Η κατάλληλη Babysitter

Προσωπικές επιλογές, κοινωνικές και εργασιακές συνθήκες «αναγκάζουν» και τους δύο γονείς να βγούν εκτός σπιτιού και να εργαστούν, έτσι ώστε να συνεισφέρουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό.  Αυτομάτως λοιπόν δημιουργείται η ανάγκη να υπάρχει κάποιος αξιόπιστος και φερέγγυος άνθρωπος, που θα αναλάβει τη φροντίδα των παιδιών όσο οι γονείς εργάζονται.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο παππούς ή η γιαγιά αδυνατούν να βοηθήσουν ή δεν μπορούν να αναλάβουν μια τόσο μεγάλη ευθύνη; Οι γονείς πρέπει να αναζητήσουν την βοήθεια κάποιου τρίτου. Έτσι λοιπόν αρχίζει η αναζήτηση για την κατάλληλη babysitter.  Με ποια κριτήρια μπορεί να γίνει η επιλογή και ποιες προϋποθέσεις πρέπει να ισχύουν; 

 

Τα προσόντα της Νταντάς

Καταρχήν το ιδανικό θα ήταν να βρεθεί μια νταντά που να σας τη συστήσουν άτομα του οικογενειακού ή φιλικού σας περιβάλλοντος. Έτσι θα ξέρετε από «πρώτο χέρι» σε τι άνθρωπο εμπιστεύεστε το μικρό σας αλλά και όλα τα προσόντα της. Αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα τότε ίσως η πιο ασφαλής επιλογή θα ήταν να απευθυνθείτε σε κάποιο γραφείο (συνήθως γραφεία ευρέσεως εργασίας ) που να εξειδικεύεται σε αυτόν τον τομέα. Επίσης μπορείτε να βάλετε μια αγγελία που συνοπτικά να περιγράφει τις ώρες, την περιοχή και κάποια βασικά προσόντα που ζητάτε. Ήδη απο την τηλεφωνική επικοινωνία που θα έχετε με όσους απαντήσουν στην αγγελία θα κάνετε ένα πρώτο "ξεκαθάρισμα". Εαν κάποια απο τις κυρίες σας φανεί ενδιαφέρουσα απο το τηλέφωνο αφού συζητήσετε λίγο μαζί της, κλείστε ένα ραντεβού.

Το πιο σημαντικό στην φύλαξη ενός παιδιού είναι η ασφάλεια του. Πρέπει το άτομο που θα επιλέξετε να είναι υπεύθυνο. Στα μωρά χρειάζεται περίσση φροντίδα σε πρακτικά ζητήματα ενώ στα μεγαλύτερα παιδιά χρειάζεται δημιουργική απασχόληση. Φυσικά και  στις δύο περιπτώσεις χρειάζεται καλή διάθεση. 

Όταν θα έρθει η ώρα να γνωρίσετε την υποψήφια νταντά του παιδιού σας μη διστάσετε να της κάνετε οποιαδήποτε ερώτηση θεωρείτε σημαντική.



Ρωτήστε

•  για την οικογενειακή της κατάσταση (αν έχει και η ίδια παιδιά. Βέβαια στην περίπτωση που έχει η ίδια μικρά παιδιά υπολογίστε πως μέσα στη χρονιά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να απουσιάζει εαν κάποιο απο τα παιδιά της αρρωστήσει).


•  για το αν έχει κάποια παιδαγωγική εξειδίκευση ή ακόμη και αν έχει παρακολουθήσει μαθήματα πρώτων βοηθειών


• για την εμπειρία της με παιδιά διαφορετικών ηλικιών


• για το πώς θα χειριζόταν κάποιες έκτακτες καταστάσεις. 


• για το αν καπνίζει.


• αν ξέρει κολύμπι (στην περίπτωση που χρειαστεί να είναι μαζί σας σε μέρος με θάλασσα ή πισίνα)
  
  Στην περίπτωση που θα μαγειρεύει για το παιδί, συζητήστε μαζί σας για την διατροφή που ακολουθείτε, για τον τρόπο και τα υλικά που χρησιμοποιείτε. Μαγειρέψτε μαζί της μερικές φορές.

Δοκιμάστε ορισμένες απλές ερωτήσεις όπως

• Πώς βάζουμε ένα μωρό στο κρεβάτι του; (Ιδανική στάση ύπνου: ανάσκελα ή στο πλάι)


• Πως θα προσπαθήσεις να ηρεμήσεις το παιδί αν κλαίει ή αν έχει θυμώσει;

Μη διστάσετε να ζητήσετε συστατικές επιστολές από άλλες οικογένειες, με τις οποίες έχει συνεργαστεί στο παρελθόν και πάνω από όλα μην αγνοήσετε το ένστικτό σας. Μπορεί να σας δώσει περισσότερες πληροφορίες από όσες νομίζετε και να σας βοηθήσει να κάνετε την καλύτερη επιλογή.

Βάλτε εσείς του κανόνες

Απαραίτητο θα είναι να την ενημερώσετε για τους κανόνες που ισχύουν στο σπίτι σας, για το πρόγραμμα που ακολουθείτε και για τον τρόπο που θα διαχειρίζεται δημιουργικά το χρόνο που θα περνά με το παιδί.

• Αναφερθείτε στο αν θέλετε ή όχι να περνά το παιδί χρόνο μπροστά στην τηλεόραση αλλά και στην επιλογή των προγραμμάτων που θα παρακολουθεί.


• Στο πότε θα τρώει, στο τι επιτρέπεται να φάει αλλά και στο πως π. χ. ξεκαθαρίστε της πως πρέπει να τρώει στο τραπέζι ή στο ειδικό καρεκλάκι κι όχι μπροστά στην ανοιχτή τηλεόραση.  

Οι πρώτες μέρες με το παιδί

Όταν πια έρθει η ώρα να γνωρίσει το παιδί σας, παρατηρείστε πως προσπαθεί να το προσεγγίσει, τον τρόπο με τον οποίο του φέρεται και του μιλά. Να έχετε στο μυαλό σας ότι ίσως αυτή δε θα είναι η σταθερή συμπεριφορά της, αφού παρίσταστε κι εσείς.  

• Δείτε προσεκτικά πως αντιδρά το παιδί σας. Στην αρχή σίγουρα θα είναι επιφυλακτικό αφού έχει να κάνει με έναν άγνωστο άνθρωπο. Γι’ αυτό θα ήταν καλό για κάποιο διάστημα, περίπου μιας εβδομάδας, ένας εκ των δυο γονιών, να βρίσκεται στο σπίτι παράλληλα με τη νταντά έτσι ώστε να έχει το παιδί τη δυνατότητα να συνηθίσει και να προσαρμοστεί στις καινούριες συνθήκες αλλά και να μη νιώσει ότι εγκαταλείπεται από τους γονείς του. Επίσης με αυτόν τον τρόπο θα έχετε τη δυνατότητα να δείξετε εμπράκτως τον τρόπο με τον οποίο θέλετε να φροντίζει το παιδί σας.

Μην αμελήσετε να δώσετε σημασία στη «χημεία» που υπάρχει μεταξύ του παιδιού και της νταντάς. Εξάλλου δεν ταιριάζουν όλοι με όλους.

Τα μάτια σας ανοιχτά

Όταν πια μπείτε στην κανονική ροή του προγράμματός σας δεν πρέπει να εφησυχάσετε. Καλό θα ήταν, σε καθημερινή βάση, να συζητάτε με το παιδί σας και να παρατηρείτε τις αντιδράσεις του. 'Οταν επιστρέφετε σπίτι δείτε την συμπεριφορά του. Αν δείχνει φοβισμένο ή μελαγχολικό σίγουρα πρέπει να διερευνήσετε το θέμα. Συζητώντας μαζί του σίγουρα μπορείτε να πάρετε πληροφορίες που θα σας φανούν πολύ χρήσιμες για την αξιολόγηση της νταντάς και για τη συνέχιση ή μη της συνεργασίας σας.

Διαδικαστικές και "άλλες" λεπτομέρειες

Μην αμελήσετε εξ αρχής να συζητήσετε με την νταντά που θα επιλέξετε, ζητήματα όπως το ωράριό της, τη συνέπεια της στο χρονοδιάγραμμα που θα θέσετε, την αμοιβή και την ασφάλισή της. Ξεκαθαρίστε της ότι απαγορεύεται να χτυπήσει ή να φωνάξει στο παιδί. Για σας μπορεί να θεωρείται αυτονόητο αλλά καλό θα ήταν να το κάνετε σαφές. Υποδείξτε της εσείς τον τρόπο με τον οποίο θα βάζει τα όρια.   Όσο πιο νωρίς τα ξεκαθαρίσετε όλα αυτά, τόσο καλύτερη συνεργασία θα έχετε μαζί της.    

Αν ψάχνετε για νταντά αγγλόφωνη, γαλλόφωνη κ.τ.λ. μπορείτε να απευθυνθείτε στην αντίστοιχη πρεσβεία.



Πηγή: paidorama.com

Read More [...]

Posted in νταντα, οικογένεια, παιδιά

Πως το "βλέπουν" οι γονείς

Ανάλογα με το τι περιμένουν και το πως αντιμετωπίζουν οι μέλλοντες γονείς τον ερχομό του παιδιού τους, τόσο κατά τη διάρκεια της αναμονής όσο και μετά τη γέννηση του, μπορούν να χωριστούν σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

1. Οι "προετοιμασμένοι" γονείς, 2. Οι "φοβισμένοι" και 3. Οι "ανεπηρέαστοι".

Ας δούμε όμως ποιο είναι το προφίλ τους και τα χαρακτηριστικά τους:





1η ομάδα.

"Προετοιμασμένοι" για όλα!

Στην αναμονή.

• Οι μέλλοντες γονείς που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία νιώθουν ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι για την εγκυμοσύνη και ανυπομονούν να έρθει η ώρα της γέννησης του μικρού τους.


• Εκτός από ενθουσιασμένοι, όμως, οι "προετοιμασμένοι" γονείς είναι και εξαιρετικά ήρεμοι. Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν έχουν σχεδόν καθόλου άγχος για τις μελλοντικές απαιτήσεις του μωρού τους.


• Είναι σχεδόν σίγουροι ότι θα τα καταφέρουν μια χαρά και ότι θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις του μωρού, πχ στην καθημερινή φροντίδα του.


• Οι γονείς αυτοί έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους και πιστεύουν πως, οτιδήποτε προκύψει, θα βρουν τον τρόπο να το αντιμετωπίσουν.

• Οι μητέρες αυτής της κατηγορίας έχουν υψηλή αυτοεκτίμηση, νιώθουν αισιοδοξίες για το μέλλον, παραμερίζοντας διάφορους φόβους και ανησυχίες.

Όταν έρθει το παιδί.

• Οι γονείς αυτής της κατηγορίας περνούν στο νέο τους ρόλο πολύ πιο εύκολα από τους άλλους γονείς.


• Όταν γεννηθεί το παιδί, οι "προετοιμασμένοι" γονείς έχουν κάποιες ιδέες για το πως να χειριστούν τα απροόπτα.


• Απολαμβάνουν περισσότερο τη φροντίδα του μωρού τους και έχουν χαμηλότερα επίπεδα άγχους.

Ποια είναι τα μυστικά τους.

Τι έχουν αυτά τα ζευγάρια, που τα γεμίζει αυτοπεποίθηση;

• Κατ' αρχάς, όπως φανερώνει και το όνομα τους, το μυστικό τους είναι η προετοιμασία τους για τον ερχομό του παιδιού. Ο ενθουσιασμός της "προετοιμασμένης" μητέρας δεν είναι αποτέλεσμα ελλιπούς γνώσης, αλλά έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης. Οι "προετοιμασμένοι" γονείς έχουν μιλήσει με ειδικούς, έχουν διαβάσει βιβλία, έχουν επικοινωνήσει με φίλες μητέρες, έχουν συζητήσει μεταξύ τους, έχουν δηλαδή μπει σε μια διαδικασία αναζήτησης πληροφοριών για τις πιθανές δυσκολίες και όλα όσα πρέπει να προσέξουν.


• Επιπλέον, η προετοιμασία αυτών των γονιών προχωράει ένα στάδιο παρακάτω, δηλαδή στην εξεύρεση λύσεων για ό,τι προκύψει. Έτσι, δεν πανικοβάλλονται από τον ψυχικό και σωματικό φόρτο, αλλά βάζουν σε ρεαλιστική βάση τις προσδοκίες τους, προσπαθώντας να βρουν τρόπους αντιμετώπισης των πιθανών προβλημάτων. Μέσα από αυτή τη διαδικασία συνειδητοποιούν ότι η ανάπτυξη του παιδιού μπορεί να είναι εξαιρετικά απολαυστική, αποδέχονται ότι θα αντιμετωπίζονται και ότι δεν είναι μόνοι τους, αλλά υπάρχουν ειδικοί που μπορούν να τους στηρίξουν σε κάθε βήμα.

Άρα, λοιπόν, οι "προετοιμασμένοι" γονείς είναι πραγματικά το πρότυπο για το καλύτερο πέρασμα στο νέο ρόλο και στο καινούργιο στάδιο της ζωής του ζευγαριού.



2η ομάδα.

Οι "φοβισμένοι"

Στην αναμονή.



Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι μέλλοντες γονείς για τους οποίους το βασικό συναίσθημα που συνοδεύει την εγκυμοσύνη είναι ο φόβος.

Στις "φοβισμένες" μαμάδες η χαρά για την εγκυμοσύνη και τον τοκετό καλύπτεται από ένα άγχος διάχυτο σχετικά με το τι επιφυλάσσει το μέλλον.

Οι "φοβισμένοι" γονείς αισθάνονται ανεπαρκείς μπροστά στις απαιτήσεις του μωρού, ανησυχούν ότι δεν θα καταφέρουν να προσφέρουν, ότι δεν θα είναι "καλές" μητέρες και "καλοί" μπαμπάδες. Οι γνώσεις τους σε θέματα εγκυμοσύνης και ανάπτυξης του βρέφους είναι περιορισμένες και διάσπαρτες.

Γενικότερα, η σκέψη τους δείχνει μια σύγχυση σε ότι αφορά την εικόνα που έχουν το μέλλον τους ως γονιών. Δηλαδή οι "φοβισμένοι" γονείς είναι γεμάτοι με αντιφατικά συναισθήματα, με έντονο άγχος και απαισιοδοξία και σκέφτονται αρνητικά.



Όταν έρθει το παιδί.



Για τους "φοβισμένους" γονείς, όταν έρθει η στιγμή της γέννησης του παιδιού, η μετάβαση στη μητρότητα και στην πατρότητα συχνά εξελίσσεται πράγματι σε μια δύσκολη διαδικασία. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό τους ως γονιών φαίνεται ότι τελικά επηρεάζει και την απόδοση τους σε αυτό το ρόλο.

Οι "φοβισμένοι" γονείς έχουν αυξημένα επίπεδα στρες σε ό,τι αφορά τη φροντίδα του μωρού. Επίσης, νιώθουν μεγαλύτερη αναταραχή στη ζωή τους και αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες στη σχέση τους με το παιδί και τις ανάγκες του.



Τι πρέπει να κάνουν.



Οι "φοβισμένοι" μέλλοντες γονείς επικεντρώνουν την προσοχή τους σε όλες τις δυσκολίες που πιθανόν να προκύψουν-σε σημείο που σαστίζουν και "ακινητοποιούνται". Σε κάθε περίπτωση το άγχος τους είναι τόσο έντονο, που περιμένουν πάντα το χειρότερο, χωρίς όμως να κάνουν κάτι για αυτό.

• Είναι λοιπόν, καλό και χρήσιμο να επεξεργαστούν λίγο περισσότερο τις πληροφορίες που παίρνουν. Για παράδειγμα, αντί να νιώθουν ανήμποροι μπροστά σε ένα βρέφος, θα μπορούσαν να ενημερωθούν για το τι σημαίνει ένα δύσκολο μωρό και για τους πιθανούς τρόπους αντιμετώπισης του.


• Εάν πάλι διαπιστώνουν ότι το έντονο άγχος μπροστά σε μια άγνωστη κατάσταση, από έλλειψη πίστης στον εαυτό τους είναι χαρακτηριστικά που γενικά κυριαρχούν στη ζωή τους, θα ήταν χρήσιμο να "εργαστούν" λίγο περισσότερο με τον εαυτό τους και να ανακαλύψουν τις βαθύτερες αιτίες πριν μπουν στον κύκλο των νέων ευθυνών.

3η ομάδα.

Οι "ανεπηρέαστοι"

Στην αναμονή.

• Οι "ανεπηρέαστοι" μέλλοντες γονείς φαίνεται ότι γενικά δεν επηρεάζονται σημαντικά από το γεγονός του ερχομού του παιδιού.


• Στην εγκυμοσύνη ειδικά, οι "ανεπηρέαστες" μαμάδες είναι χαλαρές, δηλαδή δεν έχουν ούτε υπερβολικό ενθουσιασμό αλλά ούτε και ιδιαίτερο άγχος.


• Οι γονείς αυτής της κατηγορίας δεν είναι πολύ καλά προετοιμασμένοι σε ότι αφορά τη συλλογή πληροφοριών για την ανάπτυξη του παιδιού.


• Η μετάβαση στο ρόλο των γονιών, στον οποίο σύντομα θα βρίσκονται, είναι ένα θέμα που δεν το πολυσκέφτονται και το οποίο δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα, είτε με θετικό είτε με αρνητικό τρόπο.

Όταν έρθει το παιδί.

• Και μετά τον ερχομό του παιδιού οι "ανεπηρέαστοι" γονείς παραμένουν οι ίδιοι, δηλαδή η στάση τους δεν αλλάζει. Η προσαρμογή τους στο νέο ρόλο χαρακτηρίζεται και πάλι από σχετικά ουδέτερες αντιδράσεις.


• Τα "ανεπηρέαστα" ζευγάρια έχουν γενικότερα μια χαλαρή στάση, και έτσι επιλέγουν να μην ψάξουν ιδιαίτερα τα θέματα ανάπτυξης του μωρού, αλλά περιμένουν να δουν τι θα συμβεί όταν έρθει η στιγμή, και να δράσουν ανάλογα.

Τι πρέπει να κάνουν.

• Με τη χαλαρή στάστη τους τα "ανεπηρέαστα" ζευγάρια προστατεύονται από το άγχος και τα άσχημα σενάρια, και η μεταβολή τους στο ρόλο των γονιών φαίνεται ομαλή. Όμως, συχνά βρίσκονται απροετοίμαστοι μπροστά σε απαιτήσεις και ανάγκες του μωρού οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί.


• Είναι πιθανόν να χρειαστεί να καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια στην ανατροφή του παιδιού τους, λόγω ελλιπούς πληροφόρησης. Μπορεί, δηλαδή, να "πνιγούν στα βαθιά", χωρίς όμως να παρασυρθούν από το στρες και από τα αρνητικά συναισθήματα. Ενδεχομένως, λοιπόν, αν αφιέρωναν λίγο χρόνο παραπάνω στην προετοιμασία τους για το παιδί που έρχεται, η μεταβατική αυτή περίοδος να ήταν λίγο πιο ξεκούραστη και απολαυστική για τους ίδιους.

Πέντε μυστικά για σωστή προετοιμασία.

Σε όποια από τις τρεις κατηγορίες και να ανηκέτε, κάποια απλά και ασφαλή βήματα για την προετοιμασία σας για τη γέννηση του μωρού σας και τη δική σας ανταπόκριση στις ανάγκες του είναι τα εξής:

1. Διαβάστε βιβλία και άρθρα για θέματα εγκυμοσύνης, γέννησης και ανάπτυξης του μωρού.


2. Μιλήστε με ειδικούς που μπορούν να σας εφοδιάσουν με χρήσιμες πληροφορίες και να σας καθοδηγήσουν, όπως είναι πχ ο γυναικολόγος ή ο παιδίατρος.


3. Συζητήστε με άλλα ζευγάρια, που είναι πλέον γονείς, και ακούστε τις δικές τους εμπειρίες. Σίγουρα θα σας φανούν χρήσιμες και διαφωτιστικές.


4. Μοιραστείτε μεταξύ σας τις σκέψεις και τα συναισθήματα σας, και προσπαθήστε να αναπτύξετε "στρατηγικές αντιμετώπισης" για τις πιθανές μελλοντικές δυσκολίες του μωρού.


5. Εάν το άγχος σας και η αβεβαιότητα σας παρ' όλα αυτά εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα αυξημένα, καλό είναι να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό για να δείτε από που πηγάζουν τελικά και πως μπορείτε να τα καταπολεμήσετε.

Πηγή: Το παιδί μου κι εγώ.

Read More [...]

Posted in εγκυμοσύνη, μητέρα, μωρό, πατέρας

Ατίθασα νιάτα Τι έχει αλλάξει στη σημερινή γενιά των εφήβων;

Πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας ν’ αναπτυχθούν σωστά; Η εφηβεία είναι μια αναπτυξιακή περίοδος ιδιαίτερα ευαίσθητη στη ζωή του ανθρώπου. Μια διαδρομή που στη σημερινή εποχή έχει γίνει πιο περίπλοκη, και μερικές φορές πιο ριψοκίνδυνη. Οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας ότι η εφηβεία σήμερα είναι πιο πρώιμη. Εκδηλώνεται περίπου στα 11 με 12 χρόνια. Επίσης, σήμερα ο έφηβος έχει να αντιμετωπίσει καινούργια προβλήματα και άγχη, εκφράζοντάς τα με διαφορετικό τρόπο. Μια άλλη σημαντική διαφοροποίηση στη σημερινή γενιά των εφήβων είναι η έλλειψη ενοχής, ένα εργαλείο που οι ενήλικοι στο παρελθόν χρησιμοποιούσαν συχνά για να κερδίσουν την υπακοή των νέων. Οι έφηβοι σήμερα δεν φοβούνται τους ενήλικες, ενώ στο παρελθόν υποτάσσονταν από φόβο.



Πώς μπορούμε, λοιπόν, να πλησιάσουμε τα παιδιά μας και να τα βοηθήσουμε να αναπτυχθούν σωστά;

Αναμφισβήτητα, οι γονείς είναι απαραίτητο όχι μόνο να δεχτούν τις αλλαγές που βλέπουν, άλλα και να αλλάξουν την αντίληψη που έχουν για τις ανάγκες των παιδιών τους. Να συνειδητοποιήσουν ότι οι εξάρσεις θυμού, η έλλειψη διάθεσης και η σύγχυση είναι τυπικά χαρακτηριστικά της εφηβικής ηλικίας.

Είναι σημαντικό οι γονείς να μπορούν να διακρίνουν την «παραβίαση» που εκφράζει μια αυθεντική επιθυμία ανάπτυξης και αυτονομίας, από εκείνη που σηματοδοτεί μια πιο βαθιά δυσκολία στην προσωπικότητα του παιδιού τους. Σε κάθε περίπτωση, μια εκπαιδευτική μέθοδος βασισμένη αποκλειστικά στον έλεγχο είναι προδιαγεγραμμένο ότι θα αποτύχει και αρκετά συχνά ότι θα προκαλέσει αύξηση της παραβατικής συμπεριφοράς.

Αυτό που τα παιδιά μας χρειάζονται σε αυτήν την περίοδο της ζωής τους είναι να σταθούμε δίπλα τους, να ακούμε με υπομονή αυτό που σχεδόν δεν ξέρουν να εξηγήσουν, να κατανοήσουμε τις συναισθηματικές τους ανάγκες. Η παρουσία, η διαθεσιμότητα, η εμπιστοσύνη, ο διάλογος είναι απαραίτητα στοιχεία για την εξελικτική πορεία των εφήβων.

Τόσο η οικογένεια όσο και το σχολείο είναι αναγκαίο να αναζητήσουν τρόπους που θα βοηθήσουν τον έφηβο να γνωρίσει και να πειραματιστεί με όσο το δυνατόν περισσότερες εναλλακτικές λύσεις για κάθε σημαντικό θέμα της ζωής του (σπουδές, επαγγελματικές προοπτικές, διαπροσωπικές σχέσεις), και να τον ενθαρρύνουν να κάνει τις δικές του επιλογές, διαγράφοντας τη δική του πορεία ζωής.

Ας βοηθήσουμε, λοιπόν, τα παιδιά μας να συνειδητοποιήσουν τις επιλογές τους και ας δεχτούμε επαγρυπνώντας, το αναφαίρετο δικαίωμά τους για αυτονομία και ελευθερία.



Το προφίλ του σύγχρονου εφήβου

Πολλές φορές, οι ενήλικοι αντιλαμβάνονται τους εφήβους ως απαθείς, υπερκαταναλωτικούς, αποξενωμένους από τους θεσμούς, με έλλειψη επιθυμίας να εργαστούν, αγχωμένους. Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε ότι μπορεί να φταίμε και εμείς γι’ αυτού του είδους τις συμπεριφορές; Μήπως δεν τους αφιερώνουμε τον απαραίτητο χρόνο ή δεν τους δίνουμε τα κατάλληλα πρότυπα για να ταυτιστούν; Σε μια κοινωνία με ταχύτατους ρυθμούς ανάπτυξης, οι ρόλοι των ενηλίκων είναι πολύπλοκοι και ασαφείς. Οι εργασιακές απαιτήσεις, πολλές φορές, κρατούν τους γονείς μακριά από την οικογενειακή εστία, με αποτέλεσμα, όταν επιστρέφουν εξουθενωμένοι από τις ασχολίες της ημέρας, να μην έχουν τη διάθεση ή τον χρόνο ν’ ασχοληθούν με τα προβλήματα της ανατροφής των παιδιών τους. Συνεπώς, τα έτοιμα πρότυπα για ταύτιση στο άμεσο περιβάλλον (οικογένεια, σχολείο) μειώνονται σημαντικά και η διαμόρφωση της ταυτότητας του εφήβου αποτελεί δύσκολο και χρονοβόρο έργο.



Έλλειψη επικοινωνίας με τους γονείς

Έξι στα δέκα κορίτσια, και σχεδόν το 40% των αγοριών, δηλώνουν ότι δεν μπορούν εύκολα να επικοινωνήσουν με τους γονείς τους όταν τους απασχολεί κάποιο θέμα, όπως αποκαλύπτει πανελλαδική έρευνα που πραγματοποίησε το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής. Σύμφωνα με μελέτες που έγιναν στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, οι γονείς που δεν επικοινωνούν συχνά με τα παιδιά τους και δεν αφιερώνουν τον κατάλληλο χρόνο τείνουν να μεγαλώσουν παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, χωρίς σαφή κίνητρα για την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Αντίθετα, οι έφηβοι που αισθάνονται τους γονείς δίπλα τους ή συζητούν μαζί τους όταν τους προβληματίζει κάποιο θέμα είναι πιο αισιόδοξοι, έχουν υψηλή αυτοεκτίμηση, καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο και σαφή επαγγελματικό προσανατολισμό.



Εφηβικές ανησυχίες

Το άγχος για την εξωτερική εμφάνιση και τις σχολικές υποχρεώσεις φαίνεται να βασανίζει τους εφήβους στη χώρα μας. Αν και λένε ότι το σχολείο τούς αρέσει, τέσσερις στους δέκα εφήβους δηλώνουν ότι πιέζονται από τις υποχρεώσεις του σχολείου.

Έντονες ανησυχίες βιώνουν και για την εξωτερική τους εμφάνιση. Τρία στα δέκα κορίτσια δηλώνουν ότι δεν τους αρέσει το σώμα τους, ενώ σχεδόν οι μισές έφηβοι έχουν προσπαθήσει να χάσουν κιλά ακολουθώντας κάποια δίαιτα. Πολλές απ’ αυτές επιθυμούν να αποκτήσουν σώμα μοντέλου για να κατακτήσουν τον θαυμασμό και την αποδοχή των συνομήλικων.

Οι ανησυχίες των αγοριών επικεντρώνονται περισσότερο στα θέματα του σεξ και λιγότερο στην εξωτερική εμφάνιση, αφού μόνο το 20% πιστεύει ότι το σώμα τους είναι υπερβολικά παχύ.



Κάπνισμα και αλκοόλ

Το κάπνισμα και η κατανάλωση αλκοόλ, ακόμη και η χρήση ναρκωτικών ουσιών, μπαίνουν στη ζωή των παιδιών πολύ νωρίς, από την ηλικία των 12 ή των 14 χρόνων. Σε ποσοστό 24,6%, τα Ελληνόπουλα καπνίζουν καθημερινά, έστω και 1 τσιγάρο, ενώ 14% δηλώνουν ότι καπνίζουν πάνω από 10 τσιγάρα την ημέρα.

Αποκαρδιωτικά είναι και τα στατιστικά στοιχεία που σχετίζονται με την κατανάλωση αλκοόλ. Σχεδόν 3 στους 10 έλληνες εφήβους πίνουν, τουλάχιστον, 1 έως 2 φορές την εβδομάδα, και μάλιστα προτιμούν τα «δυνατά» ποτά, όπως το ουίσκι, αντίθετα με το κρασί, το οποίο έρχεται τελευταίο στις προτιμήσεις τους.

Πηγή: diatrofi.gr

Read More [...]

Posted in ανάπτυξη, εφηβεία, παιδιά

Ποια είναι τα χαρακτηριστικά ενός καλού παιδικού βιβλίου;

1. Να είναι προσαρμοσμένο στο γλωσσικό πλαίσιο του παιδιού.

Αρχικά το λεξιλόγιο του παιδιού είναι πολύ περιορισμένο και εκφράζει τις βασικές ανάγκες του, αλλά και ανταποκρίνεται στο στενό κύκλο όπου κινείται. Έχει διαπιστωθεί ότι στο δεύτερο έτος της ηλικίας του το παιδί χρησιμοποιεί μόνο 20 λέξεις, ενώ όταν βρίσκεται στην πρώτη τάξη του δημοτικού ο αριθμός των λέξεων αυξάνεται στις 400. Κατά την εκμάθηση της γλώσσας, το παιδί χρησιμοποιεί πρώτα το ρήμα (κυρίως κίνησης, αίσθησης), στη συνέχεια το ουσιαστικό (πρώτα τα συγκεκριμένα και αργότερα τα αφηρημένα). Από τα επίθετα προηγούνται όσα δηλώνουν μέγεθος, βάρος, χρώμα και χρησιμοποιούνται αρχικά ως κατηγορούμενα (αργότερα ως επιθετικοί προσδιορισμοί). Έπειτα από αυτά, κατακτώνται και τα υπόλοιπα μέρη του λόγου (αντωνυμίες, προθέσεις, σύνδεσμοι, επιρρήματα), τα οποία ενώνονται σε ένα οργανικό σύνολο. Κατά τη σύνδεση, προτιμάται η παρατακτική (κύριες προτάσεις) η οποία είναι απλότερη, πιο συχνή και πιο εύχρηστη από το λαό. Η υποτακτική σύνδεση μαθαίνεται να χρησιμοποιείται με την είσοδο του παιδιού στο σχολείο. Έτσι, είναι αναγκαία η χρήση ήδη γνωστών δομών από το παιδί, ώστε τα κείμενα να είναι κατανοητά, εύκολα αντιληπτά και να μην κάνουν το παιδί να νιώθει ανία. Η εισαγωγή σε πιο σύνθετες και πολύπλοκες δομές οφείλει να γίνεται προοδευτικά και με σύνεση.



2. Να είναι προσαρμοσμένο στο γνωσολογικό πλούτο του παιδιού.

Το παιδί, στο ξεκίνημα της ζωής του έχει περιορισμένες και θολές εμπειρίες που προέρχονται κυρίως από το οικογενειακό του περιβάλλον και αργότερα από το σχολικό. Έτσι λοιπόν τα θέματα των βιβλίων πρέπει να αναφέρονται σε καταστάσεις ήδη γνωστές και οικείες, σε πρόσωπα και πράγματα γνώριμα και αγαπητά (πχ γονείς, παππούς, γιαγιά, ζώα, παιχνίδια κλπ). Και σε αυτό το σημείο πρέπει η διεύρυνση των γνώσεων και εμπειριών να γίνεται ομαλά και σταδιακά, να ακολουθείται η παιδαγωγική απαίτηση "από τα εύκολα στα δύσκολα, από τα γνωστά στα άγνωστα".



3. Να ικανοποιεί την ανάγκη του παιδιού για κίνηση.

Χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας είναι η έντονη κινητικότητα και δραστηριότητα. Έτσι, όταν το παιδί είναι ξύπνιο, δεν ησυχάζει και δεν ηρεμεί ποτέ. Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να είναι προσαρμοσμένο σε αυτό το ιδιαίτερο γνώρισμα το καλό παιδικό βιβλίο, ώστε να μην κουράζει το παιδί και το κάνει να αποστραφεί τη χαρά που δημιουργεί το διάβασμα. Αν είναι ποίημα πρέπει να είναι γοργό, σύντομο και να υπακουεί στο μέτρο. Η παραδοσιακή ποίηση με την ομοιοκαταληξία, τη ρυθμικότητα και την εγρήγορση, συγκινούν και ελκύουν το παιδί, σε αντίθεση με την αυτόματη γραφή που με την απουσία κανόνων, απωθεί και κάνει ελάχιστα προσιτό ένα ποίημα. Επιπλέον, οι ολιγοσύλλαβοι στίχοι και τα ολιγόστροφα ποιήματα, η επανάληψη ίδιων λέξεων και συλλαβών προσφέρουν χαρά και ανταποκρίνονται στην έμφυτη ρυθμικότητα του ανθρώπου. Για αυτό, άλλωστε, το λόγο, διασώθηκαν οι παροιμίες, τα γνωμικά, διότι μπορούσαν να απομνημονευθούν ευκολότερα λόγω της ρυθμικότητας τους. Αποδεικτικό στοιχείο είναι ότι οι νόμοι διατυπώθηκαν σε έμμετρο λόγο για να είναι πιο εύκολα απομνημονεύσιμα.

Η κινητικότητα ικανοποιείται επίσης και με την εναλλαγή εικόνων, καταστάσεων, προσώπων. Η στατικότητα του κειμένου προκαλεί ανία, ενώ η γρήγορη δράση και εξέλιξη εξάπτει τη φαντασία και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.



4. Να ικανοποιεί την ανάγκη του παιδιού για χαρά.

Είναι γνωστό ότι το παιδικό βιβλίο, πάνω από όλα, πρέπει να προσφέρι χαρά, να διασκεδάζει και να ψυχαγωγεί. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορεί να αποσπάσει την προσοχή του παιδιού από το παιχνίδι, αλλά και να το ανανεώσει ψυχικά και πνευματικά. Η ανάγκη για χαρά είχε ήδη επισημανθεί από τους αρχαίους, οι οποίοι είχαν συμπληρώσει τις τριλογίες των τραγωδιών με τις κωμωδίες, οι οποίες έρχονται να ανακουφίσουν τους θεατές, να τους κάνουν να γελάσουν, ύστερα από τις συμφορές, τα βάσανα που μοιράστηκαν με τον ήρωα. Έτσι τα παιδιά αρέσκονται κυρίως στα εύθυμα τραγούδια και παραμύθια, στις κωμικές ιστορίες, στα ανέκδοτα, στους μπουφονικούς τύπους και στις καρικατούρες. Ο συγγραφέας του παιδικού βιβλίου γνωρίζοντας τη ψυχολογία του παιδιού, πρέπει να ικανοποιεί την προτίμηση του αυτή και να ολοκληρώνει την ιστορία με ένα ευτυχές τέλος, συνεχίζοντας έτσι την παραδοσιακή γραφή που θέλει τους ήρωες να αποκαθιστώνται στα μάτια των αναγνωστών.



5. Να μην προκαλεί ισχυρές, συγκλονιστικές συγκινήσεις.

Κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του το παιδί αρέσκεται να βρίσκεται στο οικείο περιβάλλον του, ενώ κάθε μεταβολή αυτού το ξαφνιάζει και το παραξευνεύει. Έτσι, τα λογοτεχνήματα που προκαλούν ισχυρές συναισθηματικές συγκινήσεις το ταράζουν, το γεμίζουν με φόβο, αγωνία και ανασφάλεια, του δημιουργούν προβλήματα προσαρμογής, ταραγμένο ύπνο και εφιαλτικά όνειρα. Το καλό λογοτεχνικό βιβλίο πρέπει να κινείται σε ένα τόνο ηρεμίας, γαλήνης και αισιοδοξίας και να αποφεύγει περιγραφές που προκαλούν ανατριχίλα και αποτροπιασμό. Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να παρουσιάζεται η άσχημη πλευρά της ζωής με τις συμφορές, τα βάσανα και τις δυστυχίες. (Αυτό θα σήμαινε ωραιοποίηση του κόσμου και δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων για αυτόν). Αντίθετα αυτές πρέπει να εμφανίζονται, αλλά με τρόπο ήπιο και ελάσσονα, ως αναπόφευκτα στοιχεία της ζωής. Κατά τον ίδιο τρόπο πρέπει να αντιμετωπίζεται και το θέμα του θανάτου=ως φυσική κατάληξη κάθε έμψυχου και άψυχου όντος. Ιδιαίτερα κατά το 10ο έτος της ηλικίας όπου το παιδί αποκτά μεταφυσικά ανησυχίες και υπαρξιακά άγχη, ο συγγραφέας θα πρέπει να χειριστεί το θέμα με λεπτότητα και διακριτικότητα, έτσι ώστε να μη δημιουργήσει ανθρώπους ματαιόδοξους και πεισιθάνατους. Αντίθετα πρέπει να στρέφει τη ματιά του ανθρώπου στη ζωή και στις χαρές της, στην ομορφιά της και στις απολαύσεις της.



6. Να είναι απλό, παραστατικό, εποπτικό.

Πρόκειται για απλότητα στα εκφραστικά μέσα, στη διατύπωση των εννοιών, στη δομή και στις καταστάσεις. Μιλώντας για γλωσσικά σχήματα αναφερόμαστε στο γλωσσικό τύπο και στη σύνταξη. Ο γλωσσικός τύπος πρέπει να είναι οικείος, παρμένος από το λεξιλόγιο του παιδιού και η σύνταξη απλή με λόγο μικρών περιόδων. Η πληθώρα αγνώστων και αφηρημένων εννοιών δυσκολεύει το πλησίασμα του κειμένου. Οι εικόνες πρέπει να είναι συγκεκριμένες και άμεσες. Θα πρέπει να αποφεύγονται οι αναδρομές και τα παρένθετα επεισόδια, έτσι ώστε να μη διακόπτεται η αφήγηση και να μη διασπάται η νοηματική αλληλουχία. Οι καταστάσεις, κοινωνικές και συναισθηματικές, πρέπει να είναι από εκείνες που έχει βιώσει το παιδί ή που μπορεί να κατανοήσει.



7. Να καλλιεργεί στα παιδιά ευγενικά αισθήματα και να δημιουργεί παρορμήσεις για πράξεις ανώτερες.

Η τέχνη δεν έχει μόνο σκοπό να διασκεδάζει, αλλά και να κάνει τον άνθρωπο ικανό να συνηδειτοποιεί την πραγματικότητα, να συλλαμβάνει το πνεύμα της εποχής του, να ευαισθητοποιείται μπροστά στον ανθρώπινο πόνο, να συμμετέχει και να γίνεται κοινωνός στα παθήματα του ανθρώπινου περιβάλλοντος και να εργάζεται προς τη βελτίωση αυτού. Βέβαια είναι πιθανό κείμενα που έχουν τέτοιους στόχους, να ξεπέσουν στο διδακτισμό που απωθεί αντί να κερδίζει τους μικρούς αναγνώστες αφού τους δίνει έτοιμα καλούπια συμπεριφοράς και τους στερεί τη δυνατότητα της ελεύθερης κρίσης και επιλογής. Κάτι τέτοιο υποτιμά τη νοημοσύνη, προσβάλλει τα παιδιά και αφαιρεί από το λογοτεχνικό κείμενο τη χαρά της κατανόησης και επικοινωνίας. Είναι δυνατό να αποφευχθεί ο κίνδυνος να μεταβληθεί το λογοτέχνημα σε χρηστομάθεια ή κατήχηση αν ο συγγραφέας παραμερίσει  τις κουραστικές παραινέσεις και νουθεσίες. Αν θέλει το κείμενο του να καταλήγει σε κάποιο ηθικό ή άλλο συμπέρασμα, μπορεί να το πετύχει μέσα από την εξέλιξη και την πλοκή του έργου. Έτσι το αποτέλεσμα είναι διαρκέστερο και ικανοποιητικότερο, αφού είναι αποτέλεσμα ελεύθερης και δημιουργικής εσωτερικής διεργασίας. Η ηθικότητα, ο αλτρουϊσμός, ο πατριωτισμός, η ανωτερότητα, η θρησκευτικότητα κλπ, δε διδάσκονται με συνταγές και συνθήματα αλλά έρχονται ως φυσική συνέπεια βίωσης πραγματικών γεγονότων και καταστάσεων. Επίσης, η παρουσία ηρώων με ολοκληρωμένη προσωπικότητα και πλούσια δράση αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και συμβάλλει στη δημιουργία ευγενικών αισθημάτων.



8. Να προάγει την κοινωνικότητα και τη συνεργασία ανάμεσα στους ανθρώπους, καταπολεμώντας τον εγωκεντρισμό της νηπιακής ηλικίας και προάγοντας την τάση που χαρακτηρίζει τη μαθητική ηλικία, τη συμμετοχή στις δραστηριότητες της ομάδας. Επίσης, πρέπει να καταπολεμείται η τάση για απομόνωση που παρουσιάζεται έντονη στην προεφηβική και εφηβική ηλικία.



9. Να εξαιρεί το ιδανικό της ειρήνης και της συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς, με παράλληλη καταδίκη του πολέμου. Κάτι τέτοιο δεν πρέπει να γίνεται με αφηρημένες φράσεις και θεωρίες αλλά με προβολή καταστάσεων στις οποίες να διακωμωδείται κάθε φιλοπόλεμη διάθεση και να προβάλλονται τα τραγικά αποτελέσματα των συγκρούσεων και των εχθροπραξιών.



10. Να προβάλλει το ρόλο της εργασίας στην κατάκτηση της ζωής και την αποστροφή στη φυγοπονία και την κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Παράλληλα πρέπει να κάνει συνειδητή την απαίτηση για δικαιοσύνη και για δίκαιη αμοιβή της εργασίας.



11. Να καλλιεργεί την αγωνιστικότητα, καταδικάζοντας συγχρόνως τη μοιρολατρία και τη δουλοπρέπεια και να κάνει κατανοητό ότι τίποτα δεν κατακτιέται δίχως αγώνες και θυσίες.



12. Να κάνει το παιδί να συνειδητοποιήσει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μεταξύ τους και ότι έχουν τα ίδια δικαιώματα στη ζωή και στη μόρφωση.



13. Να ανταποκρίνεται στη βαθμίδα ψυχικής και πνευματικής ανάπτυξης του παιδιού. 

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια και μόνη παιδική λογοτεχνία, αλλά τόσες όσες είναι οι βαθμίδες από τις οποίες διέρχεται το παιδί μέχρι την ενηλικίωση του.



Πηγή από προσωπικές σημειώσεις.

Read More [...]

Posted in βιβλίο, λογοτεχνία, παιδιά

Το παιχνίδι της αυτοεκτίμησης

Παρόλο που τη λέξη αυτοεκτίμηση τη συμπεριλαμβάνουμε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο πολύ συχνά, αν ρωτ

ήσουμε τι είναι αυτοεκτίμηση πολλοί λίγοι θα είναι εκείνοι που θα μπορούν να δώσουν μια σαφή απάντηση.



Η λέξη αυτοεκτίμηση έχει τη ρίζα της στο λατινικό ρήμα estimare δηλαδή αποτιμώ, που έχει διπλή έννοια, δηλαδή προσδιορίζω την αξία ενός πράγματος και έχω συγκεκριμένη τιμή για κάτι.



Με την ψυχολογική έννοια του όρου και με απλά λόγια είναι ο τρόπος που βλέπω τον εαυτό μου και, φυσικά, αν αυτό που βλέπουμε εμείς για μας, μας ικανοποιεί ή όχι. Η κριτική αυτή ματιά έχει πολύ μεγάλη σημασία για την ψυχική μας ισορροπία. Όταν είναι θετική μας δίνει τη δυνατότητα να ενεργούμε αποδοτικά, να νιώθουμε καλά και να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες χωρίς να πανικοβαλλόμαστε ή να τα παρατάμε. Αν είναι αρνητική μας γεμίζει πόνο, απογοήτευση, θλίψη και γενικά μας δυσκολεύει στην καθημερινή μας ζωή. Είναι σημαντικό λοιπόν να μπορεί να κοιτάξει κανείς μέσα του και να δει τι αυτοεκτίμηση έχει, θετική ή αρνητική.





Το ερώτημα που φυσικά γεννάται είναι πώς ξέρω αν έχω καλή ή κακή αυτοεκτίμηση;



Το θέμα της αυτοεκτίμησης είναι πολύπλοκο και βαθύ. Στόχος αυτού του μικρού άρθρου είναι μας δείξει δύο πράγματα: Πρώτον πώς γεννάται η αυτοεκτίμηση και δεύτερον από ποιές παραμέτρους εξαρτάται.



Πώς γεννάται η αυτοεκτίμηση;



Η αυτοεκτίμηση, καθώς και πολλά άλλα ψυχολογικά μας χαρακτηριστικά διαμορφώνονται από τότε που ήμασταν μωρά, ακόμα κι από την κοιλιά της μητέρας μας. Όταν ένα μωρό το περιμένουν οι γονείς του με χαρά θα αποκτήσει μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση. Όταν ο γονιός το αγαπά, είναι χαμογελαστός και το φροντίζει, θέτει τις βάσεις για να έχει το παιδί αυτό ικανοποιητική αυτοεκτίμηση.



Πολλές φορές ακούμε τους θεραπευόμενούς μας να μας λένε πως όταν ήταν μικροί δεν είχαν τη δυνατότητα να οικοδομήσουν μια γερή αυτοεκτίμηση.



Μία θεραπευόμενή μου, πολυτάλαντη σε πολλούς τομείς της τέχνης, συχνά αναφέρει ότι δεν έχει καταφέρει τίποτα στη ζωή της σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, παρόλο που έχει κάνει πολλά πράγματα σε ‘όλους’ τους τομείς που έχει ασχοληθεί. Η κοπέλα αυτή είχε μεγαλώσει σε μια οικογένεια που οι γονείς ήταν αδιάφοροι για αυτήν και την αδελφή της. Μεγαλώνοντας, και αφού η μάνα έμεινε χήρα, από την αδιαφορία πέρασε στο να απαιτεί από τα κορίτσια της να την ενισχύουν ψυχικά και πρακτικά παρά να τα ενισχύει, ενώ συγχρόνως τα υποτιμούσε.



Είναι πολλά τα παραδείγματα που μπορούμε να αναφέρουμε για ανθρώπους που έρχονται να ζητήσουν τη βοήθειά μας γιατί δεν τα καταφέρνουν στη ζωή τους. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, από πίσω υπάρχουν ανύπαρκτοι ή απορριπτικοί γονείς. Σε όλα τα στάδια εξέλιξης του παιδιού, από το στοματικό στάδιο μέχρι και την εφηβεία αλλά και σε όλη την ενήλικη ζωή του, πρέπει να είμαστε ως γονείς επιτρεπτικοί στα παιδιά μας, χωρίς να χάνουμε τα όρια, υποστηρικτικοί και να τους δείχνουμε σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση. Έτσι κι αυτά θα μπορέσουν να δομήσουν έναν εαυτό που θα συμπεριλαμβάνει τις τρείς παραμέτρους που μας κάνουν να έχουμε μια ισορροπημένη αυτοεκτίμηση.



Από ποιές παραμέτρους εξαρτάται η αυτοεκτίμησή μας;



Η αυτοεκτίμηση εξαρτάται από τρεις παραμέτρους.

Την αγάπη και την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό μας και την εικόνα που έχουμε γι’ αυτόν.

Αγαπώ τον εαυτό μου ανεξάρτητα από τα ελαττώματά μου, τις αποτυχίες, τις αντιξοότητες. Τον αγαπώ γιατί μια μικρή φωνή εσωτερική μου λέει ότι αξίζω αγάπη και αυτοσεβασμό. Αυτή η αγάπη είναι ανεξάρτητη από τις επιδόσεις μας. Υποδηλώνει πως είμαστε ικανοί ν’ αντισταθούμε στις εξωτερικές αντιπαλότητες και να αρχίζουμε πάλι την προσπάθεια μετά από κάποια αποτυχία. Η αγάπη προς τον εαυτό μας, μας προφυλάσσει από την απόγνωση.



Η αγάπη προς τον εαυτό μας εξαρτάται κατά κύριο λόγο από την αγάπη που δεχτήκαμε από τους γονείς μας όταν ήμασταν παιδιά, από τη συναισθηματική τροφή που έχουμε λάβει ως τώρα. Είναι δύσκολο να αναπληρώσει κάποιος την έλλειψη αυτοεκτίμησης που βίωσε στην παιδική ηλικία. Το να αγαπάς τον εαυτό σου είναι το βαθύτερο και το πιο ουσιαστικό συστατικό της αυτοεκτίμησης.



Η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου έχει σχέση με την υποκειμενική στάση μας απέναντι στον εαυτό μας. Δεν έχει σημασία αν είναι αληθινές ή όχι οι αρετές και τα ελαττώματά μας, αυτό που έχει σημασία είναι οι δικές μας πεποιθήσεις για τα ελαττώματα και τις αρετές μας. Για τις δυνατότητες και τους περιορισμούς μας.



Γι αυτό ένα άτομο που μπορεί να έχει πολλά συμπλέγματα, επομένως χαμηλή αυτοεκτίμηση, δεν δίνει στους άλλους να καταλάβουν τι είναι αυτό που τον κάνει να υποφέρει. Η πρώτη εικόνα του εαυτού μας διαμορφώνεται μέσα από την οικογένεια, τα όνειρα και τα σχέδια που κάνουν οι γονείς για μας και όχι από αυτά που θέλουμε εμείς για τον εαυτό μας.



Όταν λέμε έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου σημαίνει ότι το άτομο νιώθει άξιο να ενεργήσει σωστά και αποφασιστικά σε κάθε περίπτωση, δηλαδή νιώθει ικανό ν’ αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της δουλειάς του, στις κοινωνικές και προσωπικές του υποχρεώσεις έτσι ώστε να νιώθει ότι το εκτιμούν και το αγαπούν.



Πώς οικοδομείται η εμπιστοσύνη στον εαυτό;



Από την παιδεία που παίρνουμε μέσα από την οικογένεια και το σχολείο. Προετοιμάζουμε από νωρίς το παιδί ότι ίσως να αποτύχει σε κάποιες περιπτώσεις και ότι θα πρέπει να μην απογοητεύεται και να ξαναπροσπαθεί. Το μαθαίνουμε να διδάσκεται από τις δυσκολίες και τις αποτυχίες. Η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας μεταφέρεται μέσα από τα λόγια μας, αλλά περισσότερο από το δικό μας παράδειγμα.



Οι τρεις αυτές βασικές αρχές συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Όταν αγαπάς τον εαυτό σου έχεις αυτοσεβασμό και ακολουθείς τις βαθύτερες παρορμήσεις και ανάγκες σου, οικοδομείς έτσι μια θετική εικόνα για τον εαυτό σου και έτσι τον εμπιστεύεσαι περισσότερο και ενεργείς χωρίς να φοβάσαι την αρνητική κριτική ή την αποτυχία. Οι τρεις παράμετροι είναι δύσκολο να συνυπάρχουν σε όλους τους ανθρώπους. Μπορεί για παράδειγμα να έχει κάποιος εμπιστοσύνη σε κάποιο τομέα π.χ. στη δουλειά του, αλλά στην προσωπική ή κοινωνική του ζωή να μην αισθάνεται ασφαλής.



Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η αυτοεκτίμηση δεν διαχωρίζεται σε επίπεδα. Όταν είναι ικανοποιητική σε κάποιο τομέα θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους. Η αυτοεκτίμηση ισοδυναμεί με τη συνολική εικόνα του εαυτού μας. Όταν βλέπουμε τον εαυτό μας θετικά τολμάμε και έτσι μπορούμε να διορθώσουμε ή να αποδυναμώσουμε τα ελαττώματά μας και να ισχυροποιήσουμε τα δυνατά μας σημεία.



Ποιός είναι ο ρόλος της ψυχοθεραπείας σε θέματα αυτοεκτίμησης;



Ο ρόλος της ψυχοθεραπείας- και επομένως του ψυχοθεραπευτή- είναι να βοηθήσει τα άτομα να έχουν μια ισορροπημένη αυτοεκτίμηση, δηλαδή ούτε πολύ υψηλή (αλαζονική) αλλά ούτε και πολύ χαμηλή. Η μέση οδός είναι πάντα η πιο σωστή. Αυτό που έχει σημασία τελικά είναι να αισθάνομαι καλά με μένα αλλά και με το περιβάλλον των ανθρώπων που συναναστρέφομαι και κάθε φορά να μπορώ να αντεπεξέρχομαι στα μικρά και μεγάλα θέματα ζωής, επιστρατεύοντας εκεί που χρειάζεται- και όσο χρειάζεται -τη θετική μου αυτοεκτίμηση.



Πηγή: iatronet.gr

Read More [...]

Posted in εκτίμηση, υγεία, ψυχολογία

"Όχι" γραφή και ανάγνωση πριν από τα έξι χρόνια!

Για τα παιδιά 4 έως 6 ετών γνώση είναι το παιχνίδι. SOS για σοβαρά προβλήματα σχολικής προσαρμογής όταν ο «βομβαρδισμός» με μαθησιακές γνώσεις ξεκινά πρόωρα



Ο «βομβαρδισμός» των παιδιών με μαθησιακές γνώσεις πριν από την ηλικία των έξι ετών μπορεί να επιφέρει σοβαρά προβλήματα στην ομαλή προσαρμογή τους στο σχολείο, υποστηρίζει η μεγαλύτερη έκθεση για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση των τελευταίων σαράντα ετών που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.



Σύμφωνα με τον επικεφαλής της μελέτης, καθηγητή Ρόμπιν Αλεξάντερ, τα προκαταρκτικά μαθήματα γραφής και ανάγνωσης που διδάσκονται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν έχουν τα αναμενόμενα οφέλη για τους λιλιπούτειους μαθητές. Ενα παιδί στη ηλικία των 4 έως 6 ετών δεν μπορεί να παρακολουθήσει μία μίνι «διδασκαλία», να «μάθει». Για τα παιδιά αυτής της ηλικίας γνώση είναι το παιχνίδι, γι αυτό θα πρέπει να έχει κυρίαρχο ρόλο στην προσχολική ζωή, υπογραμμίζει η έκθεση του Κέιμπριτζ, που διήρκεσε έξι χρόνια.





Μετάβαση

Κατά τη μετάβαση από την προσχολική στη σχολική ζωή επικρατούν νέες συνθήκες και απαιτήσεις, στις οποίες πρέπει να προσαρμοστεί το παιδί και οι οποίες απαιτήσεις μπορούν να δημιουργήσουν ψυχικές εντάσεις όπως και συγκρούσεις στις σχέσεις του παιδιού με το σχολείο, επισημαίνουν οι συντάκτες της έκθεσης. Σε αντίθεση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η υποχρεωτική εκπαίδευση στη Βρετανία ξεκινά έναν χρόνο νωρίτερα, από την ηλικία των πέντε ετών. Η σχετική νομοθεσία έχει θεσπιστεί από το 1870, ωστόσο πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν ζητήσει την αναθεώρησή της, την ώρα που κυβέρνηση και αντιπολίτευση τηρούν σιγήν ιχθύος για το θέμα.



«Οταν εκθέτεις ένα παιδί σε γνώσεις και πληροφορίες για τις οποίες δεν είναι έτοιμο, είναι δηλαδή συναισθηματικά ανώριμο να τις δεχτεί και να τις επεξεργαστεί, αυτό έχει επιπτώσεις στην ομαλή μετάβασή του στο δημοτικό σχολείο», τονίζει ο καθηγητής Ρόμπιν Αλεξάντερ.



Εξαίροντας τον ρόλο της οικογένειάς στην ένταξη του παιδιού στη σχολική ζωή, ο επικεφαλής της έκθεσης καλεί τους γονείς να επαγρυπνούν και να παρατηρούν σε καθημερινή βάση τις αντιδράσεις των τέκνων τους.



Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης, η προσαρμογή των παιδιών από την προσχολική στη σχολική ζωή εντάσσεται στις κρίσιμες μεταβατικές φάσεις ανάπτυξης και αγωγής τους. Είναι ένα πέρασμα καθοριστικό για την πνευματική ολοκλήρωση και ευτυχία του παιδιού. Αυτές οι δύο σχολικές βαθμίδες παρουσιάζουν -και πρέπει να παρουσιάζουν- μεγάλες διαφορές, λόγω των διαφορετικών επιδιωκόμενων σκοπών, όπως και του διαφορετικού τρόπου οργάνωσής τους.



Την 600σέλιδη έκθεση του Κέιμπριτζ χαιρέτισε η Διδασκαλική Ενωση της Βρετανίας, χαρακτηρίζοντάς την «καινοτόμα ιδέα».



Πηγή: inout.gr

Read More [...]

Posted in εκπαίδευση, νηπιαγωγείο, παιδιά

Η καλύτερη διαφορά ηλικίας; Το δεύτερο παιδί

Το πότε θα αποκτήσετε το δεύτερο παιδάκι σας είναι κάτι που εσείς η ίδια και ο σύντροφος σας θα το επιλέξετε, αφού σκεφτείτε και ζυγίσετε όλα τα συν και πλην. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ιδανική διαφορά ηλικίας μεταξύ των δύό παιδιών, είναι τα δύο χρόνια.

Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί κανόνα, γιατί είτε το δεύτερο μωράκι έχει 2 είτε 4 ή 5 χρόνια διαφορά με το μικρό του αδερφάκι, οι αντιδράσεις του θα είναι σχετικά ίδιες. Πάλι θα δείξει στη συμπεριφορά του ζήλια, δυσαρέσκεια και γενικά θα αντιδράσει. Βέβαια στο χέρι σας είναι να του δώσετε να καταλάβει, πως το μικρό του αδερφάκι είναι εκεί για να το φροντίζει, να του κάνει παρεούλα, να μοιράζεται τα παιχνίδια του, να το το προσέχει και να το αγαπάει.



Αν τα παιδιά σας έχουν μικρή διαφορά ηλικίας, μερικά πλεονεκτήματα είναι:

1. Θα ξεμπερδέψετε πιο γρήγορα από πάνες, ξενύχτια, μπιμπερό και όλα τα προβλήματα που συνοδεύουν τους πρώτους μήνες.


2. Το πρωτότοκο παιδάκι σας θα έχει καλύτερο χαρακτήρα, και δεν θα είναι ένα "κακομαθημένο μοναχοπαίδι".


3. Θα μπορείτε, αν επιθυμείτε να εργαστείτε, να επιστρέψετε στην εργασία σας σύντομα.


4. Τα παιδάκια θα μεγαλώνουν μαζί, θα παίζουν μαζί, θα έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα.


5. Θα κάνετε το μεγαλύτερο δώρο στο πρωτότοκο παιδί σας.

Πριν πάρετε πάντως την απόφαση να αποκτήσετε δεύτερο παιδί, σκεφτείτε τα προβλήματα και τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσετε, τα έξοδα και τις αντοχές που χρειάζονται για το μεγάλωμα δύο παιδιών, και αν είστε έτοιμες και νιώθετε ότι μπορείτε να τα καταφέρετε, προχωρήστε στο επόμενο βήμα.



Πως να προετοιμάσω το παιδί μου για το αδερφάκι του;

Η έλευση ενός νέου μέλους στην οικογένεια συνήθως αγχώνει τους γονείς για το πως θα αντιμετωπίσουν τη ζήλια που θα νιώσει το μέχρι πρότινος μοναχοπαίδι τους.

Είναι δε τόσο δεδομένη η αντίληψη αυτή που δεν διστάζουν να την εξωτερικεύουν και στα ίδια τα παιδιά που πρόκειται να αποκτήσουν αδερφάκι: "Δεν θα ζηλεύεις έτσι; Εσύ τώρα είσαι μεγάλο παιδί!"

Από τη μια λοιπόν 1) προετοιμάζουμε ψυχολογικά το παιδί μας για την έλευση ενός ερνητικού γεγονότος που θα του γεννήσει τη ζήλια και από την άλλη 2) του σηματοδοτούμε πως ήρθε το τέλος της παιδικότητας, αφού κάποιος άλλος θα χαίρεται τώρα τα σχετικά προνόμια.

Η συγγραφέας Τζεννιφερ Μπινγκχαμ Χαλ δεν δίστασε να διδαχθεί από το σωστότερο παράδειγμα της Ονδουρέζας νταντάς της μεγάλης της κόρης.

Στο βιβλίο της "Περισσότερα από ένα" αντιλαμβάνεται για πρώτη φορά πως κατά την εγκυμοσύνη της εκείνη προετοίμαζε την κόρη της για να αντιμετωπίσει μια τραυματική εμπειρία, ενώ η νταντά της την προετοίμαζε για ένα χαρμόσυνο γεγονός. Πραγματικά, για τις λιγότερο "αναπτυγμένες" χώρες, στις οικογένειες είναι πολύ συνηθισμένο φαινόμενο να έχει κανείς αδέρφια και μάλλον πολλά αδέρφια. Οι ενήλικες είναι εξοικειωμένοι με την ύπαρξη παιδιών ακόμη και πριν αποκτήσουν δικά τους παιδιά. Κάποια ανίψια, ξαδερφάκια, αδερφάκια ή γειτονάκια εξοικειώνουν από νωρίς τους μέλλοντες γονείς με τις απαιτήσεις που θα αντιμετωπίσουν μελλοντικά. Αντίθετα, στις δικές μας κοινωνίες όπου απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά τα παιδιά από την καθημερινότητα σημειώνεται το φαινόμενο πολλά ζευγάρια πριν αποκτήσουν το δικό τους πρώτο παιδί να μην έχουν την παραμικρή εμπειρία για το μεγάλωμα του.

Επιπροσθέτως, το μεγάλωμα της οικογένειας συνδέεται με το άγχος των γονέων της διατήρησης των υλικών παροχών. Οι γονείς βουλιάζουν στην εργασία για να παρέχουν τα "προς το ζην" όπως φυσικά απαιτεί το λάιφστάιλ μας, ουσιαστικά στερώντας έτσι την πολύτιμη παρουσία τους από τα παιδιά τους προκειμένου να εργαστούν ολοένα και εντατικότερα.

Πρόλο λοιπόν που οι ειδικοί επισημαίνουν και αναγνωρίζουν τη δυσκολία προσαρμογής στην οικογένεια που αποκτά νέο μέλος, σπεύδουν παρόλα αυτά να ονομάσουν "ζήλια" τη συμπεριφορά του μοναχοπαιδιού που μετατρέπεται σε πρωτότοκο. Και ενώ σαφώς απαγορεύεται στους γονείς, αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον να κακοχαρακτηρίζουν τα παιδιά, εντούτοις η λέξη "ζήλια" πρωτοστατεί σε σχετικές συζητήσεις.



Βασικό πλεονέκτημα της θεώρησης αυτής αποτελεί η αποενοχοποίηση της αποτυχίας των γονέων να σταθούν ως ουσιαστικοί αρωγοί στο πρωτότοκο παιδί τους κατά τη διάρκεια της δύσκολης μετάβασης της οικογένειας από τριμελή σε τετραμελή. Πολλές φορές οι γονείς, με την έλευση του δεύτερου παιδιού, παύουν να αφιερώνουν γόνιμο χρόνο στο πρωτότοκο, το εκδιώχνουν απο το κρεβάτι του για να κοιμάται το νέο μωρό, από το δωμάτιο του, το στέλνουν συχνότερα στους παππούδες  ή το εγγράφουν για πρώτη φορά κατά  τη χρονική αυτή στιγμή σε παιδικό σταθμό. Οι συμπεριφορές αυτές βιώνονται συχνά από τα παιδιά ως εγκατάλειψη, αφού δεν είναι δυνατόν να κατανοήσουν την έλλειψη χρόνου που αντιμετωπίζουν οι γονείς και τις απαιτητικές φορντίδες που συνοδεύουν το κάθε νεογέννητο αδερφάκι. Είναι λοιπόν αρκετά συνηθισμένα φαινόμενα, όπως η επιστροφή του πρωτότοκου στη χρήση πάνας, ενώ έχει σημειωθεί και πραγματική ανάσχεση στην σωματική ανάπτυξη τρίχρονου παιδιού που εστάλει στο χωριό στους παππούδες με την έλευση του μικρού του αδερφού στο σπίτι.

Ο ενίοτε παραπονούμενος ως παραμελημένος από τη μητέρα σύζυγος καλείται τώρα να διαδραματίσει ως πατέρας το "ρόλο της ζωής του", καθώς αυτός θα χαρίσει στη μητέρα το απαραίτητο χρονικό περιθώριο να αφοσιωθεί στο νεοαφιχθές μέλος, χωρίς να νιώσει παραμελημένο το πρωτότοκο και ταυτόχρονα συσφίγγοντας τους δεσμούς του μαζί του. Το δεύτερο παιδί με τον τρόπο αυτό εμποδίζει την ολέθρια υπερβολική σύντηξη γονέων-παιδιού. Το δεύτερο παιδί όμως δεν θα πρέπει να σημαίνει και το τέλος της παιδικότητας που απολαμβάνει το πρωτότοκο. Συχνά οι γονείς αυξάνουν τις απαιτήσεις τους και γίνονται αυστηρότεροι με τα μεγαλύτερα του παιδιά. Βλέπουμε να τους αναθέτουν καθήκοντα δυσβάσταχτα για την τρυφερή του ηλικία, ακόμα και την επίβλεψη του μικρότερου αδερφού, τη συνοδεία του, το διάβασμα των μαθημάτων, καθιστώντας τα υπο-γονείς. Οι συγκρίσεις των γονέων είναι ένα σφάλμα που μπορεί να αποβεί μοιραίο για την αυτοεκτίμηση των παιδιών. Στους δύο ο ένας είναι πάντα πιο παχουλός, πιο ακατάστατος, πιο αποτυχημένος. Οι συγκρίσεις λοιπόν δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, παρά να υποσκάπτουν την αδερφική σχέση και όχι μόνο.



Ακόμα και από τη βρεφική ηλικία, παρά τις συμβουλές των ειδικών για απεριόριστη τρυφερότητα, συχνά οι γονείς αγκαλιάζουν, φιλούν και χαϊδεύουν λιγότερα τα αγόρια. Η μοιρασιά είναι μια δύσκολη παράμετρος στην αδερφική σχέση. Η έννοια της δικαιοσύνης θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την ηλικία και την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και να προκύπτει κατόπιν συζήτησης και διαπραγματεύσεων. Γενικά όμως όταν ξεσπά "μπόρα" μεταξύ των αδερφών, καλό είναι να αποφεύγεται ο ρόλος του διαιτητή από τους γονείς, γιατί μπορούν να δημιουργηθούν νέες εντάσεις και παρεξηγήσεις. Οι ειδικοί συμβουλεύουν τους γονείς να εφαρμόζουν την "απομάκρυνση" όπου μπορούν. Ξεχωριστά δωμάτια, ξεχωριστά παιχνίδια, ξεχωριστές δραστηριότητες. Ειδικά στα δίδυμα αδέρφια, όπου είναι απαραίτητος και ο ετεροκαθορισμός, προτείνεται μέχρι και η εγγραφή τους σε διαφορετικούς παιδικούς σταθμούς. Οι καβγάδες στην αδερφική σχέση, κυρίως κατά τη διάρκεια της εφηβείας, θεωρούνται φυσιολογικοί και υποδηλώνουν υγιή σχέση.



Πηγή: Όλα για το παιδί μου.

Read More [...]

Posted in αδέρφια, οικογένεια, παιδιά

Αγόρια + Κορίτσια = Οι διαφορές τους

Στην ηλικία των δύο ετών, τα περισσότερα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιούν σωστά λέξεις όπως "μαμά", "μπαμπάς", "αγόρι", "κορίτσι" κι έχουν επίγνωση ότι αυτές ανήκουν στην μια κατηγορία ή στην άλλη.



Για παράδειγμα τα περισσότερα δίχρονα παιδιά αναγνωρίζουν σωστά το φύλο σε εικόνες παραδοσιακών αντρών και γυναικών και η πλειονότητα των παιδιών δυόμισι ετών μπορεί να τοποθετήσει τις φωτογραφίες στις κατηγορίες άντρας ή γυναίκα. Ωστόσο το να μπορεί να ταξινομεί ένα δίχρονο παιδί σωστά εικόνες αντρών και κοριτσιών δεν σημαίνει πως κατανοεί το τι ακριβώς σημαίνει αυτή η ταξινόμηση. Τα παιδιά στην ηλικία αυτή δεν κατανοούν ότι το φύλο είναι ένα σταθερό και μόνιμο στοιχείο της ταυτότητας, έχουν δηλαδή την εντύπωση πως το φύλο κάποιου είναι κάτι που μπορεί να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τη σταθερότητα του φύλου αργότερα, στην ηλικία των τεσσεράμισι με πέντε ετών.



Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά αντιλαμβάνονται ότι το φύλο παραμένει σταθερό καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του: μαθαίνουν ότι ένα κορίτσι θα γίνει γυναίκα όταν μεγαλώσει κι ότι αποκλείεται να γίνει άντρας κι ότι το βιολογικό τους φύλο δεν αλλάζει παρά τις εξωτερικές αλλαγές στην εμφάνιση ή στα ενδιαφέροντα, πχ την κόμμωση ή τα παιχνίδια που χρησιμοποιούν. Η μονιμότητα του φύλου επιτυγχάνεται στην ηλικία των τεσσεράμισι έως πέντε ετών. Από τη στιγμή που τα παιδιά θα κατακτήσουν την έννοια της σταθερότητας του φύλου ο κύβος ερίφθει και η ταυτότητα του φύλου τους θα τα ακολουθεί σε όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

Είδαμε λοιπόν πως τα περισσότερα παιδιά από την ηλικία των πέντε ετών το αργότερο έχουν κατακτήσει την έννοια της σταθερότητας της διατήρησης του φύλου. Είναι επίσης αποδεδειγμένο ότι τα κορίτσια και τα αγόρια παρουσιάζουν διαφορετική συμπεριφορά και έχουν διαφορετικές μαθησιακές ικανότητες. Έτσι τα αγόρια εμφανίζονται να είναι πιο ζωηρά από τα κορίτσια και να έχουν μεγαλύτερες επιδόσεις σε μαθήματα που απαιτούν ανεπτυγμένη την αίσθηση του χώρου, όπως είναι η γεωμετρία και η φυσική.

Από την άλλη, τα κορίτσια εμφανίζονται πιο στοργικά από τα αγόρια και έχουν υψηλότερες επιδόσεις στα λεγόμενα φιλολογικά μαθήματα. Κι εδώ μπαίνει το ερώτημα σε ποιο βαθμό αυτές οι συμπεριφορές είναι απόρροια βιολογικών, κοινωνικών ή ψυχολογικών παραγόντων και πως μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά στην υγιή ανάπτυξη της ταυτότητας του φύλου τους, χωρίς να περιορίζουμε τις κλίσεις και τις ικανότητες τους;

Σε κάποιες περιπτώσεις κατά την ηλικία των τριών έως έξι ετών τα παιδιά έχουν την τάση να προτιμούν ρούχα και παιχνίδια του αντίθετου φύλου. Συνήθως αυτό είναι φυσιολογικός πειραματισμός που τα βοηθά να κατανοήσουν το φύλο τους και το φύλο των άλλων, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί αυτή η συμπεριφορά να έχει να κάνει με μια σπάνια διαταραχή που ονομάζεται διαταραχή της ταυτότητας του φύλου κατά την οποία τα παιδιά πραγματικά πιστεύουν πως ανήκουν στο αντίθετο φύλο από το δικό τους. Καλό είναι σε αυτήν την σπάνια περίπτωση να απευθυνθούμε σε κάποιον ειδικό. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε πως, η διαταραχή της ταυτότητας του φύλου σπάνια συμπίπτει με ομοφυλοφιλία.





Η ψυχολογική διαδικασία της απόκτησης ταυτότητας φύλου

Όταν γεννιέται ένα παιδί οι γονείς από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο, πράγματα που ρωτάνε να μάθουν είναι το φύλο του παιδιού. Συχνά τα όνειρα και οι προσδοκίες: που οι γονείς και οι στενοί συγγενέις χτίζουν για ένα παιδι που πρόκειται να έρθει εξαρτώνται κατά πολύ από το φύλο του παιδιού. Ωστόσο, όπως είδαμε παραπάνω, οι βιολογικοί παράγοντες επηρεάζουν τη διαφορετικότητα των δύο φύλων στην παιδική ηλικία σε μικρό βαθμό. Μια σειρά από διαδικασίες κοινωνικοποίησης είναι αυτές που κάνουν τα αγόρια και τα κορίτσια να συμπεριφέρονται διαφορετικά.

Αρχικά οι γονείς έχουν διαφορετικές προσδοκίες από τα αγόρια και διαφορετικές από τα κορίτσια με αποτέλεσμα να τα επιβραβεύουν για διαφορετικές πράξεις. Έτσι οι γονείς ενθαρρύνουν τους γιους τους να είναι πιο ανταγωνιστικοί και ανεξάρτητοι σε σχέση με τις κόρες τους. Ντύνουν τους γιους τους με τα πιο άνετα και πρακτικά ρούχα, ενώ τις κόρες τους με πιο διακοσμητικά ρούχα. Δίνουν στους γιους τους αγορίστικα παιχνίδια, όπως είναι κατασκευές, ηλεκτρονικά παιχνίδια και όπλα και στις κόρες τους κούκλες ή κουζινικά. Ένα αγόρι που παίζει με κούκλες θα προκαλέσει την αμηχανία, αν όχι την αντίδραση των γονιών του με αποτέλεσμα να αποθαρρύνεται από τα "κοριτσίστικα" παιχνίδια. Έτσι μέσα από αυτές τις διαδικασίες ένδυσης και παιχνιδιού τα αγόρια και τα κορίτσια αποκτούν διαφορετικές εμπειρίες κοινωνικοποίησης και σαν αποτέλεσμα διαφορετικές συνήθειες και χαρακτηριστικά προσωπικότητας.

Επίσης τα παιδιά, μετά την ηλικία των δύο ετών αναγνωρίζουν την ύπαρξη των συναισθημάτων τους, κατασκευάζουν θεωρίες για το τι θέλουν αυτοί από αυτούς και τείνουν να συμμορφώνονται με τις αξιώσεις τους. Μέχρι την ηλικία των δύο ετών τα περισσότερα παιδιά δεν έχουν αναπτυχθεί αρκετά ώστε να συνειδητοποιήσουν πως έχουν και άλλες προσωπικότητες γύρω τους και νιώθουν πως είναι το επίκεντρο τους σύμπαντος.

Από την ηλικία των δύο και μετά τα παιδιά μέσα από το παιχνίδι τους αρχίζουν να μιμούνται όλο και περισσότερο τους άλλους και να κατανοούν πως δεν υπάρχουν μόνο αυτά αλλά ότι υπάρχουν και άλλοι τριγύρω τους με των οποίων τις επιθυμίες είναι συνήθως καλύτερα να συμβιβάζονται. Μέσα απο αυτή τη διαδικασία αρχίζουν να μαθαίνουν τη διαφορά μεταξύ αγοριών και κοριτσιών και τείνουν να συμβιβάζονται με τα στερεότυπα που υπάρχουν για κάθε φύλο.

Από τα παραπάνω είδαμε πως η διαδικασία απόκτησης της ταυτότητας φύλου στα παιδιά είναι μια διαδικασία που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, λιγότερο από βιολογικούς και περισσότερο από κοινωνικούς και ψυχολογικούς. Η διαδικασία δημιουργίας ταυτότητας φύλου είναι μια απαραίτητη διαδικασία κατά την κοινωνικοποίηση του παιδιού αλλά οποιαδήποτε υπερβολή μπορεί να είναι επιζήμια.

Όπως είδαμε μετά την ηλικία των πέντε ετών τα παιδιά γνωρίζουν το φύλο τους και ξέρουν πως αυτό αποκλείεται να αλλάξει. Και να ακολουθούν με έντονο τρόπο τα πρότυπα συμπεριφοράς του φύλου τους μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες.

Έτσι αγόρια που πιστεύουν πως οι άντρες δεν κλαίνε αργότερα δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και μπορεί να γίνουν εσωστρεφείς και να παρουσιάσουν ελλείψεις στις κοινωνικές τους σχέσεις.

Όταν έχουν μαθει πως είναι ντροπή να παίζουν με κούκλες ή με κουζινικά, αργότερα σαν άντρες νιώθουν αμήχανοι να κρατήσουν αγκαλιά το παιδί τους ή να του φερθούν τρυφερά, ή δυσκολεύονται να αυτοεξυπηρετηθούν. Πιθανώς σε άλλες εποχές αυτοί οι άντρες να μην αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα, αλλά σε μια εποχή σαν τη δική μας που οι άντρες όλο και περισσότερο ασχολούνται ενεργά με τα παιδιά τους και όλο και πιο συχνά συμμετέχουν στο νοικοκυριό, μιας και οι γυναίκες όλο και πιο συχνά είναι εργαζόμενες, με το να ανατρέφουμε τους γιους μας με τα παραδοσιακά πρότυπα, μάλλον ζημιά τους κάνουμε και τα δυσκολεύουμε στην προσαρμογή τους. Παρομοίως τα κορίτσια που δεν ασχολούνται με κατασκευές και μηχανικά παιχνίδια, αργότερα σε μια κοινωνία όπου οι μηχανές θα πρωτοστατούν, θα έχουν μια σαφώς μειονεκτική θέση. Κι αυτό γιατί ήδη όλο και περισσότερες μητέρες είναι εργαζόμενες και οι προβλέψεις λένε πως το φαινόμενο αυτό αργότερα θα λάβει οικουμενικές διαστάσεις. Σύμφωνα με μια έρευνα τα κορίτσια της πρώτης εφηβικής ηλικίας νιώθουν μειονεκτικά για το φύλο τους και θεωρούν πως τους περιορίζει τα πράγματα που μπορούν να κάνουν.



Πηγή: Όλα για το παιδί.

Read More [...]

Posted in αγόρια, κορίτσια, παιδιά

Πάνω απο 800.000 οι Ελληνίδες που πάσχουν απο οστεοπόρωση

20 Οκτωβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Οστεοπόρωσης



Σωστή διατροφή, έναν μικρό περίπατο 10-15 λεπτών με ηλιοφάνεια και άσκηση, συνιστούν οι ειδικοί για την πρόληψη της οστεοπόρωσης, μιας σιωπηλής επιδημίας, που στη χώρα μας έχει προσβάλλει 855.500 γυναίκες απειλεί άλλο ένα εκατομμύριο Ελληνίδων.

Η οστεροπόρωση είναι σοβαρό μεταβολικό νόσημα, που εμφανίζεται κυρίως σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες, οι οποίες θεωρούνται πιο ευάλωτες λόγω ορμονικών παραγόντων. Η νόσος, για γονιδιακούς λόγους, προτιμά τις λευκές γυναίκες. Μια γυναίκα λευκής φυλής 50 ετών με πολλούς παράγοντες κινδύνου, έχει 50% πιθανότητα να υποστεί κάποιο οστεοπορωτικό κάταγμα στη διάρκεια της ζωής της.

«Τα επιδημολογικά στοιχεία, που προκύπτουν από πανελλήνια έρευνα του Ελληνικού Συλλόγου Υποστήριξης Ασθενών με Οστεοπόρωση, έδειξαν ότι 855.500 γυναίκες έχουν ήδη εγκατεστημένη οστεοπόρωση, αλλά το πιο ανησυχητικό είναι ότι θα ακολουθήσουν ένα εκατομμύριο γυναίκες με πολλούς παράγοντες κινδύνου και με χαμηλή οστική πυκνότητα.

Επειδή η οστική πυκνότητα χτίζεται ως την ηλικία των 27 ετών, η πρόληψη της οστεοπόρωσης πρέπει να ξεκινά από την παιδική ηλικία με τη σωστή διατροφή και την άσκηση», επισήμανε η πρόεδρος του Συλλόγου, Μέμη Τσεκούρα, μιλώντας στους δημοσιογράφους στο περιθώριο εκδήλωσης, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Οστεροπόρωσης

«Η οστεοπόρωση είναι μια σιωπηλή επιδημία. Συνήθως δεν πονάει. Αυτό που πονάει σε έναν οστεοπορωτικό ασθενή είναι το κάταγμα. Επομένως, πρέπει να προλάβουμε το επερχόμενο κάταγμα. Αυτό που συστήνουμε εμείς, εκτός από τη φαρμακευτική αγωγή, είναι κάποια συγκεκριμένη γυμναστική και κάποια τροποποίηση του χώρου που κινείται μία γυναίκα, ώστε να προλάβουμε τις πτώσεις, που είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας κατάγματος.

Επίσης, πολύ μεγάλη σημασία έχει η ισορροπημένη διατροφή όπως επίσης και η σωστή λήψη και αποφυγή κάποιων συγκεκριμένων φαρμάκων, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν πτώσεις και κατά συνέπεια κάταγμα. Εξάλλου, ορισμένες μορφές άσκησης, με τη μυική σύσπαση, δίνουν ερεθίσματα στις προσφύσεις των μυών πάνω στα οστά. Αυτό γεννά κόκαλο, βοηθά στο να διατηρείται και να αυξάνεται η οστική μάζα. Αλλά προσοχή, όχι βαριές ασκήσεις, μόνο συγκεκριμένες», ανέφερε ο ορθοπαιδικός χειρουργός Θανάσης Καπώνης

Διατροφή πλούσια σε ασβέστιο και βιταμίνη D συνιστούν οι ειδικοί για την πρόληψη και αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης. «Το ασβέστιο, που βρίσκεται στο γάλα, στο τυρί και σε όλα τα γαλακτοκομικά, και η βιταμίνη D, είναι αυτά που βοηθούν στη διατήρηση του ισοζυγίου του ασβεστίου. Είναι απαράδεκτο το ποσοστό της υποβιταμίνωσης σε βιταμίνη D στην Ελλάδα, όπου η ηλιοφάνεια είναι άπλετη, να ανέρχεται στο 64% . Γι αυτό, ένας περίπατος 10 -15 λεπτά σε ηλιοφάνεια, θα βοηθήσει πάρα πολύ στην πρόσληψη του ασβεστίου. Σε ό,τι αφορά συγκεκριμένες τροφές, παλιά σε περιπτώσεις υποβιταμινώσεων χορηγούσαμε μουρουνέλαιο, που είναι η πρώτη και καλύτερη πηγή βιταμίνης D», εξήγησε ο κ. Καπώνης.

Σε ό,τι αφορά τα φάρμακα ανέφερε ότι διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες. «Μία κατηγορία είναι τα λεγόμενα αντιοστοκλαστικά, δηλαδή τα φάρμακα τα οποία έχουν στόχο να μη καταστρέφεται το κόκαλο. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ένα πολύ παλιό φάρμακο η καλσιτονίνη, που η χρήση της υποχωρεί σήμερα. Σήμερα είμαστε στην εποχή των διφωσφονικών.

Δεύτερη κατηγορία φαρμάκων είναι τα οστεοπαραγωγικά φάρμακα, αυτά τα οποία αναπαράγουν οστό και σε αυτή την κατηγορία είναι οι ορμόνες του θυρεοειδούς, το ολικό μόριο της παραθορμόνης, η τεριπαρατίδη.

Η τρίτη κατηγορία φαρμάκων έχει μικτή δράση. Αυτά τα φάρμακα βοηθούν στο να δημιουργούνται κόκαλα και στο να μην καταστρέφονται. Σε αυτή την κατηγορία είναι το ραδιενεργό στρόντιο», πρόσθεσε ο κ. Καπώνης.

Πηγή: health.in.gr

Read More [...]

Posted in γυναίκα, υγεία

Όλο και περισσότερες γυναίκες υποβάλλονται σε προληπτική μαστεκτομή

Ένας μικρός αλλά σταθερά αυξανόμενος αριθμός γυναικών με καρκίνο του μαστού επιλέγει να αφαιρέσει και τον ανεπηρέαστο από τη νόσο μαστό σε μια προσπάθεια πρόληψης της υποτροπής, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο επιστημονικό έντυπο Cancer. Χρησιμοποιώντας στοιχεία από νοσοκομεία της Πολιτείας της Νέας Υόρκης οι ερευνητές του Αντικαρκινικού Ινστιτούτου Roswell Park στο Μπάφαλο με επικεφαλής τον Δρ Στεφεν Εντζ διαπίστωσαν ότι την περίοδο 1995-2005, η συχνότητα της προληπτικής μαστεκτομής μεταξύ των γυναικών με ιστορικό καρκίνου στον έναν μαστό διπλασιάστηκε. Η διαδικασία έγινε στο 2% των γυναικών που είχαν διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού την περίοδο 1995-1996, αυξανόμενο στο 4% μέχρι και το 2005. Αντίθετα, μόλις μια μικρή αύξηση στις προληπτικές μαστεκτομές παραγράφηκε σε γυναίκες χωρίς ιστορικό καρκίνου του μαστού, που όμως εντάσσονται στις ομάδες υψηλού κινδύνου λόγω του ισχυρού οικογενειακού ιστορικού της νόσου. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ενώ ο αριθμός των προληπτικών μαστεκτομών που γίνονται ετησίως στη Νέα Υόρκη είναι μικρός, η διαδικασία γίνεται όλο και συχνότερη. Η αξιοσημείωτη αύξηση μεταξύ των γυναικών με ιστορικό καρκίνου του μαστού εγείρει ορισμένες ανησυχίες. Το κεντρικό ζήτημα είναι ότι δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις ότι η αφαίρεση του υγιούς μαστού βελτιώνει τη μακροχρόνια επιβίωση. Ενώ η προληπτική μαστεκτομή μειώνει ίσως τις πιθανότητες εκδήλωσης καρκίνου στον έτερο μαστό, η τελική επίδραση στην επιβίωση είναι πιο περίπλοκο ζήτημα. Ο Δρ Έντζ εξηγεί ότι μεταξύ των γυναικών που δεν έχουν υψηλό γενετικό κίνδυνο καρκίνου του μαστού, περίπου το 95% όλων των ασθενών, οι πιθανότητες εκδήλωσης καρκίνου και στον δεύτερο μαστό είναι μεταξύ 10% και 20% σε διάστημα 20 με 30 ετών. Η μεγάλη πλειοψηφία των καρκίνων αυτών ανιχνεύονται νωρίς και αντιμετωπίζονται επιτυχώς. Aρα για την απόφαση της προληπτικής μαστεκτομής οι ασθενείς θα πρέπει να έχουν υπόψη τους τα αβέβαια μακροπρόθεσμα οφέλη και τον κίνδυνο επιπλοκών, που περιλαμβάνει αιμορραγίες, μολύνσεις και νευρική βλάβη. Οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν προσεκτική επιλογή πάνω στο ζήτημα αυτό και να ενημερώνονται επαρκώς για τον κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου στον δεύτερο μαστό και την επίπτωση που θα έχει το γεγονός αυτό στην επιβίωσή τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τα νοσοκομειακά αρχεία και το αρχείο Καρκίνου της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, εκ των 70.000 γυναικών που υποβλήθηκαν σε μαστεκτομές την περίοδο 1995-2005, το 9% είχε έναν από τους προληπτικούς παράγοντες. Από τις γυναίκες που έκαναν προληπτική μαστεκτομή, το 81% είχε ιστορικό καρκίνου του μαστού. Το νούμερο έφτασε από το 295 το 1993 στο 683 το 2005. Παράλληλα ο αριθμός των προληπτικών διαδικασιών για γυναίκες χωρίς προσωπικό ιστορικό καρκίνου του μαστού παρουσίασε μικρή αλλαγή, από 106 το 1995 έφτασε το 128 το 2005. Πηγή: Reuters Health

Read More [...]

Posted in γυναίκα, μητέρα

Γιατί, μαμά;

Όταν το παιδί σας κλείσει τα τρία του χρόνια, αρχίζει το ανελέητο παιχνίδι των ερωτήσεων. Οπλιστείτε με φαντασία, ειλικρίνεια και υπομονή για να αντιμετωπίσετε τη βροχή των «γιατί» που σας περιμένει.

Το πρώτο πράγμα που θα κάνει το μωρό σας όταν έρθει στον κόσμο είναι να ανοίξει τα μάτια του. Αυτή είναι η πρώτη του γνωριμία με το νέο του περιβάλλον. Αργότερα θα προσπαθήσει να επικοινωνήσει και να εξερευνήσει τον κόσμο ζωγραφίζοντας και σχηματίζοντας τις πρώτες του αυτοσχέδιες λεξούλες. Μεγαλώνοντας όμως θα αντιληφθεί ότι αυτού του είδους η επικοινωνία δεν του είναι αρκετή για να λύσει όλες τις απορίες του και να δώσει τις απαντήσεις σε όλα όσα το απασχολούν. Έτσι, μόλις φτάσει περίπου στην ηλικία των τριών ετών, οπότε και θα είναι ικανό να σχηματίζει ολοκληρωμένες προτάσεις, θα σας βομβαρδίζει ασταμάτητα με ερωτήσεις που θα σας προβληματίζουν και ίσως σας κουράζουν.

Πρέπει να είστε σε θέση να διακρίνετε πότε το παιδί σάς ρωτάει επειδή πραγματικά ενδιαφέρεται να πάρει μια απάντηση για κάτι που το απασχολεί ή κάνει ερωτήσεις γιατί πολύ απλά θέλει να αποφύγει κάποια υποχρέωση, τιμωρία ή απαγόρευση που του έχετε επιβάλει ή ακόμα γιατί θέλει με αυτό τον τρόπο να σας πλησιάσει για να ασχοληθείτε μαζί του. Πώς όμως θα διακρίνετε τα πραγματικά «γιατί» χωρίς να ηττηθείτε κατά κράτος από αυτή τη φυσιολογική για την ηλικία του συνήθεια; Για παράδειγμα, όταν έρθει η ώρα του μπάνιου και το παιδί σας ρωτήσει «γιατί, μαμά, πρέπει να κάνω μπάνιο κάθε μέρα;», αν ικανοποιηθεί από την απάντησή σας «γιατί έπαιζες όλη μέρα, λερώθηκες και πρέπει να πέφτεις στο κρεβάτι σου καθαρό χωρίς μικρόβια», σημαίνει ότι ήταν πραγματική η ερώτησή του και περίμενε από σας μια σωστή απάντηση. Αν όμως συνεχίσει με ερωτήσεις του τύπου «γιατί αυτό το σαμπουάν;», «γιατί το παπάκι είναι μπλε;» κ.λπ., σημαίνει ότι βαριέται και μάλλον προσπαθεί να αποφύγει το μπάνιο. Σε αυτή την περίπτωση, μην επιχειρήσετε να το κάνετε να λογικευτεί, είναι μάταιος κόπος. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να εκνευριστεί και να γκρινιάξει. Κι αυτό γιατί κατά την άποψή του αποφασίσατε εσείς κάτι για εκείνο (στην προκειμένη περίπτωση να κάνει μπάνιο) χωρίς την «έγκρισή» του και θέλει να αλλάξει την κατάσταση. Αυτό που θα πρέπει να κατανοήσετε είναι ότι το παιδί δεν αντιδράει απαραίτητα γιατί είναι κακομαθημένο ή ιδιότροπο, απλά σε αυτή την ηλικία δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τι είναι καλό και τι όχι, τι είναι σωστό και τι λάθος. Όπως επίσης δεν μπορεί να αντιληφθεί την έννοια του χτες και του αύριο. Για εκείνο υπάρχει μόνο το σήμερα, το τώρα. Έτσι, για παράδειγμα, στην ερώτησή του «γιατί να μην πάμε στις κούνιες;» η απάντηση «γιατί θα πάμε αύριο που θα είναι καλύτερος ο καιρός» δεν θα το ικανοποιήσει, επειδή δεν μπορεί να κατανοήσει το «αύριο». Θα ήταν προτιμότερο να του πείτε «γιατί κάνει κρύο και δεν θα είναι κανένα άλλο παιδάκι για να παίξεις». Υπάρχουν φορές που –προκειμένου να αποφύγουμε τις πολλές ερωτήσεις, είτε γιατί είμαστε πολύ κουρασμένοι για να ασχοληθούμε είτε γιατί μας απασχολεί κάτι άλλο– γινόμαστε απότομοι και αυταρχικοί. Οι απαντήσεις του τύπου «γιατί έτσι», «γιατί το θέλω εγώ», «γιατί έτσι μου αρέσει» μπορεί να σας βγάζουν προσωρινά από την ταλαιπωρία, ωστόσο το παιδί δεν θα μείνει καθόλου ικανοποιημένο. Αν δεν συνεχίσει τα «γιατί», σημαίνει απλά ότι είναι φοβισμένο και απογοητευμένο, γιατί νιώθει ότι είναι για κάποιο λόγο αποκλεισμένο από την οικογένειά του.

Πριν απαντήσετε, σκεφτείτε...

Κάθε φορά που το παιδί σας αρχίζει μια φράση μ’ ένα «γιατί…», εσείς δεν έχετε παρά να του απαντήσετε με όσο το δυνατόν πιο απλό και κατανοητό τρόπο δίνοντάς του την εντύπωση ότι έχετε πάρει στα σοβαρά την ερώτησή του. Απαντήστε καθαρά και ολοκληρωμένα. Δεν θα πρέπει ωστόσο να πέσετε στην παγίδα να δώσετε πληροφορίες για πράγματα που δεν ρώτησε. Οι πολλές λεπτομέρειες δημιουργούν σύγχυση, θα το μπερδέψουν και ενδεχομένως να καταλήξουν σ’ ένα επόμενο «γιατί». Προσπαθήστε να δείχνετε υπομονή ακόμα κι όταν επαναλαμβάνει τις ίδιες ή κάνει τις πιο απίθανες ερωτήσεις. Πρέπει να μάθετε ότι έπειτα από ένα-δυο «γιατί», στα οποία θα πρέπει να απαντήσετε με ακρίβεια, είναι προτιμότερο να οδηγήσετε με διάφορα τεχνάσματα το διάλογο στο τέλος του. Για παράδειγμα, αν το παιδί ρωτάει «γιατί δεν κάνει να φάω όλες τις καραμέλες», εσείς θα του απαντήσετε «γιατί θα σε πονέσει η κοιλίτσα σου». Το πιο πιθανό είναι να σας πει: «Μα, γιατί; Αφού ποτέ δεν με πονάει η κοιλιά». Σε αυτό το σημείο χρειάζεται ευελιξία. Πάρτε το αγκαλιά και πείτε του: «Για δείξε μου το καινούργιο παιχνίδι που σου έμαθε ο παππούς». Το πιο πιθανό είναι να ξεχάσει τις ερωτήσεις και να αισθανθεί ικανοποίηση που θα σας μάθει ένα καινούργιο παιχνίδι. Μπορείτε επίσης να δοκιμάσετε να απαντήσετε στην ερώτησή του με ερώτηση. Αν, π. χ., ρωτήσει: «Γιατί, μαμά, η θάλασσα είναι μπλε;», πείτε του «εσύ τι νομίζεις;». Μην εκπλαγείτε από την απάντηση που θα σας δώσει, τα παιδιά έχουν πλούσια φαντασία και από την απάντησή τους μπορεί να κατανοήσετε καλύτερα και τον τρόπο σκέψης τους. Είναι ένα πολύ αποτελεσματικό σύστημα για να μάθει τα πρώτα βήματα προς τη σωστή επιχειρηματολογία. Όταν, για παράδειγμα, το βράδυ σας πει «γιατί δεν κάνει να δω τηλεόραση;», εσείς μπορείτε να το ρωτήσετε με τη σειρά σας: «Εσύ γιατί νομίζεις ότι τα μικρά παιδιά δεν πρέπει να βλέπουν τηλεόραση το βράδυ;» Μην εκπλαγείτε αν σας απαντήσει «γιατί η πολλή τηλεόραση κάνει κακό στα μάτια και τα παιδιά πρέπει να κοιμούνται νωρίς». Αυτή η μέθοδος των ερωτήσεων από τη μεριά σας, εκτός του ότι είναι ένας τρόπος να το κάνετε να υπακούσει και να του μάθετε τι είναι σωστό, λειτουργεί και ως πρόσχημα για να του δώσετε να καταλάβει ότι είναι περιττό να επανέρχεται σε θέματα που έχουν συζητηθεί διεξοδικά. Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι ο σκοπός των περισσότερων επαναλαμβανόμενων ερωτήσεών του δεν είναι άλλος από το να μετατρέψει ένα δικό σας «όχι» σε «ναι».

Δύσκολες ερωτήσειςκαι πώς να τις απαντήσετε

Μαμά, θα πεθάνεις κι εσύ; Όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν κάποια στιγμή. Απλώς αυτό συμβαίνει μετά από πάρα πολλά χρόνια. Όταν πια μεγαλώνουν πολύ, μα πάρα πολύ, πηγαίνουν ψηλά στον ουρανό, ενώ το σώμα τους το αφήνουν στη γη, απ’ όπου και δημιουργήθηκαν.

Μαμά, γιατί δεν είσαι μαζί με τον μπαμπά; Όταν γεννήσαμε εσένα αγαπιόμασταν πολύ. Θέλαμε και είχαμε αποφασίσει να μένουμε στο ίδιο σπίτι και να κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι. Τώρα δεν αγαπιόμαστε τόοοσο πολύ ώστε να μένουμε στο ίδιο σπίτι και να κοιμόμαστε μαζί όπως πριν. Έτσι, αποφασίσαμε να ζούμε σε διαφορετικά σπίτια, αλλά αυτό δεν σημαίνει όμως ότι και οι δυο μας δεν σε αγαπάμε πάρα πολύ.

Μπαμπά, γιατί φιλάς τη μαμά; Γιατί την αγαπώ πολύ και οι άνθρωποι όταν αγαπιούνται φιλούν και χαϊδεύουν ο ένας τον άλλον δείχνοντας έτσι τα αισθήματά τους.

Μαμά, γιατί αυτός ο κύριος δεν έχει χέρι; Γιατί, δυστυχώς, ίσως μετά από κάποια ασθένεια ή κάποιο ατύχημα χρειάστηκε οι γιατροί να του το κόψουν για να του σώσουν τη ζωή και να μπορέσει να ζήσει έστω κι έτσι.

Μπαμπά, αυτοί οι κύριοι γιατί φιλιούνται; Δεν είναι συνηθισμένο, αλλά κάποιοι άνθρωποι, όπως αυτοί οι κύριοι, αγαπιούνται μεταξύ τους όπως η μαμά σου αγαπάει εμένα, χωρίς να έχει σημασία αν είναι και οι δύο άντρες.

Γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι φέρονται ανόητα και εγωιστικά. Δεν ικανοποιούνται με ό,τι έχουν. Θέλουν να γίνουν ακόμα πιο πλούσιοι και προσπαθούν έτσι να πάρουν τη γη και τα αγαθά άλλων ανθρώπων με τη βία. Κι όταν βασιλεύει η βία κι όχι η αγάπη κι η φιλία, τότε δυστυχώς έχουμε πόλεμο, που είναι πολύ κακό πράγμα.

Πώς γεννιούνται τα μωρά; Από την αγάπη και την αγκαλιά του μπαμπά και της μαμάς. Τα μωράκια μεγαλώνουν στην κοιλιά της μαμάς τους και συνήθως μετά από εννιά μήνες, που έχουν μεγαλώσει λιγάκι, είναι έτοιμα να βγουν από την κοιλιά και να γνωρίσουν τον κόσμο. Όπως έκανες κι εσύ.

Μαμά, γιατί πρέπει να πας στη δουλειά; Γιατί μου αρέσει πολύ η δουλειά μου, είναι καλό που δουλεύω και επιπλέον κερδίζω κάποια χρήματα που μας επιτρέπουν να ζούμε καλύτερα, να αγοράζουμε όμορφα πράγματα, όπως ρούχα, παιχνίδια ή βιβλία.

Διαβάστε ακόμα

Τη σειρά Απορίες παιδιών της Βούλας Μάστορη, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα. Η σειρά αποτελείται από τέσσερα βιβλία που καταγράφουν τις απορίες των παιδιών για τη θάλασσα, τη γη, τον ηλεκτρισμό και το φως. Με το παραμύθι η συγγραφέας προσπαθεί να δείξει στα παιδιά τι συμβαίνει και να τους το διδάξει παραστατικά.

Γιατί, μαμά; της Ευγενίας Τσαλπαρά-Ασημακοπούλου, εκδόσεις Βεργίνα. Εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας, που απαντά με απλό τρόπο στις καθημερινές ερωτήσεις που κάνουν τα παιδιά, αλλά και καθοδηγεί τους γονείς στο να δίνουν σύντομες, κατανοητές και σωστές απαντήσεις.

Γιατί, μαμά; της Λίλα Πραπ, εκδόσεις Introbook. Σε αυτό το βιβλίο έχουν τεθεί απλά ερωτήματα στα οποία τα παιδιά δίνουν τις πιο απίθανες απαντήσεις και η συγγραφέας με τη σειρά της την επιστημονική εξήγηση. Ένα πραγματικά αστείο βιβλίο, που αποκαλύπτει το χιούμορ και τη φαντασία των παιδιών.

Πηγή: www.in.gr

Read More [...]

Posted in απορίες, γονείς, παιδιά

Οι αληθινές ανάγκες ενός μωρού

Ίσως πιστεύετε πως αυτό που χρειάζεται ένα νεογέννητο είναι η σωστή διατροφή και η τακτική καθαριότητα, όμως οι τελευταίες έρευνες έρχονται να μας αποδείξουν πως το μωρό μας χρειάζεται πολλά περισσότερα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μέρα που επέστρεψα από το μαιευτήριο στο σπίτι μαζί με το μωρό μου. Η ευτυχία και η συγκίνησή μου δεν μπορούσαν να συγκριθούν με καμιά άλλη χαρά που είχα ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η αγωνία μου όμως ερχόταν να τις συναγωνιστεί, παρόλο που είχα φροντίσει να ενημερωθώ ακόμα και για την παραμικρή λεπτομέρεια από τον παιδίατρο για όλα όσα μπορεί να χρειαζόταν το μωρό μου –τις ώρες του φαγητού και του ύπνου του, τον τρόπο που πρέπει να το αλλάζω και να το κάνω μπάνιο. Όμως αυτά θα ήταν αρκετά;

Τι χρειάζεται πραγματικά;

Τελευταίες έρευνες αποκαλύπτουν πως η υγιής ανάπτυξη ενός μωρού βασίζεται στην κάλυψη περισσότερων αναγκών από αυτές που εμείς θεωρούμε βασικές. Οι βιολογικές του ανάγκες είναι εξίσου σημαντικές με τις συναισθηματικές, γι’ αυτό και επηρεάζουν με την ίδια ισχύ όλους τους τομείς της ανάπτυξής του. Πιο συγκεκριμένα, η ανάπτυξη του συναισθηματικού δεσμού του μωρού με τους γονείς του παίζει καθοριστικό ρόλο στη σωματική, ψυχική και διανοητική του ανάπτυξη και υγεία. Και η αγάπη μόνο δεν αρκεί. Υπάρχουν κι άλλες συναισθηματικές ανάγκες που δεν καλύπτονται μόνο από την έκφραση των δικών μας συναισθημάτων, κι άλλα πράγματα που έχει ανάγκη το μωρό μας για την ισορροπημένη και υγιή ανάπτυξή του. Ευτυχώς, οι τρόποι για να του τα εξασφαλίσουμε είναι πολλοί.

Θηλασμός για υγεία και συναισθηματική ανάπτυξη

Το μητρικό γάλα αποτελεί την ιδανικότερη τροφή για το νεογέννητο, καθώς ενισχύει την άμυνα του οργανισμού του απέναντι σε ιούς και μικρόβια, ενώ το προστατεύει από λοιμώξεις, βρεφικές ασθένειες και αλλεργικές αντιδράσεις. Τα μωρά που θηλάζουν έχουν επίσης καλύτερη κατατομή στην άνω και κάτω γνάθο, ενώ αναπτύσσουν την αίσθηση της γεύσης και της όσφρησης, αλλά και την αντίληψή τους σε μεγαλύτερο βαθμό. Το βρέφος όμως έχει ανάγκη το θηλασμό όχι μόνο για να τραφεί, αλλά και για να έρθει σε πιο στενή επαφή με τη μητέρα του, κάτι που είναι πολύ σημαντικό τόσο για εκείνη όσο και για το μωρό, αφού έτσι μπαίνουν οι βάσεις για την πιο σημαντική σχέση της ζωής του. Για το λόγο αυτό, το μωρό θα πρέπει να θηλάζει σε ήρεμη ατμόσφαιρα, χωρίς άγχος, πίεση ή βιασύνη. Έτσι, θα νιώθει ήρεμο και ασφαλές, ενώ θα δημιουργηθούν οι κατάλληλες βάσεις για τη μετέπειτα ομαλή ψυχολογική του ανάπτυξη.

Καλός ύπνος για δύναμηκαι ψυχική ισορροπία

Η έκφραση που όλοι γνωρίζουμε «ο ύπνος τρέφει τα μωρά» αποδεικνύεται σοφή σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες για τις ανάγκες των βρεφών. Για να καταλάβετε πόσο σημαντικός είναι ο ύπνος γι’ αυτά, σκεφτείτε πως ένα νεογέννητο κοιμάται το 80% του 24ώρου. Τα οφέλη του ύπνου είναι πολλά και αναντικατάστατα για τον οργανισμό του. Όταν το βρέφος κοιμάται, ο οργανισμός του δυναμώνει, αποκτά αντοχές, ο εγκέφαλός του ξεκουράζεται και εξασφαλίζει ισορροπία πνευματική και σωματική.

Το χτίσιμο της αυτοπεποίθησης

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να νιώθουν σίγουροι για τον εαυτό τους, να πιστεύουν στις δυνατότητές τους τόσο οι ίδιοι, όσο και οι άνθρωποι του περιβάλλοντός τους. Με λίγα λόγια, έχουν ανάγκη να νιώθουν αυτοπεποίθηση. Αυτό όμως που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι πως η ανάγκη αυτή γεννιέται από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής ενός ανθρώπου. Έτσι και το μωρό μας έχει ανάγκη να νιώθει πως το εκτιμάμε και το σεβόμαστε. Πως είμαστε πραγματικά δίπλα του και πιστεύουμε στις δυνάμεις του. Πως είναι για μας ξεχωριστό για όλα όσα μπορεί, αλλά και για όσα δεν μπορεί να κάνει. Δείξτε του λοιπόν πόσο σημαντικές είναι για σας οι δημιουργίες του από πλαστελίνη ή ακόμα βάλτε στο δωμάτιό του τους πρώτους του πίνακες ζωγραφικής. Αναγνωρίστε τα ταλέντα του και βοηθήστε το να τα αναπτύξει. Αλλά ακόμα κι αν δεν τα καταφέρνει μη δείχνετε απογοητευμένοι. Έτσι, θα αναπτύξει υγιή αυτοπεποίθηση, εμπιστοσύνη στον εαυτό του και εσωτερική ασφάλεια.

Η πολύπλευρη σημασία της ομιλίας

Το μωρό μαθαίνει την ανθρώπινη ομιλία ακούγοντας αυτούς που του μιλούν. Όταν όμως εμείς του μιλάμε, δεν το φέρνουμε απλά σε επαφή με το λόγο, αλλά καλύπτουμε κι άλλες πολύ βασικές ανάγκες του, όπως, π.χ., την ανάγκη του για επικοινωνία, την ανάγκη να γνωρίσει τον κόσμο γύρω του, αλλά και την ανάγκη του για ανάπτυξη της σκέψης του. Ακόμα κι αν το ίδιο δεν μπορεί να μας απαντήσει, μιλώντας του το κάνουμε να νιώθει πολύ όμορφα, αλλά και πολύ κοντά μας. Η ομιλία όμως δεν βοηθά μόνο στην επικοινωνία, αλλά συμβάλλει και στην ανάπτυξη της σκέψης του. Ο λόγος βοηθά στη δημιουργία και στην εξέλιξη της σκέψης, λειτουργώντας πολλές φορές ως βάση και ως στήριγμα απαραίτητο γι’ αυτή. Με τη βοήθειά του το μωρό αρχίζει να δημιουργεί τους πρώτους εσωτερικούς μονολόγους, μέσω των οποίων δημιουργούνται και οι πρώτες εικόνες για τον κόσμο, αλλά και για τον εαυτό του σε σχέση με ό,τι το περιβάλλει.

Προσωπικός χρόνος

Αν το μωρό σας μπορούσε να μιλήσει, τότε σίγουρα θα υπήρχαν στιγμές που θα σας έλεγε «θέλω να παίξω λίγο μόνο μου». Γιατί μπορεί η ανάγκη του να μας νιώθει κοντά του να είναι μεγάλη, εξίσου σημαντικό είναι όμως για εκείνο να έχει τον προσωπικό του χώρο, τα «δικά του» αντικείμενα, τα οποία αποτελούν και τα πρώτα του ερεθίσματα. Θέλει να γνωρίσει το περιβάλλον του, να αναγνωρίσει τα καθημερινά ερεθίσματα έχοντας ελευθερία στις κινήσεις του, χωρίς να το περιορίζουν ή να του δείχνουν τι να κάνει. Περνώντας δημιουργικές ώρες μόνο του, αρχίζει να γνωρίζει και να αξιοποιεί τις δυνάμεις και τις ικανότητές του, ενώ παράλληλα ανακαλύπτει και εξερευνά τον κόσμο γύρω του, αποκτώντας την αίσθηση της ελευθερίας και της αυτονομίας.

Υγιείς σχέσεις, υγιή μωρά

Οι συνθήκες που επικρατούν μέσα στο σπίτι στο οποίο μεγαλώνει ένα μωρό επηρεάζουν τόσο τον ψυχισμό του όσο και τη διανοητική του κατάσταση, αλλά αποτελούν και τις βάσεις για την ανάπτυξη της ευφυΐας του. Ένα τέτοιο περιβάλλον στο οποίο οι σχέσεις είναι υγιείς και κάνουν το μωρό να νιώθει αγάπη, σεβασμό και ασφάλεια είναι ιδανικό για την πνευματική και σωματική του εξέλιξη. Θα το βοηθήσει να λειτουργεί νιώθοντας ασφάλεια και όχι φόβο, γιατί θα είναι σίγουρο τόσο για τον εαυτό του, όσο και για την αγάπη και τη στήριξη των δικών του ανθρώπων. Αντίθετα, ένα περιβάλλον στο οποίο επικρατούν φωνές, ένταση, καβγάδες, αδιαφορία απέναντι σε συναισθηματικές ανάγκες και αρνητική διάθεση θα κάνει το μωρό να νιώθει ανασφάλεια για τον εαυτό του και τους άλλους, άγχος και φόβο, κάτι που θα μπλοκάρει τη μετέπειτα εξέλιξή του. Το συναίσθημα αυτό καλύπτεται όχι μόνο με τις καθημερινές δραστηριότητες του μωρού με την οικογένειά του αλλά και των υπόλοιπων μελών μεταξύ τους. Αν αυτές οι πρώτες και πιο καταλυτικές σχέσεις του καλύψουν τις συναισθηματικές του ανάγκες, τότε θα μπορέσει να ανακαλύψει τον κόσμο και να ενταχθεί σε αυτόν πιο ομαλά νιώθοντας μεγαλύτερη ασφάλεια και σιγουριά.

Χάδια και αγκαλιές...

Η αγαπημένη στιγμή για κάθε γονιό είναι η στιγμή που χαϊδεύει και αγκαλιάζει το μωρό του. Όση ανάγκη νιώθετε εσείς να έχετε αυτή την επαφή μαζί του, άλλη τόση νιώθει κι εκείνο. Και η ανάγκη του αυτή συνδέεται όχι μόνο με την ψυχική του υγεία, αλλά και με τη σωματική και πνευματική του ανάπτυξη. Πρόσφατες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στις ΗΠΑ έδειξαν πως η στοργική σωματική επαφή βοηθά στην αύξηση του βάρους των βρεφών, αλλά και στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού τους συστήματος. Και όλα αυτά είναι θέμα… εγκεφάλου! Κάθε φορά που εσείς αγγίζετε τρυφερά το μωρό σας, ένα κρανιακό νεύρο, το βλαστικό, διεγείρεται και η γαστρεντερική δραστηριότητα βελτιώνεται μέσω της απελευθέρωσης ορμονών όπως είναι η ινσουλίνη. Οι ορμόνες αυτές βοηθούν τον οργανισμό του μωρού να απορροφήσει καλύτερα τις τροφές και κατά συνέπεια να πάρει το βάρος που προβλέπεται. Αντίστοιχα, η αγάπη, η τρυφερότητα και η ασφάλεια που νιώθει μέσω της αφής, από την οποία το μωρό λαμβάνει τα πρώτα του μηνύματα, συνδέονται με την αύξηση της άμυνας του οργανισμού και με την καλή λειτουργία του ανοσοποιητικού του συστήματος. Η ευεργετική επίδραση της τρυφερότητας όμως δεν περιορίζεται εκεί. Σύμφωνα με έρευνες, το στοργικό άγγιγμα έχει την ικανότητα να μειώνει το άγχος των βρεφών, αλλά και να βοηθάει στην ανάπτυξη του εγκεφάλου τους. Μάλιστα, τα πορίσματα έδειξαν πως τα μωρά που έχουν στοργικές μητέρες έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν έξυπνα παιδιά και ενήλικοι. Κάθε φορά, λοιπόν, που χαϊδεύετε, αγκαλιάζετε ή κάνετε μασάζ στο μωρό σας, βοηθάτε την ψυχή του, το σώμα του, την υγεία του, αλλά και το μυαλό του.

Η αγάπη, η τρυφερότητα και η ασφάλεια που νιώθει μέσω της αφής, από την οποία το μωρό λαμβάνει τα πρώτα του μηνύματα, συνδέονται με την καλή λειτουργία του ανοσοποιητικούτου συστήματος.

Πηγή: www.in.gr

Read More [...]

Posted in βρέφος, μωρό, νεογέννητο

Οι δράστες της παιδικής παχυσαρκίας

Την ώρα που τα ελληνόπουλα φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις της λίστας με τα πιο υπέρβαρα παιδιά του κόσμου, οι ειδικοί καταδεικνύουν ως βασικούς ενόχους για το πρόβλημα τέσσερα διατροφικά «αγκάθια», τα οποία υπονομεύουν την υγεία της νέας γενιάς. Σε αυτά περιλαμβάνονται η προτίμηση των παιδιών στα ανθυγιεινά έτοιμα γεύματα τύπου fast food, η παράλειψη του πρωινού γεύματος, η υπερβολική κατανάλωση αναψυκτικών και το ακατάσχετο τσιμπολόγημα ανθυγιεινών σνακ, με τα οποία αγόρια και κορίτσια συνοδεύουν το καθημερινό τους σερφάρισμα στο Διαδίκτυο.



Σουβλάκι αντί για φρούτα

Όλες οι πρόσφατες έρευνες αποδεικνύουν ότι ποτέ άλλοτε τα ελληνόπουλα δεν βρίσκονταν τόσο μακριά από τα πρότυπα της αυθεντικής μεσογειακής διατροφής. «Τα φρούτα, τα λαχανικά, τα όσπρια και τα ψάρια, που θα ’πρεπε να συνθέτουν το μεσογειακό μενού, αποτελούν άγνωστες λέξεις για τα περισσότερα παιδιά και τους εφήβους,

που προτιμούν να χορταίνουν με σουβλάκι (και γύρο ή κεμπάπ ή ντονέρ), χάμπουργκερ, πίτσα και τηγανητές πατάτες» επισημαίνει

ο Μανώλης Μανωλαράκης, πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Διαιτολόγων - Τεχνολόγων Διατροφής, καταγράφοντας την έκταση του

προβλήματος. Την κατάσταση επιδεινώνει η απουσία των γονιών στη δουλειά, που στερεί από τα παιδιά το σπιτικό φαγητό, στρέφοντάς τα υποχρεωτικά στην εύκολη λύση των έτοιμων γευμάτων (εκτός σπιτιού ή

delivery). Τα γεύματα αυτά είναι πλούσια σε κορεσμένα λίπη, που εκτός του ότι αυξάνουν το θερμιδικό τους περιεχόμενο δυναμιτίζουν και την υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος, αφού βλάπτουν άμεσα την καρδιά

και τα αγγεία. Επιπλέον, περιέχουν και κρυφές ποσότητες αλατιού, που ανεβάζει την αρτηριακή πίεση, οδηγώντας στο παράδοξο φαινόμενο να συναγωνίζονται οι έφηβοι σε υπέρταση τους... παππούδες τους!



Σε περσινή έρευνα της Μονάδας Εφηβικής Υγείας τουΝοσοκομείου Παίδων

Αγλαΐα Κυριακού είχε φανεί ότι αν τα παιδιά δεν αλλάξουν άμεσα διατροφικές συνήθειες, ώστε να απαλλαγούν από την παχυσαρκία, την ινσουλινοαντίσταση, η οποία οδηγεί στο σακχαρώδη διαβήτη, την

υπέρταση και την υψηλή χοληστερόλη, θα έχουν μεγαλώνοντας μικρότερο προσδόκιμο επιβίωσης από τους γονείς τους, κάτι που

θα αποτελέσει πρωτοφανές αρνητικό γεγονός για τα ελληνικά χρονικά.



Σφάλμα η παράλειψητου πρωινού

Εξίσου σημαντικό ρόλο στην επιδημία της παιδικής παχυσαρκίας διαδραματίζει και η παράλειψη του πρωινού, που όπως επισημαίνουν οι

ειδικοί αποτελεί το πιο βασικό γεύμα της ημέρας. «Ένα θρεπτικό πρωινό μπορεί να περιλαμβάνει μια μερίδα γαλακτοκομικών (π.χ. ένα ποτήρι γάλα), ένα φρούτο και δημητριακά ολικής άλεσης, όπως είναι οι πιτυρούχες νιφάδες» εξηγεί ο κ. Μανωλαράκης. Επειδή τα δημητριακά ολικής άλεσης έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες και χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, εξασφαλίζουν κορεσμό διαρκείας. Παράλληλα, διατηρούν σταθερά τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, αποτρέποντας

τις κρίσεις λαιμαργίας που πάντοτε αποβαίνουν σε βάρος της ζυγαριάς.



Πηγή περιττής ζάχαρης τα αναψυκτικά

Τα αναψυκτικά έχουν κι αυτά μερίδιο της ευθύνης για τη σύγχρονη επιδημία της παιδικής παχυσαρκίας. Κάθε κουτάκι αναψυκτικού

περιέχει 7 κουταλάκια ζάχαρη, που ισοδυναμούν με 140 «κενές» θερμίδες, αφού δεν χρειάζονται για να καλύψουν οργανικές ανάγκες. Πρόσφατη βρετανική έρευνα φανερώνει ότι η συστηματική κατανάλωση αναψυκτικών προσθέτει περιττά κιλά με την πάροδο των ετών και γι’ αυτό σε καμία περίπτωση τα αναψυκτικά δεν θα έπρεπε να αντικαταστήσουν το νερό ως μέσο ενυδάτωσης. Εντελώς αθώα δεν είναι ούτε τα light αναψυκτικά, τα οποία μπορεί να μην επιβαρύνουν με κενές θερμίδες τον οργανισμό, αλλά μαθαίνουν στα παιδιά να αγαπούν τις έντονα γλυκές γεύσεις, εξαιτίας των γλυκαντικών ουσιών που περιέχουν. Έτσι, τα παιδιά μεγαλώνοντας αναζητούν την έντονα γλυκιά γεύση

στο φαγητό, κάτι που μοιραία τα οδηγεί στην υπερκατανάλωση γλυκών.



Τσιμπολόγημα, ο μεγάλος εχθρός

Το τσιμπολόγημα βλάπτει σοβαρά τη σιλουέτα και την υγεία, ειδικά όταν περιλαμβάνει τα κλασικά ανθυγιεινά σνακ που λατρεύουν τα παιδιά και οι έφηβοι. Γλυκά όπως τα μπισκότα, τα μάφιν, τα κρουασάν και τα ντόνατς, αλλά και αλμυρά σνακ, όπως τα τσιπς και τα νάτσος, μετατρέπονται σε θερμιδικές «βόμβες» όταν καταναλώνονται σε υπερβολική ποσότητα. Η υπερκατανάλω ση γίνεται ακόμα πιο εύκολη υπόθεση όταν το τσιμπολόγημα συνοδεύει κάποια δραστηριότητα που αποσπά την προσοχή των παιδιών, όπως είναι το σερφάρισμα στο διαδίκτυο, τα video games και η παρακολούθηση ταινιών στην τηλεόραση ή το DVD.



Γενικά, όλες αυτές οι δραστηριότητες, που αποτελούν καθιστική μορφή ψυχαγωγίας και έχουν αντικαταστήσει το παιχνίδι στην γειτονιά και τα σπορ, εντείνουν την επιδημία της παιδικής παχυσαρκίας. Κι αυτό γιατί αποτρέπουν την πρόσθετη καύση θερμίδων, με αποτέλεσμα να διατηρούν μονίμως θετικό το θερμιδικό ισοζύγιο, με τις θερμίδες που προσλαμβάνονται από τη διατροφή να ξεπερνούν τις θερμίδες που καίει ο οργανισμός



Διατροφικές συμβουλές για παιδιά

Από τη διατροφολόγο - κλινική διαιτολόγο Σοφία Ελευθερίου:



• Ξεκινήστε την ημέρα σας με ένα πρωϊνό, έστω και «στο πόδι». Για

τους βιαστικούς μαθητές ένα κουτάκι γάλα μαζί με μερικά μπισκότα ολικής άλεσης ή δύο μπάρες δημητριακών ολικής άλεσης αποτελούν εύκολη και υγιεινή επιλογή.



• Για όσα παιδιά τρώνε πρωϊνό στο σπίτι, εξαιρετική επιλογή αποτελεί ένα μπολ με δημητριακά και ένα σπιτικό smoothie. Το τελευταίο είναι φρέσκος χυμός φρούτων χτυπημένος με γάλα ή γιαούρτι στο μπλέντερ, που συνδυάζει υψηλό βιταμινούχο περιεχόμενο μαζί με ασβέστιο, το οποίο είναι πολύτιμο για το χτίσιμο γερών οστών.



• Το κολατσιό και το απογευματινό σνακ είναι απαραίτητα στα παιδιά.

Κατ’ αρχάς, εφοδιάζουν τον οργανι- σμό με ενέργεια, αυξάνουν τις επιδόσεις στο διάβασμα και κόβουν την όρεξη, περιορίζοντας την υπερκατανάλωση φαγητού. Για να είναι ωφέλιμα για την υγεία, τα σνακ πρέπει να είναι θρεπτικά, όπως: ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης, μερικά κράκερ ολικής άλεσης, ένα κουτάκι γάλα ή ένα γιαούρτι (σκέτο, με φρούτα ή μούσλι).



• Επειδή η σοκολάτα αποτελεί αγαπημένο παιδικό έδεσμα, δεν έχει νόημα

να προσπαθήσουν οι γονείς να τους την στερήσουν. Σαν επιδόρπιο μπορούν να φάνε ένα κομμάτι μαύρη σοκολάτα, που είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά συστατικά και «αγχολυτικό» μαγνήσιο, αρκεί να περιοριστούν σε 30-50 γρ. Κι αυτό γιατί αν και θρεπτική, η σοκολάτα είναι παχυντική



Πηγή: citypress

Read More [...]

Posted in διατροφή, παιδιά, υγεία

Το διατροφικό φαρμακείο του χειμώνα

Η ρήση πως η τροφή είναι το φάρμακο μας διατυπώθηκε για πρώτη φορά από Ιπποκράτη-πατέρα της ιατρικής-και έκτοτε δεν έχει σταματήσει να επιβεβαιώνεται. Περίτρανη απόδειξη της αποτελεί το γεγονός ότι στο πιάτο μας κρύβεται ακόμα και το μυστικό για να προστατευτούμε από τις ιώσεις του χειμώνα.

Η σωστή διατροφή δεν χτίζει μόνο υγιείς οργανισμούς, αλλά μας προφυλάσσει και από το κοινό κρυολόγημα, την εποχική γρίπη, ακόμα και τη νέα γρίπη. Ο πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Διαιτολόγων-Τεχνολόγων Διατροφής Μανώλης Μανωλαράκης χαρτογραφεί το διατροφικό φαρμακείο του χειμώνα, κατατάσσοντας τις τροφές σε κατηγορίες αναλόγως των πολύτιμων συστατικών που περιέχουν. Στα συστατικά αυτά περιλαμβάνονται η βιταμίνη C, η βιταμίνη Α, τα κατοτενοειδή, η βιταμίνη Ε, οι πολυφαινόλες και τα ιχνοστοιχεία σελήνιο, χρώμιο και ψευδάργυρος.

Το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η αντιοξειδωτική του δράση, που τονώνει τους αμυντικούς μηχανισμούς του ανοσοποιητικού συστήματος, εξουδετερώνοντας τις ελεύθερες ρίζες, στις οποίες οφείλεται η γήρανση και η φθορά των κυττάρων.



ΒΙΤΑΜΙΝΗ C

Ανήκει στα ισχυρά αντιοξειδωτικά της φύσης και η χορήγησή της σε συμπλήρωμα διατροφής έχει προταθεί εδώ και χρόνια για την προστασία από τις χειμερινές ιώσεις. Ωστόσο πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι η λήψη της σε μεγαδόσεις (π. χ. 1000 mg, ενώ η ημερήσια συνιστώμενη πρόσληψη δεν ξεπερνά τα 60 mg) περισσότερο βλάπτει παρά ωφελεί, καθώς προκαλεί καρδιαγγειακές βλάβες. Το εύρημα αυτό ωστόσο αφορά αποκλειστικά τις μεγαδόσεις βιταμίνης C σε χάπια και όχι τη φυσιολογική

πρόσληψή της μέσα από τη διατροφή.



Τρόφιμα-πηγές: Εσπεριδοειδή, πράσινα φυλλώδη λαχανικά, μπρόκολο, κουνουπίδι, λάχανο, λαχανάκια Βρυξελλών, πιπεριές, μήλα, ακτινίδια, πατάτες, γλυκοπατάτες, σύκα, φράουλες.



Συμβουλή υγείας: Κόψτε με τα χέρια -αντί με το μαχαίρι τα πράσινα φυλλώδη λαχανικά για να περιορίσετε τις απώλειες σε βιταμινούχο περιεχόμενο. Επιπλέον, επειδή η βιταμίνη C είναι υδατοδιαλυτή, αποφύγετε να βράζετε για πολλή ώρα τα κηπευτικά και μαγειρέψτε τα καλύτερα στον ατμό.



ΒΙΤΑΜΙΝΗ Α

Περιλαμβάνεται στα αντιοξειδωτικά της φύσης και ισχύει γι’ αυτήν ό,τι και για τη βιταμίνη C. Έτσι, ενώ η πρόσληψή της μέσα από τις τροφές επιβάλλεται γιατί εξασφαλίζει προστασία από τις ιώσεις και τη βιολογική φθορά (γήρας), η υπερβολική της πρόληψη μέσα από μεγαδόσεις βιταμινούχων συμπληρωμάτων βλάπτει την υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος και αυξάνει τον κίνδυνο θανάτου.



Τρόφιμα-πηγές: Καρότα, σπανάκι, παντζάρια, πράσα, κολοκυθάκια, ντομάτα, πεπόνι, καρπούζι, πορτοκάλια, κίτρινες και κόκκινες πιπεριές, δαμάσκηνα, ροδάκινα, βερίκοκα, αγγούρια.



Συμβουλή υγείας: Η βιταμίνη Α είναι λιποδιαλυτή και γι’ αυτό δεν καταστρέφεται με το μαγείρεμα. Για να μεγιστοποιηθεί η πρόσληψη της βιταμίνης Α καταναλώστε τα τρόφιμα-πηγές της με λίγο λάδι.



ΚΑΡΟΤΕΝΟΕΙΔΗ

Τα πιο γνωστά καροτενοειδή περιλαμβάνουν το β-καροτένιο (προβιταμίνη Α), το λυκοπένιο και τη ζεα-ξανθίνη. Έχουν εξίσου ισχυρή αντιοξειδωτική δράση με τη βιταμίνη Α και προφυλάσσουν και αυτά

από τις ιώσεις αλλά και από τις εκφυλιστικές παθήσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εκφύλιση της ωχράς κηλίδας των ματιών (πάθηση των ηλικιωμένων).



Τρόφιμα-πηγές: Το β-καροτένιο περιέχεται στα καρότα, το λυκοπένιο στην ντομάτα, το καρπούζι και το ροζ γκρέιπφρουτ και η ζεα-ξανθίνη στα στραυρανθή λαχανικά (μπρόκολο, κουνουπίδι, λαχανάκια

Βρυξελλών) και τα σπαράγγια. Επίσης, υψηλή περιεκτικότητα σε καροτενοειδή έχουν τα κόκκινα φρούτα του δάσους, που ωστόσο δεν υπάρχουν φρέσκα στον μανάβη κατά τους χειμερινούς μήνες. Μπορείτε όμως να τα βρείτε σαν κονσέρβα στο χυμό τους, κομπόστα ή μαρμελάδα.



Συμβουλή υγείας: Τα καρότα και η ντομάτα αποδίδουν πιο εύκολα τα καροτενοειδή τους στον οργανισμό όταν τρώγονται μαγειρεμένα και λιωμένα.



ΒΙΤΑΜΙΝΗ Ε

Είναι και αυτή αντιοξειδωτική και λιποδιαλυτή. Προσλαμβάνεται καλύτερα από ωμές πηγές της και όχι κατεργασμένες.



Τρόφιμα-πηγές: Ελαιόλαδο, ηλιέλαια, βούτυρο, μαργαρίνη, σπόροι, ξηροί καρποί, δημητριακά, ψάρια.



Συμβουλή υγείας: Το πιο ωφέλιμο λάδι είναι μακράν το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, που πρέπει να προστίθεται στο τέλος του μαγειρέματος ώστε να καταναλώνεται ωμό. Επίσης, τα δημητριακά πρέπει

να είναι ολικής άλεσης.



ΠΟΛΥΦΑΙΝΟΛΕΣ

Στις τάξεις τους συγκαταλέγονται η ρεσβερατρόλη, η κουερσετίνη και η ανθοκυανιδίνη. Έχουν κι αυτές αντιοξειδωτική δράση, όπως οι προαναφερθείσες βιταμίνες. Περιέχονται κυρίως στη φλούδα των φρούτων με έντονο χρώμα (από κόκκινο έως μπλε).



Τρόφιμα-πηγές: Τα κόκκινα σταφύλια, το κόκκινο κρασί, τα μήλα, τα μούρα, τα κεράσια, τα δαμάσκηνα, τα μύρτιλα και το cranberry.



Συμβουλή υγείας: Ένα με δύο ποτήρια κόκκινο κρασί την ημέρα τονώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα και την καρδιά. Αντίθετα, η υπερκατανάλωση αλκοόλ βλάπτει τον οργανισμό -κυρίως το ήπαρ- και τον

καθιστά πιο ευάλωτο στις ασθένειες.



ΣΕΛΗΝΙΟ

Μεταξύ των ιχνοστοιχείων, το σελήνιο έχει την πιο ισχυρή αντιοξειδωτική δράση και γι’ αυτό συμπληρώνει τις προαναφερθείσες βιταμίνες στη φαρέτρα των αντιοξειδωτικών της φύσης.



Τρόφιμα-πηγές: Οι ξηροί καρποί (φιστίκια, ηλιόσποροι).



Συμβουλή υγείας: Οι ξηροί καρποί πρέπει να καταναλώνονται ανάλατοι.



ΨΕΥΔΑΡΓΥΡΟΣ

Και αυτό το ιχνοστοιχείο θωρακίζει την άμυνα του οργανισμού ενάντια στις χειμερινές ιώσεις, χάρη στην αντιοξειδωτική του δράση.



Τρόφιμα-πηγές: Θαλασσινά, όστρακα, ψάρια.



Συμβουλή υγείας: Επειδή οι καλύτερες πηγές ψευδαργύρου είναι τρόφιμα θαλάσσιας προέλευσης, προσέξτε την ποιότητά τους. Καμιά φορά τα κατεψυγμένα είναι πιο ασφαλή και «φρέσκα» από τα φρέσκα.



ΧΡΩΜΙΟ

Το χρώμιο αποτελεί τη νεότερη άφιξη στην κατηγορία των ωφέλιμων ιχνοστοιχείων. Τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, διεγείρει το μεταβολισμό των υδατανθράκων, των πρωτεϊνών και των

λιπιδίων και ρυθμίζει το σάκχαρο στο αίμα. Οι ευεργετικές του ιδιότητες είναι τόσο ισχυρές, που συστήνεται η λήψη του σε διατροφικό συμπλήρωμα από μεγάλη μερίδα ειδικών.



Τρόφιμα-πηγές: Στρείδια, μύδια, βραζιλιάνικα φιστίκια, καρύδια, φουντούκια, γαρίδες, αχλάδια, ντομάτες, μανιτάρια, βρώμη, καλαμπόκι, κρέας.



Συμβουλή υγείας: Τα βραζιλιάνικα φιστίκια περιέχουν συνδυασμό σεληνίου και χρωμίου και γι’ αυτό ανήκουν στα λεγόμενα «υπερ-τρόφιμα» (superfoods). Συνιστώνται ακόμα και για τη διατροφική τόνωση της ανδρικής γονιμότητας.



Πηγή: www.citypress.gr

Read More [...]

Posted in διατροφή, υγεία, χειμώνας