Πώς να το πείσω; | 6 ασκήσεις πειθούς για να μην τρελαίνεστε

Το κυνηγάτε για να πλύνει τα δόντια του, "σκούζει" όταν πάτε να το λούσετε, γίνεται "Ιράκ" στο σπίτι για να κλείσει την τηλεόραση. Είναι δυνατό να γίνονται όλα αυτά πιο απλά, ήρεμα και "αναίμακτα";

Πως θα γίνει να πλένει τα δόντια του καλά;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:

• Ζητήστε από το παιδί σας να δείξει στο αγαπημένο του παιχνίδι πως να βουρτσίζει τα δόντια του. Για παράδειγμα, ο κύριος Αρκούδος μπορεί να πει: "Θέλει να πλύνει τα δόντια μου, αλλά όχι ξέρει πως!", βουρτσίστε τα δόντια του παιδιού σας σαν να κάνετε επίδειξη στο παιχνίδι και μετά αφήστε το να πλύνει τα δόντια του κυρίου Αρκούδου.
• Αντί να το λέτε "βούρτσισμα των δοντιών", πείτε το "βάψιμο των δοντιών". Ρωτήστε το μικρό σας τι χρώμα θέλει να είναι τα δόντια του και προσποιηθείτε ότι τα βάφετε καθώς τα πλένετε.
• Μην την ονομάζετε "οδοντόκρεμα", αλλά "μαγική κρέμα ευχών", και πείτε στο παιδί σας ότι μπορεί να κάνει μια ευχή μόνο όταν τελειώσει το βούρτσισμα.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ:

• "Θέλεις να βουρτσίσω εγώ τα δόντια σου ή θέλεις να ξεκινήσεις εσύ και να τελειώσω εγώ;"
• "Θέλεις να κάνουμε αγώνες; Νικητής είναι αυτός που θα βουρτσίζει τα δόντια του για περισσότερη ώρα".
• "Θέλεις να ξεκινήσω με τα πάνω ή με τα κάτω δόντια;"

Πως θα μάθει να μοιράζεται πράγματα;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:

• Όταν είναι δυνατό, να έχετε πολλά πράγματα (δύο ίδια αυτοκίνητα, δύο στυλό, δύο φύλλα χαρτιού, δύο κούκλες), ώστε να μπορείτε να δώσετε ένα αντικείμενο και σε κάποιο άλλο άτομο.
• Κάθε φορά που το παιδί σας μοιράζεται κάτι, επιβραβεύστε τη συμπεριφορά του λέγοντας του μπράβο, μπράβο και μπράβο. Αν και γνωρίζει ότι αυτή είναι η αναμενόμενη συμπεριφορά, θα πρέπει να αισθάνεται καλά όταν το κάνει.
• Πριν συναντήσει κάποιο φίλο του, ζητήστε του να διαλέξει ένα-δύο παιχνίδια που του είναι δύσκολο να τα μοιραστεί και σεβαστείτε την απόφαση του. Φυλάξτε τα σε μια ντουλάπα και διαβεβαιώστε το ότι δε θα μπορεί να τα φτάσει ο φίλος του. Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να μοιραστεί τα υπόλοιπα παιχνίδια.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ:

• Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ εύκολα την έννοια της σειράς. "Πρώτα θα παίξει η Χλόη με την κιθάρα και μετά εσύ". Να θέτετε σε κάθε παιδί χρονικά όρια με το κάθε παιχνίδι.
• "Ώρα να ανταλλάξετε παιχνίδια για λίγο! Μπορείς να παίξεις με το μαγικό ραβδί τώρα και ο Αχιλλέας με το πυροσβεστικό."
• "Να παίξει ο φίλος σου με τα τουβλάκια πρώτα ή με τα αρκουδάκια;"

Πως θα συνηθίσει την μπέιμπι σίτερ;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:

• Μεταφέρετε την εμπειρία φίλων του για το πόσο ωραία περνάνε με την κοπέλα που τους προσέχει στο σπίτι.
• Φροντίστε να ξέρει το παιδί σας ποιος πρόκειται να το προσέξει. Το ιδανικό είναι να περάσει το μικρό σας λίγο χρόνο με την μπέιμπι σίτερ πριν ξεκινήσει η "συνεργασία" τους.
• Βάλτε όλα όσα χρειάζεστε (κλειδιά, πορτοφόλι, το σάκο γυμναστικής) κοντά στην πόρτα ή μέσα στο αυτοκίνητο νωρίτερα από την ώρα που πρέπει να φύγετε, για να ξεφύγετε γρήγορα.
• Φιλήστε και αποχαιρετίστε το παιδί σας θερμά, αλλά σύντομα και αποφασιστικά. Υπενθυμίστε του ότι θα επιστρέψετε σύντομα και ευχηθείτε του να περάσει καλά.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ:

• Πείτε του ακριβώς τι πρόκειται να κάνει με την μπέιμπι σίτερ.: "Μετά το βραδινό, η Πένυ θα σου διαβάσει ένα παραμύθι, θα σε βοηθήσει να βουρτσίσεις τα δόντια σου, θα σου πει ένα τραγούδι και θα σε βάλει για ύπνο."
• "Θα έρθει απόψε η Πένυ για βραδινό, για αυτό διάλεξε κάτι ωραίο για να φάτε. Τι θέλεις;"
• "Ο μπαμπάς και εγώ θα πάμε να φάμε έξω απόψε, αλλά έχουμε χρόνο να σου διαβάσουμε ένα βιβλίο ή να παίξουμε ένα παιχνίδι πριν φύγουμε. Τι προτιμάς να κάνουμε;"

Πως θα το κάνω να κλείσει επιτέλους την τηλεόραση;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:

• Θέστε ένα χρονικό όριο πριν συνεχίσει να βλέπει τηλεόραση. Βάλτε το χρονοδιακόπτη για να είναι τα πράγματα ξεκάθαρα ή πείτε του "Μπορείς να δεις μόνο μία εκπομπή, όχι άλλη".
• Επιτρέψτε του να επιλέξει ένα μόνο DVD ή βίντεο για να δει.
• Μην αφήνετε το μικρός σας να τρώει βλέποντας τηλεόραση. Έτσι, συνδέει το φαγητό με την τηλεόραση και θα είναι πολύ δύσκολο να σταματήσει αυτή τη συνήθεια.
• Όταν είναι δυνατό, πείτε στο παιδί σας ότι του αναθέτετε την ευθύνη για το κλείσιμο της τηλεόρασης. Θεωρήστε το "μεγάλο παιδί". Απλώς μην του δείξετε πως ανοίγει η συσκευή. Ανταμείψτε το αν την κλείσει μόνο του.
• Δώστε οι ίδιοι το καλό παράδειγμα και προσπαθήστε να μην έχετε την τηλεόραση ανοιχτή όλη την ημέρα.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ:

• "Θέλεις να κλείσω εγώ την τηλεόραση ή εσύ;"
• "Θέλεις να τσιμπήσεις κάτι ή να παίξεις με τα παιχνίδια σου όταν τελειώσει η εκπομπή;"
• "Πρέπει να κλείσουμε την τηλεόραση μόλις μετρήσουμε μέχρι το δέκα-να μετρήσω εγώ ή εσύ;"

Πως θα με αφήσει να του λούσω τα μαλλιά;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:

• Μάθετε στο παιδί σας να κρατάει μια πετσέτα σφιχτά στο πρόσωπο του (με τα χέρια στους κροτάφους) για να μην μπαίνει νερό στα μάτια του όταν ξεπλένετε τα μαλλιά του.
• Παίξτε "αγαλματάκια": κρατήστε έναν καθρέφτη στο χέρι σας, για να δείξετε στο παιδί πως είναι τα μαλλιά του με το σαμπουάν. Κάντε διάφορα σχέδια στα μαλλιά του, όπως κερατάκια, πανκ ή ότι άλλο σας αρέσει και, παράλληλα, κάντε αστείες γκριμάτσες. Μετά, αφήστε το παιδί να δοκιμάσει και το ίδιο.
• Παίξτε το παιχνίδι "Πόσο γρήγορα μπορούμε να λούσουμε τα μαλλιά μας". Ο ανταγωνισμός αποτελεί ένα κίνητρο για τα παιδιά, τα οποία με αυτή τη μέθοδο πείθονται εύκολα να κάνουν πράγματα που προηγουμένως αρνούνταν. Με αυτόν τον τρόπο, πριν το καταλάβετε, τα μαλλιά τους θα είναι καθαρά. Μετρήστε δυνατά και καταγράψτε το χρόνο του, για να προσπαθήσει να "σπάσει το ρεκόρ" του την επόμενη φορά.
• Δώστε επιλογές: Ρωτήστε το παιδί ποιο από τα δύο (που εσείς έχετε προεπιλέξει) σαμπουάν προτιμάει. "Θέλεις να λουστείς μόνη σου ή θέλεις να το κάνω εγώ;", "Θέλεις να βάλεις μια πετσέτα στο πρόσωπο σου ή απλά να κλείσεις τα μάτια σου όταν ξεπλένω τα μαλλιά σου;".
• Δώστε του τον έλεγχο της κατάστασης: επιτρέψτε του να βάλει σαμπουάν στο χέρι του και βοηθήστε το στη συνέχεια να λουστεί.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ:

• Να μην πείτε "είναι ώρα να λουστούμε", αλλά "είναι ώρα να κάνουμε spa". Εξηγήστε στο παιδί σας την έννοια του spa, διανθίστε την κατάλληλα-ανάλογα με την ηλικία του-και υποκριθείτε ότι πηγαίνετε στο spa. Να συμπεριφέρεστε στο παιδί σας σαν να είναι πελάτης. Ρωτήστε τι ώρα είναι το ραντεβού του και δείξτε του το δρόμο για τη μπανιέρα. Υιοθετήστε μια αστεία προφορά και κάντε το να γελάσει με αυτή τη διαδικασία.

Πως μπορώ να το βοηθήσω να παίξει μόνο του;

ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ:

• Αρχικά, θα πρέπει να αφιερώσετε κάποιο χρόνο (μια σειρά από απογεύματα) για να μάθετε στο παιδί σας πως να στήνει ένα παιχνίδι για να παίζει. Μπορείτε να του δώσετε κάποιες ιδέες όπως πως παίζουμε "σπιτάκια" ή "κουμπάρες", πως παίζουμε τρενάκια και αυτοκινητάκια, ψώνια στο σουπερ μάρκετ κλπ.
• Αγοράστε στο παιδί παιχνίδια σε θεματικές ενότητες: για παράδειγμα, ταμειακή μηχανή, καρότσι για ψώνια και ψεύτικα φρούτα, λαχανικά και φαγώσιμα, και δείξτε του πως να οργανώσει το παιχνίδι του σαν να πηγαίνει για ψώνια.
• Κάθε φορά που το παιδί σας παίζει μόνο του, ακόμα και για λίγα λεπτά, τονίστε το γεγονός ότι κάνει κάτι σημαντικό κι ότι είναι μεγάλο πια.
• Στήστε μια περιοχή για τη δοκιμασία των παιχνιδιών με πέντε δέκα παιχνίδια. Ζητήστε από το παιδί σας να παίξει με όλα τα παιχνίδια και να αποφασίσει ποιο του αρέσει περισσότερο.
• Βάλτε μια σκηνή ή ένα καταφύγιο στο παιδικό δωμάτιο. Στα παιδιά αρέσει να σέρνονται μέσα και έξω από πράγματα και η φύση του καταφυγίου είναι τέτοια που δε θα καταλάβει ότι παίζει χωρίς εσάς. Βάλτε μέσα πολλά παιχνίδια και βιβλία και δώστε του ένα φακό για να κάνει την εξερεύνηση του πιο εύκολα.
• Προσφέρετε του δημιουργικά παιχνίδια: μπογιές διαφόρων ειδών, χαρτιά, ένα καβαλέτο, πλαστελίνη και παρόμοια υλικά ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ:

• Δώστε στο παιδί σας ένα συγκεκριμένο στόχο για να επιτύχει, κάτι που θα το απασχολήσει για αρκετή ώρα: "Μπορείς να μου φτιάξεις ένα κάστρο; Θέλω να δω πόσο ψηλό θα το κάνεις" ή "Θα ζωγραφίσεις κάτι για τη γιαγιά;"
• "Γιατί δε μαθαίνεις στον αδερφό/στην αδερφή σου (ή στις κούκλες σου/στα στρατιωτάκια σου) πως παίζεται.....;"
• "Πρέπει να παίξεις για λίγο μόνος σου. Θέλεις να σου βάλω τα παιχνίδια σου στο τραπέζι ή στο πάτωμα;"

Πηγή: περιοδικό "Το παιδί μου κι εγώ"

Read More [...]

Posted in γονείς, δόντια, λούσιμο, μαλλιά, μοίρασμα, μπέιμπι σίτερ, παιδιά, παιχνίδι, πειθώ, τηλεόραση

Μέτρα εμπιστοσύνης

Σήμερα είμαστε λιγότερο επιφυλακτικοί και διστακτικοί από ότι οι προηγούμενες γενιές. Για αυτό δεν αφήνουμε ποτέ ένα παιδί μόνο στο σπίτι-ούτε καν για λίγο-, αν δεν είμαστε σίγουροι για δύο στοιχεία: την ασφάλεια και την εμπιστοσύνη.

1. Αξιολογούμε την ωριμότητα του παιδιού.
Παρόλο που από την ηλικία των 10 περίπου χρόνων και μετά θεωρούμε ότι ένα παιδάκι είναι ώριμο για αυτό το βήμα, η ηλικία δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο για τέτοιου είδους αποφάσεις. Μερικά δεκάχρονα μπορούν να τα καταφέρουν πολύ καλά μόνα τους, όμως κάποια άλλα εξακολουθούν να είναι ακόμα παρορμητικά. Κάποια παιδιά πάλι είναι πιο ώριμα, πιο υπεύθυνα, πιο ικανά και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από ότι άλλα μεγαλύτερα παιδιά. Έτσι μπορεί να είναι σωστό να αφήσετε μόνο για λίγο ένα δεκάχρονο και λάθος να κάνετε το ίδιο με ένα δωδεκάχρονο. Και κυρίως μην πέσετε στην παγίδα να το κάνετε, επειδή το κάνει κάποιος άλλος που έχει παιδάκι της ίδιας ηλικίας με το δικό σας.

2. Λαμβάνουμε υπόψη την άποψη του
Το παιδί μπορεί να είναι ώριμο και υπεύθυνο, όμως είναι πιθανό να μην του αρέσει να μένει μόνο στο σπίτι. Μη συνδέετε το βήμα αυτό με υπερβολικές προσδοκίες. Είναι λάθος να το πιέζουμε να το κάνει αν δεν θέλει, Μπορεί να νιώθει φόβο ή ανασφάλεια. Αν, πάντως, θεωρήσουμε ότι υποβόσκει κάποια φοβία, καλό θα ήταν να το συζητήσουμε μαζί του, ελέγχοντας σε ποιο βαθμό αυτό επηρεάζει τη συμπεριφορά του, πχ δεν θέλει να μείνει μόνο του ούτε και για να πεταχτούμε μέχρι το κοντινό περίπτερο ή για να πληρώσουμε τα κοινόχρηστα; Σε περίπτωση που ισχύει κάτι τέτοιο, ίσως χρειάζεται να ζητήσουμε τη συμβουλή κάποιου ειδικού. Φυσικά μπορεί να ισχύει και το αντίθετο. Δηλαδή, το παιδί να επιμένει να μείνει μόνο του στο σπίτι βρίσκοντας διάφορα προσχήματα, πχ να μη θέλει να έρθει μαζί μας σε κάποια επίσκεψη. Το ζήτημα αυτό συχνά συνδέεται με το αίτημα του παιδιού για περισσότερη ανεξαρτησία και ελευθερία και ο τρόπος που θα το αντιμετωπίσουμε θα επηρεάσει στο μέλλον και θέμα των εξόδων. Η απόφαση για το πότε και τι αν θα μείνει μόνο το παιδί πρέπει να προέρχεται πάντα από τους γονείς και όχι από το παιδί. Δεν πρέπει να είμαστε εκ των προτέρων απόλυτοι και απαγορευτικοί. Συζητάμε μαζί του για το τι είναι κατάλληλο και τι όχι σε σχέση με την προσωπικότητα και την ηλικία του αλλά και τη γραμμή της οικογένειας.

3. Προνοούμε για το ζήτημα της ασφάλειας.
Είτε το αφήνουμε μόνο για λίγα λεπτά είτε για λίγη ώρα είναι σημαντικό να του υποδείξουμε με σαφήνεια το πλαίσιο για την περιφρούρηση της ασφάλειας του. Δηλαδή:

• Πως να είναι προσεχτικό με την πόρτα. Του δείχνουμε πως να κλειδώνει την πόρτα, να έχει τα παράθυρα ασφαλισμένα αν μένουμε σε χαμηλό όροφο, να χρησιμοποιεί τα θυροτηλέφωνα ή τη θυροτηλεόραση όταν χτυπάει το κουδούνι, να μην ανοίγει παρά μόνο σε πρόσωπα που του έχουμε πει εμείς, για παράδειγμα στη γιαγιά του. Κάτι άλλο που χρειάζεται να προσέχουμε στα παιδιά είναι η παρορμητικότητα τους. Μπορούμε να κάνουμε και μερικές πρόβες με συγκεκριμένα παραδείγματα, πχ "Τι θα έκανες αν ένα τσούρμο παιδιά σου χτυπούσε την πόρτα;"
• Πως να απαντά στο τηλέφωνο και παίρνει μηνύματα. Να μη δίνει πληροφορίες (πχ όνομα ή διεύθυνση) σε άτομα που δεν γνωρίζει και, κυρίως, να μην αποκαλύπτει ότι είναι μόνο στο σπίτι.
• Πως να καλέσει άμεση βοήθεια, αν συμβεί κάτι. Πρέπει να θυμόμαστε ότι τα παιδιά, ακόμα κι αν είναι μεγάλα, δεν τα καταφέρνουν καλά με γενικές υποδείξεις, πχ "κάλεσε βοήθεια". Θα πρέπει να του εξηγήσουμε ακριβώς τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση κινδύνου. Επομένως, πρέπει να κολλήσουμε σε συγκεκριμένο σημείο του σπιτιού ένα χαρτί με τα κινητά μας τηλέφωνα, αριθμούς ατόμων εμπιστοσύνης και τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης.

4. Καθορίζουμε το πλαίσιο των κανόνων

Μόλις νιώσουμε ότι το παιδί είναι έτοιμο, πρέπει να καθίσουμε και να μιλήσουμε για τους κανόνες του οποίους χρειάζεται να κατανοήσει και να εφαρμόζει κάθε φορά που μένει μόνο στο σπίτι. Είναι σημαντικό να καταλάβει ότι η βασική παράμετρος για το συγκεκριμένο προνόμιο είναι η εμπιστοσύνη. Εξηγούμε με σαφήνεια τους κανόνες, πχ όχι φίλοι στο σπίτι όταν λείπουμε, όχι μαγειρέμετα, όχι τηλεφωνήματα, εκτός κι αν προκύψει έκτακτη ανάγκη.

5. Αποφασίζουμε για τη διάρκεια και τη συχνότητα

Έχει ιδιαίτερη σημασία πόση ώρα θα αφήσουμε μόνο του το παιδί στο σπίτι και πόσο συχνά το κάνουμε αυτό. Καλό είναι να προσεγγίσουμε σταδιακά αυτή τη δοκιμασία, ακόμα κι αν έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο παιδί. Ξεκινάμε αφήνοντας το για δέκα ή δεκαπέντε λεπτά μόνο για να πάμε στο κοντινό σουπερ μάρκετ για ψώνια. Αν δεν υπάρξει πρόβλημα, μπορούμε να το επαναλάβουμε την επόμενη εβδομάδα. Ωστόσο, πρέπει να αποφεύγουμε να το αφήνουμε μόνο τις ίδιες μέρες και ώρες κάθε φορά. Ακόμα κι όταν το παιδί τα καταφέρνει μια χαρά, δεν πρέπει να μένει μόνο του περισσότερο από μία με μιάμιση ώρα. Ας θυμόμαστε: τα παιδιά βαριούνται γρήγορα και η ανία συνήθως είναι κακός σύμμαχος της ασφάλειας.....

Οι παγίδες της μοναξιάς

Υπάρχουν μερικές πολύ συνηθισμένες πηγές κινδύνου για τα παιδιά που μένουν μόνα στο σπίτι, ανεξάρτητα από το πόσο ώριμα τα θεωρείτε. Για αυτό πάρτε τα μέτρα σας προκαταβολικά!

• Τηλέφωνο, τηλεόραση και ηλεκτρονικός υπολογιστής. Θυμηθείτε ότι το μέτρο και τα όρια μπορούν εύκολα να παραβιαστούν. Είναι αδύνατο να ελέγξετε τι θα δει στην τηλεόραση. Στο τηλέφωνο μπορείτε να βάλετε φραγή αποτρέποντας ή επιτρέποντας συγκεκριμένες κλήσεις ή περιορισμένη διάρκεια σε κάθε τηλεφώνημα, ενώ στον υπολογιστή μπορείτε να περάσετε κωδικό ή πρόγραμμα προφύλαξης που επιτρέπει την πρόσβαση σε ορισμένες μόνο διευθύνσεις στο διαδίκτυο.
• Φίλοι "επισκέπτες". Κάποιοι γονείς δεν επιτρέπουν φίλους στο σπίτι όταν αφήνουν το παιδί μόνο, γιατί η ευθύνη είναι διπλή. Σίγουρα πάντως δεν αφήνουμε το παιδί μόνο του με ένα φίλο που δεν γνωρίζουμε καλά. Δύο η περισσότερα παιδιά-κι αυτό ισχύει και για τα αδερφάκια-αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για.... σκανταλιές!
• Το μικρότερο αδερφάκι. Μπορεί να είναι αρκετά μεγάλο για να μείνει μόνο, αλλά όχι τόσο μεγάλο ώστε να προσέχει και το μικρότερο αδερφάκι του. Θυμηθείτε ότι ακόμα και στην εφηβεία ένα παιδί δεν είναι τόσο ώριμο ώστε να είναι υπεύθυνο για baby-sitting.

Πηγή: περιοδικό "Το παιδί μου κι εγώ"

Read More [...]

Posted in άποψη, ασφάλεια, εμπιστοσύνη, κουδούνι, μόνο στο σπίτι, παιδιά, πόρτα, τηλεόραση, τηλέφωνο, υπολογιστής, ωριμότητα

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙ

Η τηλεόραση είναι συνήθως ένας λόγος διαφωνίας μεταξύ παιδιών και γονιών: τα παιδιά θεωρούν την τηλεόραση τρόπο ψυχαγωγίας και αυτό αληθεύει ως ένα σημείο καθώς αποτελεί «παράθυρο», για τα παιδιά και όχι μόνο, σε άλλους κόσμους, εικόνες και ερεθίσματα. Συνάμα, όμως, η πολύωρη τηλεθέαση κατά την παιδική ηλικία έχει κατηγορηθεί για την πρόκληση προβλημάτων στην ενήλικη ζωή! Η παχυσαρκία, οι κακές διατροφικές συνήθειες, το κάπνισμα ακόμα και η χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών αποτελούν χαρακτηριστικά που αναπτύσσουν οι ενήλικες αν αποτελούσαν δεινούς τηλεθεατές κατά τη διάρκεια παρακολουθούσαν της παιδικής τους ηλικίας.

Η ΠΟΛΥΩΡΗ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ

Δυστυχώς, στις μέρες μας, λόγω πολλών παραγόντων, τα παιδιά παρακολουθούν περισσότερη τηλεόραση από ποτέ. Οι φυσικές δραστηριότητες έχουν περιοριστεί και η τηλεόραση – καθώς και τα παιχνίδια στον ηλεκτρονικό υπολογιστή- έχουν αντικαταστήσει , σε πολλές περιπτώσεις, το παιχνίδι – με ή χωρίς σωματική άσκηση- τη φυσική δραστηριότητα, την άσκηση, τα χόμπυ. Με την τηλεθέαση να αντικαθιστά όλα τα παραπάνω, η τηλεόραση είναι δυνατό να συμβάλλει σημαντικά στην παιδική παχυσαρκία. Με δεδομένο ότι τα ελληνόπουλα αποτελούν τα πιο παχουλά παιδιά της Ευρώπης, ο συνειρμός ότι μέρος της ευθύνης αυτού του ,πλέον, κοινωνικού προβλήματος έχει και η πολύωρη  τηλεθέαση, είναι αναπόφευκτος.

Σε σχετική μακρόχρονη έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Ζηλανδία – που ξεκίνησε το 1970 και ολοκληρώθηκε πρόσφατα- σε σχέση με τις επιπτώσεις της τηλεθέασης παρακολουθήθηκαν 1.000 παιδιά από την ηλικία των 5 μέχρι των 26 ετών. Τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν τα εξής:   η παρακολούθηση τηλεόρασης περισσότερων από 2 ωρών ημερησίως τηλεόρασης κατά την παιδική και εφηβική ηλικία, ήταν υπεύθυνη για το 17% των περιπτώσεων υπερβολικού βάρους σώματος.

Πολύς λόγος επίσης, γίνεται και για τη βία στην οποία εκτίθενται τα παιδιά μέσω της τηλεόρασης. Έχει εκτιμηθεί ότι το μέσο παιδί όταν τελειώσει το Δημοτικού θα έχει δει στην τηλεόραση 8.000 σκηνές βίας!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΝΑΙ ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ.

Μπορεί να φαίνεται , σύμφωνα με τα παραπάνω, ότι η επίδραση της τηλεόρασης στα παιδιά είναι καταστροφική. Δεν είναι όμως έτσι. Όλα τα παραπάνω αποτελούν αποτελέσματα της πολύωρης τηλεθέασης.  Η παρακολούθηση τηλεόρασης- όταν ελέγχεται από τους γονείς μπορεί να παίξει και θετικό ρόλο στη ζωή ενός παιδιού. Συμβάλλει στη μάθηση και στην εκπαίδευση καθώς είναι πολλές οι φορές που «απλουστεύει» τη γνώση και τη μεταφράζει σε απλά σύμβολα με αποτέλεσμα την ευκολότερη κατανόηση σύνθετων θεμάτων. Συνάμα, μέσω της τηλεόρασης ένα παιδί μπορεί να γνωρίσει άλλους πολιτισμούς και κοινωνίες, να ακούσει ιδέες και να πληροφορηθεί.

Γι’ αυτό:

Εξαιρετικά μεγάλο ρόλο θα παίξουν οι γονείς στην απομυθοποίηση των ερεθισμάτων που λαμβάνουν τα παιδιά από την τηλεόραση.

• Δεν απαγορεύουμε στα παιδιά την παρακολούθηση τηλεόρασης. Το απαγορευμένο έλκει για τα παιδιά.


• Συζητάμε μαζί τους για της σκηνές βίας και σεξ που μπορεί να έχουν παρακολουθήσει, με ξεκάθαρη, απλή και κατανοητή γλώσσα και τους εξηγούμε πώς ότι είδαν ήταν ψεύτικο και σκηνοθετημένο.


• Επίσης, παρακολουθούμε με τα παιδιά μας τηλεόραση, όταν μπορούμε, έτσι ώστε να απαντήσουμε σε πιθανές ερωτήσεις και απορίες τους.


• Φροντίζουμε να παρακολουθούν τα παιδιά μας προγράμματα με θετικά μοντέλα που αναδεικνύουν θετικά κοινωνικά χαρακτηριστικά.


• Δεν χρησιμοποιούμε την τηλεόραση ως μπέιμπι σίτερ προκειμένου να έχουμε χρόνο για τις δουλειές μας. Τα βιβλία, οι χειροτεχνίες, ο αθλητισμός, το παιχνίδι αποτελούν λύσεις πιο χρήσιμες για τη σωματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού.

Τέλος, δεν μπορούμε να τονίσουμε περισσότερο το παρακάτω: αποτελούμε όλοι μας καθοριστικό παράδειγμα για τα παιδιά μας. Εάν μας βλέπουν τα παιδιά μας να βλέπουμε τηλεόραση πολλές όλες την ημέρα επόμενο είναι να αναπτύξουν και αυτά τις ίδιες συνήθειες. Οι ψυχαγωγικές και φυσικές δραστηριότητες καθώς και το ενδιαφέρον για τον κόσμο γύρω μας- και όχι μόνο μέσω της τηλεόρασης- θα μεταδώσουν στο παιδί την αίσθηση του μέτρου σε ότι αφορά την τηλεόραση και την αναζήτηση ερεθισμάτων και από άλλες πηγές. 

Πηγή: qualitynet.gr

Read More [...]

Posted in γονείς, παιδιά, τηλεόραση