και της αμειβόμενης απασχόλησης. Στη Δανία, το 46% των παντρεμένων γυναικών εργάζεται ενώ στις ΗΠΑ το 56%.



Και σε αυτές τις γυναίκες δεν συγκαταλέγονται απαραίτητα νέες, άτεκνες γυναίκες, ή μητέρες που επιστρέφουν στην εργασία αφού έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους. Στη Σουηδία το 1974, το 57% των γυναικών με παιδιά κάτω των 7 ετών εργάζονταν, όπως και το 37% των Αμερικανίδων με παιδιά κάτω των 6 ετών. Σε Ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, το ποσοστό των γυναικών στην αμειβόμενη απασχόληση πέφτει μόνο ελάχιστα στις ηλικίες στις οποίες, κυρίως, αποκτούν παιδιά.





Γενικότερα, θα λέγαμε ότι παραμένει βαθιά ριζωμένη η αντίληψη ότι η οικιακή εργασία και η ανατροφή των παιδιών είναι μάλλον ευθύνη των γυναικών παρά των αντρών. Σε λίγες χώρες-για παράδειγμα στην Κίνα, την Κούβα, τη Σουηδία και την Αλβανία-ο καταμερισμός των οικιακών ευθυνών αποτελεί επίσημη πολιτική. Στην Ανατολική Ευρώπη-όπου το ποσοστό του εργατικού δυναμικού που απαρτίζεται από γυναίκες είναι το υψηλότερο του κόσμου-είναι το κράτος που στοχεύει στο να αναλαμβάνει μέρος του οικογενειακού φορτίου των γυναικών με την παροχή υπηρεσιών φροντίδας των παιδιών. Αλλού, οι εργαζόμενες γυναίκες τείνουν να έχουν είτε δύο εργασίες πλήρους απασχόλησης ή να ωθούνται στην κατεύθυνση της μερικής απασχόλησης-συνήθως σε εργασίες χωρίς ειδικότητα, εργασίες ρουτίνας, χωρίς προοπτικές-έξω από το σπίτι.



Το διπλό φορτίο για τις εργαζόμενες γυναίκες επηρεάζει όχι μόνο την πραγματική ικανότητα των γυναικών να συναγωνίζονται σε ίση βάση τους άντρες στην αγορά εργασίας-πρέπει να μοιράζουν το χρόνο τους σε ένα μεγαλύτερο αριθμό καθηκόντων από ότι οι περισσότεροι άντρες-αλλα και τη θέση τους ως πιθανοί υπάλληλοι. Επειδή η σταθερή παραμονή στην εργασία αποτελεί πρόβλημα για τις περισσότερες γυναίκες, οι εργοδότες έχουν την τάση να φοβούνται ότι οι επενδύσεις στην εκπαίδευση τους δεν θα αποδώσουν. Επιπλέον, το γεγονός ότι τα έξοδα φροντίδας των παιδιών, ή ένα μέρος αυτών, χρεώνονται πάντα στον εργοδότη της μητέρας και όχι του πατέρα, αποτελεί ένα ακόμα εμπόδιο στην πρόσληψη παντρεμένων γυναικών.



Παρά το γεγονός ότι σε πολλές χώρες η αμειβόμενη άδεια μητρότητας σημαίνει ότι ένας αυξανόμενος αριθμός γυναικών έχουν σχετικά συντομα διαλείμματα από την εργασία-μικρότερα από ένα έτος-οι εργοδότες εξακολουθούν να θεωρούν ότι οι γυναίκες υπάλληλοι "περνούν απλώς τον χρόνο τους" έως ότου αρχίσει η ανατροφή των παιδιών. Η Σουηδία, η Νορβηγία και η Γαλλία δίνουν την ελευθερία στους γονείς να αποφασίσουν εάν την άδεια για τη φροντίδα του παιδιού (κατά τη γέννηση ενός παιδιού) θα την πάρει ο πατέρας ή η μητέρα. Στη Σουηδία, το ποσοστό των ανδρών που κάνουν χρήση αυτών των δικαιωμάτων χρόνο με το χρόνο αυξανόταν, δηλαδή από το 1974 που θεσπίστηκαν  έφτασε το 1978 το 12%. Στην αυστρία, το Ισραήλ, τη Σουηδία και τη Φινλανδία, οι πατέρες καθώς και οι μητέρες έχουν τώρα δικαίωμα άδειας (με ή χωρίς αποδοχές) στην περίπτωση ασθένειας των παιδιών.



Όμως, τέτοια μέτρα αποτελούν εξαίρεση αφού σε πολλές χώρες ακόμα και η βασική προστασία της μητρότητας είναι αποσπασματική ή ανύπαρκτη. Για παράδειγμα, τα επιδόματα μητρότητας αντιστοιχούν σε πλήρεις αποδοχές μόνο σε πολύ λίγες χώρες στην Αφρική και την Ασία. Οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες αποκλείουν ολόκληρο τον ανεπίσημο και αγροτικό τομέα από την παροχή άδειας μητρότητας, αφήνοντας έτσι το μεγαλύτερο τμήμα του γυναικείου εργαζόμενου πληθυσμού-στο ακέραιο ή εν μέρει-επιδόματα μητρότητας στο προσωπικό τους. Και πάλι όμως, αυτό το μέτρο οδηγεί σε διακρίσεις κατά των γυναικών, δημιουργώντας εμπόδια στις ευκαιρίες πρόσληψης τους.



Πηγή: περιοδικό Επιθεώρηση Εργασιακών Σχέσεων

Read More [...]

Posted in γυναίκα, εργασία, μητέρα

Η εργαζόμενη μητέρα

Ο ρόλος της γυναίκας ως μητέρα είναι πολύ σημαντικός. Είναι προνόμιο και δώρο του Θεού για τη γυναίκα η συμμετοχής της στη δημιουργία νέων ανθρώπων.



Κανείς άλλος δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μητέρα στην ανατροφή των παιδιών της κι αυτό απαιτεί πάρα πολύ χρόνο. Δυστυχώς σήμερα με τις σύγχρονες αντιλήψεις και η μητρότητα μαζί με τόσα άλλα έχει δεχθεί πλήγμα. Η γυναίκα δε δέχεται εύκολα να κλειστεί στο σπίτι και να στερηθεί ορισμένες δραστηριότητες και απολαύσεις για να αναθρέψει μόνη της το παιδί της, να το χαϊδέψει, να το παρηγορήσει όταν χτυπήσει, να του ικανοποιήσει τις συναισθηματικές και ψυχολογικές του ανάγκες και να του διδάξει τις βασικές αξίες της ζωής για να διαμορφώσει ένα σωστό χαρακτήρα.



Από την άλλη πλευρά όμως οι συνθήκες της ζωής αναγκάζουν τη γυναίκα για οικονομικούς λόγους να εργαστεί. Αυτό είναι πολύ δύσκολο για τη γυναίκα και ιδίως όταν έχει μικρά παιδιά. Ένας χώρος εργασίας έξω από το σπίτι όσο ευχάριστος κι αν είναι κουράζει τη μητέρα αρκετά και της αφαιρεί πολύτιμο χρόνο από τις υποχρεώσεις της στο σπίτι, οι οποίες περνούν πάλι από το χέρι της, με αποτέλεσμα η κούραση αυτή και ο εκνευρισμός που δημιουργείται να γίνεται αισθητός στις ώρες που διαθέτει για το σπίτι και τα παιδιά. Πρέπει να είναι υπεράνθρωπος μια γυναίκα για να καταφέρει και τα δύο καλά γιατί στην ουσία δουλεύει δύο βάρδιες επειδή όταν η μητέρα επιστρέψει στο σπίτι από τη δουλειά, ίσως καταφέρει μα θυσία του εαυτού της να μαγειρέψει, να πλύνει και να σιδερώσει για να είναι ο σύζυγος και τα παιδιά της την άλλη μέρα εντάξει. Είναι σχεδόν αδύνατο όμως να ικανοποιήσει και τις συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού, να το βοηθήσει ν' αποκτήσει αυτοπεποίθηση, ν' απαντήσει στις 1002 ερωτήσεις του κι επιπλέον να διατηρήσει έναν υγιή συζυγικό δεσμό με τον άντρα της.



Ας μην ξεχνάμε ότι το παιδί είναι μια προσωπικότητα που από στιγμή σε στιγμή αναπτύσσεται. Υπάρχει λοιπόν καμιά baby sitter ή έστω νηπιαγωγός στην οποία μπορείς να αναθέσεις αυτό το τόσο σοβαρό έργο της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του παιδιού; Κάπου διάβαζα ότι η ταινία της παιδικής ηλικίας δεν προβάλλεται σε β' προβολή. Πόσο αληθινό είναι αυτό! Δε θα έχουμε ξανά την ευκαιρία να διορθώσουμε τις τυχόν παραλήψεις ή τα λάθη μας.



Γι αυτό πρέπει να θυμάται πάντα η εργαζόμενη μητέρα ότι ο χρόνος που δαπανά με τα παιδιά της είναι πιο σημαντικός από τις άλλες δουλειές οι οποίες μπορούν λίγο να περιμένουν. Αυτό φυσικά χρειάζεται και τη συνεργασία του συζύγου της που πρέπει να συμμετέχει στην ανατροφή των παιδιών αλλά και να τη βοηθάει με τις δουλειές του σπιτιού.



Κάποιες πρακτικές συμβουλές που βοηθούν σημαντικά την εργαζόμενη μητέρα, ιδιαίτερα όταν δεν έχει βοήθεια από κάποιον άλλο (π.χ. γιαγιά) είναι οι εξείς:



(α) Ο σωστός προγραμματισμός της κάθε μέρας ώστε να ξέρει περίπου τις δουλειές που πρέπει να γίνουν.



(β) Να ιεραρχεί τις ανάγκες σωστά ώστε να δίνει προτεραιότητα στα πιο σημαντικά, σε περίπτωση που παρουσιαστεί κάτι έκτακτο και χρειαστεί να αλλάξει το πρόγραμμα.



(γ) Να κάνει σωστό καταμερισμό του χρόνου αλλά και της εργασίας. Καλό είναι να αναθέτει ευθύνες στο σύζυγό, όπως προαναφέρθηκε, αλλά και στα παιδιά ανάλογα με την ηλικία τους. Είναι σημαντικό για τα παιδιά να μάθουν να κάνουν δουλειές και ας μην τις κάνουν τέλειες και να μάθουν να αναλαμβάνουν ευθύνες, πάντα ανάλογα με την ηλικία τους. Έτσι από μικρά θα μάθουν την εργατικότητα και την υπευθυνότητα αλλά και τη συμμετοχή τους στην οικογενειακή ζωή. Αυτό δίνει χαρά και στα παιδιά, αλλά απαλλάσσει και τη μητέρα από πολλές μικροδουλειές που απαιτούν αρκετό χρόνο.



Τέλος, καλό είναι να βρίσκει κάποιο χρόνο για τον εαυτό της και για το σύζυγό της. Αυτό είναι πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα όταν τα παιδιά είναι μικρά και απαιτούν πολύ από το χρόνο της, αλλά είναι κάτι πολύ σημαντικό και για τους δύο. Γι αυτό πρέπει να ζητάει δύναμη και σοφία από το Θεό ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στις τόσες πολλές υποχρεώσεις που έχει να αντιμετωπίσει ως εργαζόμενη μητέρα.



Πηγή: www.jesuslovesyou.gr

Read More [...]

Posted in εργασία, μητέρα, οικογένεια