22 Ιαν 2010

Διαβάστε βιβλία στα παιδιά σας!





Στα παιδιά αρέσει πολύ να τους διαβάζουν βιβλία. Γι’ αυτό εσείς οι γονείς θα πρέπει να αφιερώνετε χρόνο στα παιδιά σας για να τους διαβάζετε το αγαπημένο τους παραμύθι. Τα ηρεμεί, τους δίνει χαρά και τα βοηθάει να φύγει η υπερένταση και να κοιμηθούν πιο γρήγορα.



Από την πλευρά σας και εσείς θα πρέπει να δείχνετε ενθουσιασμό την ώρα που τους διαβάζετε, διότι αν ο γονιός βαριέται αυτό το εισπράττει και το παιδί. Να προσπαθείτε να βρίσκεται κάθε μέρα λίγη ώρα για να τους διαβάσετε ένα βιβλίο, το καλύτερο θα είναι να επιλέγετε ώρα που είστε εσείς αλλά και το παιδί σας χαλαρωμένοι.



Βάλτε στην διαδικασία και το παιδί σας, αφήνοντας το να επιλέγει το ίδιο πιο βιβλίο θέλει να του διαβάσετε, ακόμα και αν αυτό του το είχατε ξαναδιαβάσει τις προηγούμενες ημέρες. Η επανάληψη πολλές φορές μπορεί να τα βοηθάει. Αν το παραμύθι που έχει επιλέξει έχει και φωτογραφίες καλό θα είναι την ώρα που του διαβάζετε το κείμενο να του δείχνετε τις φωτογραφίες και να το βάζετε να σας περιγράφει τι ακριβώς βλέπει στην φωτογραφία. Αυτό μπορεί να του δώσει ιδέες για την επόμενη ζωγραφιά που θα κάνει στο σπίτι του ή στο σχολείο την ώρα της ζωγραφικής.



Αφήστε το παιδάκι σας να κρατάει μαζί σας το βιβλίο και να γυρνάει τις σελίδες, αν το ευχαριστεί. Ακόμα και αν δεν δείχνει μεγάλη προθυμία για διάβασμα, εσείς συνεχίστε να του διαβάζετε την ώρα που μπορεί να απασχολείτε με κάτι άλλο. Θα δείτε που θα βρει πάλι το ενδιαφέρον του για το διάβασμα. Εκτός από παραμύθια που διασκεδάζουν τα παιδιά σας, θα πρέπει να επιλέγετε και εκπαιδευτικά βιβλία. Τα βιβλία βοηθούν το παιδί σας να εμπλουτίζει το λεξιλόγιο του με καινούργιες λέξεις.





Πηγή: zougla.gr

Γιατί τα παιδιά λένε ψέματα





Η Έλλη πηγαίνει στη B΄ Δημοτικού. Είναι ένα παιδί αρκετά καλά ενταγμένο στο σχολείο, τόσο από μαθησιακή όσο και από κοινωνική άποψη. Καμιά φορά μόνο παραπονιέται ότι 1-2 συμμαθήτριες, που τις θαυμάζει και θα ήθελε να τις έχει φίλες, δεν την κάνουν πολύ παρέα και προτιμούν ένα άλλο κορίτσι. Την καθιερωμένη ημέρα που οι γονείς συναντούν τους δασκάλους για να μιλήσουν για τα παιδιά, η μητέρα της πέφτει από τα σύννεφα, όταν ακούει τη δασκάλα να τη ρωτάει πώς τα πάνε τώρα που ο άνδρας της λείπει. Διαπιστώνει τότε πως η Έλλη έχει διηγηθεί στην τάξη της ότι ο μπαμπάς της έπιασε δουλειά στην Αυστραλία κι έχει φύγει και ότι το καλοκαίρι θα πάνε να τον βρούνε. Έχει, μάλιστα, περιγράψει και διάφορες λεπτομέρειες της «πολύ όμορφης» πόλης που μένει ο μπαμπάς της, λέγοντας ότι έχει έναν τεράστιο ζωολογικό κήπο (η Έλλη λατρεύει τα ζώα) και πολύ ωραία πάρκα...

Η μητέρα της Έλλης είναι αποσβολωμένη, αισθάνεται ντροπή απέναντι στη δασκάλα και μεγάλη ανησυχία: τι συμβαίνει με το παιδί μου, γιατί να εφεύρει όλο αυτό το παραμύθι, τι έχουμε κάνει λάθος;





« Φτιάχνω τον κόσμο όπως μου αρέσει... »

Ένα από τα ωραιότερα -πιο αστεία, τρυφερά, βαθιά φιλοσοφημένα και ­διεισδυτικά- παιδικά βιβλία που έχουν γραφτεί είναι οι ιστορίες της Πίπης Φακιδομύτης, της σουηδής συγγραφέως Astrid Lindgren. Κι ενώ τα βιβλία της (όχι μόνο η Πίπη Φακιδομύτη, αλλά και όλα τα υπόλοιπα) ξεχειλίζουν από χιούμορ, περιπέτεια, χαρά της ζωής και παιδική ξεγνοιασιά, ταυτόχρονα, τα περισσότερα από αυτά έχουν ως κύριο στοιχείο τους τον παιδικό πόνο: της απώλειας, του θανάτου, της μοναξιάς και της περιθωριοποίησης. Μόνο που, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα κλασικά παιδικά μυθι­στορήματα, όπως είναι ο «Όλιβερ Τουίστ», η δικαίωση, η ευτυχία και το happy end δεν έρχονται από μια συγκυρία της τύχης που φέρνει κάποιους καλούς ανθρώπους στο δρόμο του άτυχου παιδιού, αλλά μέσα από το ίδιο το παιδί, από τις δικές του «θετικές δυνάμεις».

Η Πίπη, λοιπόν, είναι ένα παιδί ορφανό που ζει μόνο του σε ένα μισοερειπωμένο σπίτι. Μόνο που η ίδια έχει για σύνθημά της τη φράση «Φτιάχνω τον κόσμο μου όπως μου αρέσει να είναι». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η Πίπη ζει μέσα σε ένα τεράστιο «ψέμα»: O πατέρας της είναι καπετάνιος κι έχει γίνει βασιλιάς μιας πρωτόγονης φυλής στις Νότιες Θάλασσες, η ίδια είναι τόσο δυνατή που μπορεί να σηκώσει ένα φορτηγό στα χέρια της και να νικήσει τους πιο επικίνδυνους ληστές και, επιπλέον, είναι πάρα πολύ πλούσια, γιατί ο μπαμπάς της της έχει αφήσει ένα σεντούκι γεμάτο χρυσά νομίσματα. Λυπάται, αισθάνεται μοναξιά, νοσταλγεί τους γονείς της, ζηλεύει τα άλλα παιδιά που έχουν πιο κανονικές ζωές, αλλά η χωρίς όρια φαντασία της τη βοηθά κάθε φορά να ξαναβρεί το δικό της νόημα και τη χαρά στη ζωή της όπως είναι.

Ίσως δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να προσεγγίσει κανείς τα παιδικά ψέματα από αυτόν της Lindgren. Πέρα από αυτά που επιτάσσει η ηθική της ενήλικης ζωής, την υποχρέωση, δηλαδή, της προσαρμογής στην πραγματικότητα και την αποδοχή της όπως είναι «αντικειμενικά», η παιδική φαντασία έχει ακόμη τη δύναμη να φτιάχνει το δικό της κόσμο ή, μάλλον, να φέρνει τον κόσμο στα μέτρα της, να του αφαιρεί πράγματα δύσκολα και να του προσθέτει ευχάριστα. Μπορεί πάλι, όμως, και να τα διαλύσει όλα αυτά, όταν παύει να τα χρειάζεται ή όταν συγκρουστεί με την πραγματικότητα: τους γονείς που θυμώνουν με το ψέμα, τους φίλους που ­κοροϊδεύουν, τις ηθικές παραινέσεις του κοινωνικού περίγυρου.



Γλώσσα και «μαγική σκέψη»

Μπορούμε να πούμε ότι η εποχή του «ψέματος» έρχεται στα παιδιά ταυτόχρονα με την κατάκτηση της γλώσσας. Η γλώσσα, αυτό το καταπληκτικό «όχημα» των σκέψεων και των συναισθημάτων, είναι ένα θαυμάσιο μέσο για να κατακτήσει κανείς τον κόσμο και χαρίζει, στο παιδί που την κατακτά, μεγάλη ελευθερία. Του επιτρέπει να εκφράσει με το δικό του τρόπο αυτά που συμβαίνουν μέσα του και γύρω του, αλλά και να τα «πλάσει» σύμφωνα με τις ανάγκες του, να δοκιμάσει τα όριά του και τα όρια των άλλων.

Όταν ένα παιδί 4 ετών λέει στη μητέρα του για τη δασκάλα που αντιπαθεί πιο πολύ στο νηπιαγωγείο ότι «είναι πολύ καλή, πάρα πολύ καλή, με όλα τα παιδάκια, τα τραβάει, τα σπρώχνει... », δεν λέει ψέματα, δεν αντιλαμβάνεται καν την αντίφαση που υπάρχει στα λόγια του. Η γλώσσα, όμως, το βοηθά να «χωρέσει» αντιφατικά συναισθήματα: «Θέλω να αγαπάω τη δασκάλα μου», «Η μητέρα μου περιμένει να αγαπάω τη δασκάλα μου» και «Η δασκάλα αυτή είναι τέτοια που δεν μπορώ να την αγαπήσω». Oύτως ή άλλως, έως την ηλικία των 6-7 ετών, δεν μπορούμε να μιλάμε για «ψέματα», αφού τα παιδιά βρίσκονται ακόμη στη φάση της «μαγικής σκέψης».



Ο δρόμος προς την... αλήθεια

Τι συμβαίνει, όμως, σε μια περίπτωση όπως της Έλλης που περιγράψαμε στην αρχή; Αν και βρίσκεται ακόμη στο όριο της μαγικής σκέψης, παρ’ όλα αυτά, η Έλλη έχει συνείδηση του ότι δεν λέει την αλήθεια. Η ανάγκη της, όμως, να προκαλέσει το ενδιαφέρον στα άλλα παιδιά και να νιώσει ότι «ανήκει» στην ομάδα τους, σε συνδυασμό με την πραγματική ιστορία ενός αγαπημένου θείου που έφυγε για να ζήσει στην Αυστραλία, την οδηγούν κάποια μέρα, χωρίς προσχεδιασμό ή πονηρή πρόθεση, στο να «αναμείξει» λίγο τις ­πραγματικότητες και να φτιάξει τη δική της ιστορία. O σκοπός οποιουδήποτε ψέματος των παιδιών, τις περισσότερες φορές, είναι η αναζήτηση της αγάπης, της αναγνώρισης και της αποδοχής των άλλων, είτε των γονιών είτε των συνομηλίκων. Επομένως, αντιδρώντας με πανικό και απέχθεια μπροστά σε αυτό που μας φαίνεται «τερατώδες» ή σπεύδοντας να ερμηνεύσουμε στο παιδί την πράξη του («Ξέρω ότι το έκανες για να μη σε τιμωρήσω ή για να μη με στενοχωρήσεις»), κάνουμε συχνά το λάθος να παραβλέπουμε εντελώς την πραγματική ανάγκη που κρύβεται πίσω από το ψέμα του.



Πώς να αντιδράσουμε;

› Η εμπιστοσύνη είναι το θεμέλιο της σχέσης. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο, από τη μια να είμαστε εμείς όσο πιο ειλικρινείς γίνεται, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα παιδιά μας, και από την άλλη να μην τα αμφισβητούμε πριν καν ακούσουμε τη δική τους εκδοχή της αλήθειας. Όσο απίστευτη κι αν ακούγεται η αλήθεια τους, αξίζει να τη σεβαστούμε.

› Τα «μικρά» ψέματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με ελαφρότητα και χιούμορ. Το παιδί που λέει ότι έπλυνε τα χέρια του, ενώ τα βλέπουμε άπλυτα, θα σκάσει στα γέλια αν μυρίσουμε τα χέρια του και σουφρώνοντας τη μύτη τού πούμε: «Πάλι το βρομοσάπουνο πήρες, γιατί δεν δοκιμάζεις και το μοσχοσάπουνο;».

› Ένα «μεγάλο ψέμα» καλό είναι να συζητιέται, γιατί σίγουρα δεν ειπώθηκε χωρίς λόγο. Η μητέρα της Έλλης θα πρέπει να μιλήσει το συντομότερο με την κόρη της, ήρεμα, χωρίς ύφος κηρύγματος, να της πει ότι έμαθε για το ψέμα της, να δεχτεί τις όποιες εξηγήσεις και να διευκρινίσει για ποιους λόγους δεν είναι καλό να λέμε τέτοια ψέματα. Αυτό, άλλωστε, είναι κάτι που δεν έχει γενικευμένους κανόνες. Κάθε οικογένεια έχει το δικό της μέτρο για το αν και σε ποιο βαθμό ανέχεται το ψέμα κι αυτό θα μεταδώσει και στα παιδιά. Από εκεί και πέρα, αυτό που αποκαλύπτεται ως βαθύτερη συναισθηματική αιτία, η οποία έκανε το παιδί να πει ένα τέτοιο ψέμα, δεν θα λυθεί εκείνη τη στιγμή, αλλά απαιτεί την περαιτέρω διακριτική προσοχή των γονιών.

› Oρισμένα πιο «σκόπιμα» ψέματα, ιδιαίτερα μεγαλύτερων παιδιών, μπορεί να απαιτούν εκτός από τη συζήτηση και κάποιου είδους τιμωρία, ώστε τα παιδιά να καταλάβουν ότι τα ψέματα μπορεί να έχουν δυσάρεστες συνέπειες.

› Δεν χρειάζεται να δραματοποιούμε τα πράγματα. Τα περισσότερα παιδιά λένε ψέματα, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο, ανάλογα με την προσωπικότητα και τις περιόδους της ζωής τους. Πριν πανικοβληθούμε, λοιπόν, κι αρχίσουμε να βλέπουμε το παιδί μας σαν μελλοντικό εγκληματία, καλό είναι να λάβουμε υπόψη μας κι άλλα «σημάδια»: όταν «κάτι σοβαρό τρέχει με το παιδί», τότε συνήθως τα ψέματα συνοδεύονται κι από άλλα προβλήματα, όπως ένταση, επιθετικότητα ή, αντίθετα, κλείσιμο στον εαυτό του, θλιμμένη διάθεση ή φόβοι, μαθησιακές δυσκολίες κλπ.



Άλλο το ψέμα του νηπιαγωγείου και άλλο το ψέμα του... λυκείου!



● Από 0 έως 6-7 ετών:

Τα παιδιά «μπερδεύουν» την πραγματικότητα με τον κόσμο της φαντασίας τους, γι’ αυτό και δεν μπορούμε, στη φάση αυτή, να μιλάμε για ψέματα. Η περιοχή του εγκεφάλου (προμετωπιαίος λοβός) που μας επιτρέπει να ξεχωρίζουμε το πραγματικό από το φανταστικό δεν έχει ωριμάσει ακόμη. Γι’ αυτό, τα μικρά παιδιά πιστεύουν συχνά ότι έχουν ζήσει πραγματικά κάτι που είδαν στον ύπνο τους ή φαντάστηκαν ή τα εντυπωσίασε.



● Από 6-7 έως 12 ετών:

Τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας γίνονται αισθητά στα παιδιά, οπότε ξέρουν πότε λένε ψέματα και πότε αλήθεια. Παρ’ όλα αυτά, τα ψέματα εξακολουθούν να είναι ένα προσιτό μέσο για να «επηρεάσουν» τα πράγματα και να αποφύγουν ή να αποτρέψουν δυσάρεστες καταστάσεις. Δεν έχουν το ίδιο ηθικό βάρος όπως στην ενήλικη ζωή και πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιείκεια. Ωστόσο, απαιτούν ευαισθησία και προσοχή από τους γονείς, ειδικά όταν επαναλαμβάνονται, γιατί μπορεί να κρύβουν κάποιο πρόβλημα.



● Από 12 ετών:

Στην εφηβεία, τα ψέματα λέγονται εντελώς συνειδητά πια και συνήθως με ξεκάθαρο σκοπό. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι όλα τα ψέματα των εφήβων ίδια. Καθώς μεγαλώνει η ανάγκη των παιδιών για αυτονομία και ιδιωτικότητα, τα ψέματα μπορεί να είναι ένας τρόπος να ξεφύγουν από την αυστηρή επιτήρηση και τον έλεγχο των γονιών.



Πηγή: vita.gr

Ευτυχισμένοι γονείς, ευτυχισμένα παιδιά





Οι διαμάχες των γονιών προκαλούν στα παιδιά αρνητικά συναισθήματα



Αγάπη και αρμονία στην οικογένεια είναι οι λέξεις-κλειδί για ένα συναισθηματικά ασφαλές παιδί. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα τσακωθείτε μπροστά του, ξανασκεφτείτε το.



ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΤΟΝΙΖΟΥΝ

Δεν υπάρχει η τέλεια οικογένεια.

Κάθε οικογένεια έχει τα δυνατά της σημεία, αλλά και τις αδυναμίες της



Ας είμαστε ρεαλιστές. Όλα τα ζευγάρια τσακώνονται. Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, να διαφωνήσει, να νευριάσει. Το θέμα είναι από εκεί και πέρα τι γίνεται. Πώς λύνουμε τα προβλήματα, πώς ξεπερνάμε την κρίση, πώς απαλύνουμε την ένταση. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία για την αρμονική σχέση με το σύντροφό μας, αλλά κυρίως για τον ψυχισμό του παιδιού, το οποίο μπορεί να είναι παρόν στον καβγά. Η καλή σχέση του ζευγαριού, όπως λένε οι ειδικοί, δημιουργεί ευτυχισμένα και ασφαλή παιδιά. Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται να προσέχετε κάθε φορά που ο κόμπος φτάνει στο χτένι. Επειδή πάντα εκεί, δίπλα στον κόμπο, υπάρχει μια παιδική ψυχή.



Αρμονική σχέση

Οι ειδικοί το τονίζουν συνέχεια: δεν υπάρχει η τέλεια οικογένεια. Κάθε οικογένεια έχει τα δυνατά της σημεία, αλλά και τις αδυναμίες της, τα προβλήματα και τις προκλήσεις της. Δεν υπάρχει τέλειο ζευγάρι. Κάθε ζευγάρι μοιράζεται την αγάπη του, αλλά και τις εντάσεις του, τις καλές στιγμές, αλλά και τις δυσκολίες του. Γι’ αυτό, ακόμη και τα άτομα που αγαπιούνται πολύ μαλώνουν. Όταν δύο άνθρωποι ζουν και περνούν πολλές ώρες μαζί κάθε μέρα (για χρόνια) είναι φυσικό να έχουν κάποιες στιγμές διαφωνίες. Τσακωμοί υπάρχουν μεταξύ όλων των ανθρώπων κι αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Το θέμα είναι αν αυτοί κυβερνούν τη σχέση του ζευγαριού και τη φθείρουν ή όχι. Μια αρμονική σχέση μπορεί να έχει καβγάδες, μόνο που συνήθως λύνονται γρήγορα. Ο καθένας καταλαβαίνει το ρόλο που έχει παίξει στη διαφωνία, ελέγχει τον εαυτό του και δεν αφήνει την κατάσταση να φτάσει στα άκρα. Αν ένα ζευγάρι δεν μαλώνει ποτέ, δεν διαφωνεί και είναι πάντα σε ροζ σύννεφα, τότε ή δεν ζει στην πραγματικότητα ή κι οι δύο προσποιούνται, οπότε τα προβλήματα θα εμφανιστούν αργότερα. Οι σχέσεις, όμως, των γονιών επηρεάζουν το παιδί. Οι αρμονικές με θετικούς τρόπους και οι δυσλειτουργικές με αρνητικούς.



Θετική επίλυση

Ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς χειρίζονται τις τυχόν διαφορές τους έχει μεγάλη επίδραση στη συναισθηματική εξέλιξη του παιδιού, αλλά και στην προσαρμογή του στην κοινωνία. Αν λύσουμε την ένταση με τρόπο διαλεκτικό, με θετική διάθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, τα παιδιά θα νιώσουν ασφάλεια. Πέρα απ’ αυτό, θα πάρουν κι ένα σημαντικό μάθημα ζωής, αφού θα δουν ότι το όποιο πρόβλημα λύνεται όταν το συζητάμε και προσπαθούμε να βρούμε λύσεις, αντί να πετάμε κατηγορίες δεξιά κι αριστερά. Όταν η σχέση μεταξύ των γονιών λειτουργεί καλά, το παιδί κερδίζει συναισθηματική ασφάλεια, που είναι απαραίτητη για να μπορέσει να ανοιχτεί σε άλλους ανθρώπους και να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις. Ο τρόπος που σχετίζονται οι γονείς μεταξύ τους -και για τα δύσκολα και για τα εύκολα- λειτουργεί ως παράδειγμα που εντυπώνεται στην ψυχή του παιδιού και αναπαράγεται στην ενήλικη ζωή του. Ένα παιδί, του οποίου οι γονείς τα πάνε καλά, θα διαλέξει μετά ως ενήλικος διαφορετικές σχέσεις απ’ ό,τι ένα παιδί που μεγάλωσε με καβγάδες και εντάσεις. Ως ενήλικοι πληρώνουμε την ανεπάρκεια και τα προβλήματα των γονιών μας. Είναι κανόνας. Αυτό σημαίνει ότι, όταν τα όποια προβλήματα παραμένουν σε φυσιολογικά όρια, εξίσου φυσιολογική θα είναι και η ενήλικη ζωή του παιδιού.



Προβληματικοί καβγάδες

Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ και στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, ακόμα κι όταν οι διαμάχες των γονιών ήταν σε μικρή κλίμακα, προκαλούσαν στα παιδιά αρνητικά συναισθήματα στην καθημερινή τους ζωή, συναισθηματική ανασφάλεια και προβλήματα συμπεριφοράς. Οι καβγάδες και οι εντάσεις μεταξύ των γονιών επηρεάζουν αρνητικά τη ζωή των παιδιών, που μπορεί να παρουσιάσουν προβλήματα ύπνου (κοιμούνται λιγότερο κι έχουν ανήσυχο ύπνο), προβλήματα προσαρμογής και διάθεσης (νευρικότητα, επιθετικότητα, άγχος), αλλά και προβλήματα στις σχολικές τους επιδόσεις. Βρέθηκε ότι σε οικογένειες με μέτριες έως σοβαρής κλίμακας συγκρούσεις τα παιδιά χάνουν τουλάχιστον τριάντα λεπτά του ύπνου τους κάθε βράδυ. Όταν οι γονείς καβγαδίζουν, κλονίζεται η συναισθηματική ασφάλεια του παιδιού, το οποίο χάνει την αυτοπεποίθησή του, αλλά και την εμπιστοσύνη του στους άλλους. Διστάζει σε κάθε βήμα της ζωής του, αφού δυσκολεύεται να στηριχτεί στον εαυτό του ή στους γύρω του. Μπορεί ακόμη να γίνει πιο κλειστό, πιο επιφυλακτικό, πιο επιθετικό. Ένα παιδί που μεγαλώνει σε περιβάλλον γκρίνιας και επιθετικότητας θα εξελιχθεί σε έναν ενήλικο χωρίς κέφι, που δεν θα απολαμβάνει τη χαρά της ζωής και δεν θα βλέπει τις σχέσεις και τη ζωή του αισιόδοξα. Είναι πολύ πιθανό επίσης να αντιγράψει αυτό το μοντέλο συμβίωσης και να δημιουργήσει ένα γάμο με εντάσεις και καβγάδες. Αν η σχέση των γονιών είναι συγκρουσιακή, το παιδί, με κάποιον τρόπο, όταν ενηλικιωθεί θα κάνει σχέσεις στις οποίες θα επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο. Κι αν αναρωτιέται τι γίνεται κάθε φορά και βρίσκει ένα σύντροφο με τον οποίο μαλώνει συνέχεια, η απάντηση είναι ότι έχει μάθει πως με αυτό τον τρόπο συνδέονται οι άνθρωποι. Αυτό έβλεπε γύρω του, αυτό είχε ως βίωμα, έτσι νομίζει πως σχετίζονται οι άνθρωποι. Η σχέση των γονιών του έχει άμεση επίδραση στη συναισθηματική του ωριμότητα.



Πηγή: www.sigmalive.com

Οι ενοχλήσεις της εγκυμοσύνης





Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τα μικρά και λίγο μεγαλύτερα προβλήματα που είναι πιθανό να αντιμετωπίσετε τους επόμενους εννέα μήνες.





Η εγκυμοσύνη είναι σίγουρα συνώνυμη της γλυκιάς προσμονής, της τρυφερότητας και της αισιοδοξίας για το μέλλον. Με έναν περίεργο τρόπο, όμως, αυτά τα συναισθήματα συνυπάρχουν κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών με διάφορες «δοκιμασίες» από τις οποίες είναι σχεδόν αναπόφευκτο να περάσει το σώμα σας. Το παρήγορο είναι ότι οι περισσότερες μπορούν να αντιμετωπιστούν εύκολα και –το κυριότερο– είναι παροδικές. Στο τέλος θα σας μείνει μόνο το μωρό.



1. «Βοήθεια! Απ’ ό,τι έχω ακούσει από φίλες μου, η εγκυμοσύνη είναι γεμάτη προβλήματα»



Οι φίλες σας μπορεί να είναι απολύτως ειλικρινείς, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεκινάτε αυτή την όμορφη περίοδο της ζωής σας γεμάτη άγχος. Η εγκυμοσύνη έχει τεράστιες διαφορές από γυναίκα σε γυναίκα. Κάποιες αντιμετωπίζουν πολλές ενοχλήσεις, ενώ άλλες καταφέρνουν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους, ενώ είναι… παρεμπιπτόντως και έγκυες. Σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, το κλειδί για μια καλή εγκυμοσύνη είναι η διατροφή. Ίσως χρειαστεί να ενισχύσετε την πρόσληψη μετάλλων, βιταμινών και DHA (βρίσκεται στα λιπαρά ψάρια, στο λιναρόσπορο και στους ξηρούς καρπούς).



2. «Μόλις ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος και το στήθος μου είναι ήδη περίεργο»



Η περίεργη αίσθηση στο στήθος είναι ένα από τα πρώτα σημάδια που οδηγούν μια γυναίκα στην υποψία ότι είναι έγκυος. Πρόκειται για ένα συνδυασμό μυρμηγκιάσματος και πρηξίματος, που δείχνει ότι οι ορμόνες σας έχουν βάλει μπροστά τις μηχανές για την παραγωγή γάλακτος. Προμηθευτείτε ειδικά σουτιέν και φορέστε τα ακόμη και τη νύχτα. Θα σας βοηθήσει να νιώσετε καλύτερα.



3. «Πότε ξεκινάνε οι πρωινές ναυτίες;»



Η ναυτία είναι μια παρενέργεια της εγκυμοσύνης που απασχολεί λίγο-πολύ το 80% των γυναικών. Τα συμπτώματα ποικίλλουν από μια απλή ευαισθησία του στομάχου μέχρι εμετούς κάθε τρεις και λίγο. Αν και συνηθίζουμε να τη χαρακτηρίζουμε «πρωινή», μπορεί να σας πιάσει οποιαδήποτε στιγμή μέσα στη μέρα. Ευτυχώς, δεν διαρκεί για πάντα. Αρχίζει στις έξι με εφτά εβδομάδες της κύησης και διαρκεί μέχρι τις δεκατέσσερις έως δεκαεφτά. Για να νιώθετε καλύτερα, οι γυναικολόγοι συνιστούν να τρώτε μικρά και συχνά γεύματα και να καταναλώνετε αρκετή βιταμίνη Β6 (βρίσκεται στα δημητριακά, στις μπανάνες, στις πατάτες, στις φακές και στο ψάρι). Επίσης, μια έρευνα που δημοσιεύτηκε πριν από τρία χρόνια στην Επιθεώρηση Μαιευτικής και Γυναικολογίας (Journal of Obstetrics and Gynaecology) έδειξε ότι το τζίντζερ βοηθάει στην ανακούφιση της ναυτίας και του εμετού. Φτιάξτε ένα αφέψημα με δύο εκατοστά ρίζα τζίντζερ, την οποία θα βάλετε σε ζεστό νερό μαζί με μέλι ή ζάχαρη.



5. «Τι γίνεται εάν οι εμετοί δεν σταματούν;»



Αυτό συμβαίνει σε ένα πολύ μικρό ποσοστό εγκύων (περίπου 3 στις 1.000). Τότε μιλάμε για «υπερέμεση εγκυμοσύνης», μια κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια βάρους και αφυδάτωση. Ο γιατρός σας μπορεί να σας χορηγήσει ειδικά σκευάσματα που σταματούν ή μειώνουν τους εμετούς. Αν υπάρχουν ενδείξεις αφυδάτωσης, ίσως χρειαστεί να χορηγηθούν υγρά ενδοφλεβίως.



6. «Τα νεύρα μου είναι κουρέλια, όπως όταν περιμένω περίοδο»



Η εγκυμοσύνη χαρακτηρίζεται από τεράστιες ορμονικές αλλαγές, που μπορεί να επηρεάσουν τόσο τη συναισθηματική όσο και τη σωματική σας κατάσταση και να προκαλέσουν τρομερές αλλαγές στη διάθεσή σας. Προσπαθήστε να ηρεμήσετε και απολαύστε την εγκυμοσύνη σας. Μην ανησυχείτε, αν είστε ευσυγκίνητη, είναι απόλυτα φυσιολογικό για πολλές γυναίκες. Ωστόσο, βεβαιωθείτε ότι τρέφεστε σωστά, γιατί οι διατροφικές ελλείψεις είναι πιθανό να προκαλέσουν ορμονική ανισορροπία. Προσπαθήστε να καταναλώνετε τροφές πλούσιες σε ψευδάργυρο, όπως αυγά, ηλιόσπορους και ψωμί ολικής άλεσης. Επιπλέον, ενισχύστε την πρόσληψη των βιταμινών B και C. Αποφύγετε τα γλυκά, τα διεγερτικά, όπως η καφεΐνη και το αλκοόλ, που μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεσή σας.



7. «Υποφέρω από ημικρανίες. Θα χειροτερέψουν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;»



Εξαρτάται από το είδος της ημικρανίας που σας ταλαιπωρεί. Σύμφωνα με έρευνες, περίπου 70% των γυναικών που υποφέρουν από ημικρανίες χωρίς αύρα διαπιστώνουν βελτίωση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κυρίως στο δεύτερο και τρίτο τρίμηνο. Αν όμως οι ημικρανίες σας συνοδεύονται από αύρα, κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχιστούν και στην εγκυμοσύνη. Αν παίρνατε φάρμακα πριν μείνετε έγκυος, μην παραλείψετε να ενημερώσετε το γιατρό σας και να συζητήσετε μαζί του εναλλακτικές μορφές ανακούφισης του πόνου.



8. «Έχω ακούσει ότι το πεπτικό μου σύστημα μάλλον θα υποφέρει…»



Περίπου μια στις πέντε γυναίκες πάσχει από δυσκοιλιότητα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Αυτό συμβαίνει γιατί οι ορμόνες χαλαρώνουν τους μυς του εντέρου, ενώ τους τελευταίους μήνες το έμβρυο πιέζει το παχύ έντερο. Παράλληλα, τα συμπληρώματα σιδήρου μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση. Αν υποφέρετε, πίνετε άφθονο νερό και τρώτε πολλές τροφές πλούσιες σε φυτικές ίνες, φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Και μην ξεχνάτε την τακτική ήπια άσκηση. Η δυσκοιλιότητα, αλλά και το έξτρα βάρος, δυστυχώς, ευνοούν και τις αιμορροΐδες. Ο γιατρός σας μπορεί να συνταγογραφήσει κάποια φυτική αλοιφή που ανακουφίζει κάπως το πρόβλημα. Τα καλά νέα είναι ότι οι αιμορροΐδες εξαφανίζονται μετά τη γέννα.



9. «Πόσο πιθανό είναι να υποφέρω από δυσπεψία και καούρες;»



Έχει υπολογιστεί ότι περίπου 50% των εγκύων υποφέρουν από καούρες. Ο λόγος είναι ότι εξαιτίας της δράσης της προγεστερόνης, οι μύες που κλείνουν την είσοδο του στομάχου χαλαρώνουν και επιτρέπουν στα οξέα να γλιστρούν προς τον οισοφάγο. Τρώτε μικρά και συχνά γεύματα και αποφύγετε τα λιπαρά, τα τηγανητά και τα πικάντικα φαγητά. Αλκαλικές τροφές, όπως το γιαούρτι και τα γάλα, βοηθάνε, όπως και οι ελαφρώς όξινες, όπως ο ανανάς και η παπάγια, που περιέχουν πεπτικά ένζυμα. Επίσης, προσπαθήστε να κοιμάστε ανασηκωμένη.



10. «Με ανησυχούν οι κιρσοί»



Η ανάπτυξη κιρσών είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων, όπως ο όγκος του αίματος, η χαλάρωση των τοιχωμάτων των μυών, το βάρος της μήτρας και η κληρονομικότητα. Συχνά εξαφανίζονται μετά τη γέννα. Στο μεταξύ, κάντε ήπιες ασκήσεις, αποφύγετε να στέκεστε όρθια για πολλή ώρα και μην κάθεστε σταυροπόδι.



11. «Γιατί ξαφνικά παθαίνω κράμπες στα πόδια;»



Οι κράμπες, κυρίως στις γάμπες, είναι πολύ συχνό φαινόμενο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Παρόλο που δεν έχουν μεγάλη διάρκεια, είναι πολύ επώδυνες. Συνήθως «χτυπούν» τη νύχτα και νωρίς το πρωί, όταν ξυπνάτε και τεντώνετε τα πόδια σας. Για να ανακουφιστείτε, τεντώστε το πέλμα προς τα πάνω και τρίψτε το δέρμα με απαλές και γρήγορες κινήσεις για να αποκατασταθεί η κυκλοφορία του αίματος.



12. «Με πονάει η πλάτη μου»



Περίπου οι μισές έγκυες υποφέρουν λίγο έως πολύ από πόνους στην πλάτη. Αυτό οφείλεται στην εξασθένηση των συνδέσμων και στην ανισότητα του μυϊκού τόνου που δημιουργείται ανάμεσα στην πλάτη και στο στομάχι. Για να ανακουφιστείτε, φροντίστε να αλλάζετε συχνά στάση στο σώμα σας, να τεντώνεστε πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ημέρας και να κοιμάστε στο πλάι με ένα μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια.



13. «Όταν βήχω ή γελάω έχω “ατυχηματάκια”, θα έχω ακράτεια;»



Οι μύες της λεκάνης χαλαρώνουν ώστε να καταφέρετε, όταν φτάσει εκείνη η ώρα, να σπρώξετε το μωρό σας με ευκολία. Όμως αυτό έχει και μερικές μάλλον ενοχλητικές παρενέργειες. Η απώλεια ελέγχου της κύστης είναι μία από αυτές. Το πρόβλημα επιδεινώνεται αν πρόκειται για το δεύτερο ή τρίτο παιδί σας και οι μύες αυτοί είναι αδύναμοι. Γι’ αυτό, φροντίστε να κάνετε συχνά τις γνωστές ασκήσεις Κέγκελ (σφίξτε τους μυς της λεκάνης σαν να προσπαθείτε να σταματήσετε τη ροή των ούρων). Τελευταίες έρευνες έχουν δείξει ότι οι ασκήσεις αυτές μειώνουν αισθητά τον κίνδυνο ακράτειας μετά τη γέννα.



14. Νιώθω φρικτή κούραση. Μπορεί να είναι αναιμία;



Όλες οι έγκυες νιώθουν κάποιες στιγμές κούραση. Αν έχετε έλλειψη σιδήρου, υποφέρετε από πρωινή ναυτία που επιμένει ή χάνατε πολύ αίμα κατά την περίοδό σας, τότε μπορεί να είστε αναιμική. Ο γιατρός σας θα σας χορηγήσει συμπληρώματα σιδήρου τα οποία όμως ίσως προκαλέσουν δυσκοιλιότητα. Αυξήστε την πρόσληψη σιδήρου και μέσω της διατροφής σας, επιλέγοντας φυλλώδη λαχανικά με σκούρο πράσινο χρώμα, κόκκινο κρέας, λιπαρά ψάρια, αυγά, φασόλια, ξερά φρούτα και ξηρούς καρπούς. Πάρτε το συμπλήρωμα πίνοντας παράλληλα φρέσκο χυμό πορτοκαλιού (που ευνοεί την απορρόφησή του) και περιορίστε την καφεΐνη.



15. «Γιατί πονάνε οι γοφοί μου;»



Είναι πολύ πιθανό να νιώθετε δυσφορία εξαιτίας της χαλάρωσης των συνδέσμων γύρω από τη λεκάνη και την αλλαγή της στάσης του σώματος. Η αύξηση του βάρους εξαιτίας του μωρού που μεγαλώνει ασκεί ολοένα και αυξανόμενη πίεση στους γοφούς καθώς περπατάτε, κάθεστε ή είστε ξαπλωμένη.



16. «Τι είναι η δυσλειτουργία της ηβικής σύμφυσης;»



Η ηβική σύμφυση είναι η άρθρωση που υπάρχει μπροστά στη λεκάνη. Η άρθρωση αυτή διευρύνεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, κάτι που μπορεί να προκαλέσει πόνο. Ο γυναικολόγος σας μπορεί να σας προτείνει κάποιες ασκήσεις, συμβουλές για τη στάση του σώματος κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή φυσικοθεραπεία.



17. «Έχω παντού φαγούρα. Τι μπορεί να συμβαίνει;»



Είναι πολύ πιθανό να νιώθετε φαγούρα καθώς το δέρμα της κοιλιάς που μεγαλώνει τεντώνεται. Υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο να είναι σύμπτωμα μιας πιο σοβαρής κατάστασης που ονομάζεται μαιευτική χολόσταση. Πρόκειται για μια μάλλον σπάνια πάθηση (εμφανίζεται στο 1% των εγκύων) που προκαλεί φριχτή φαγούρα σε όλο το σώμα που συνοδεύεται συχνά από κούραση και ναυτία. Η πάθηση αυτή επηρεάζει το συκώτι, το οποίο αναχαιτίζει τη ροή χολής, που, αντί να βοηθάει την πέψη, συγκεντρώνεται στο αίμα. Η θεραπεία περιλαμβάνει λήψη φαρμάκων και βιταμίνης Κ.



18. «Είναι φυσιολογικό να είναι τα πόδια μου πρησμένα;»



Ναι. Σημαίνει ότι στο σώμα σας υπάρχουν υπερβολικά υγρά, κάτι πολύ συνηθισμένο στην εγκυμοσύνη, μετά τη γέννα όμως εξαφανίζεται. Στο μεταξύ, φοράτε άνετα ρούχα και παπούτσια, σηκώνετε ψηλά τα πόδια σας, όποτε αυτό είναι δυνατό, πίνετε πολύ νερό και φορέστε υποστηρικτικά καλσόν.



19. «Τι συμβαίνει αν πρηστούν απότομα το πρόσωπο και τα χέρια μου;»



Απευθυνθείτε στο γιατρό σας. Μπορεί να είναι ένδειξη προεκλαμψίας, μιας πάθησης που μπορεί να βλάψει πιο πολύ εσάς παρά το μωρό σας. Συνήθως ανιχνεύεται στις εξετάσεις που κάνετε κάθε μήνα, γιατί προκαλεί υπέρταση και αποβολή πρωτεΐνης στα ούρα. Η θεραπεία απαιτεί την επίσπευση του τοκετού.



20. «Η κοιλιά μου έχει μεγαλώσει υπερβολικά σε μικρό χρονικό διάστημα»



Αν η κοιλιά σας μεγαλώνει πολύ γρήγορα και έχετε αναπνευστικά προβλήματα, πόνο στην κοιλιακή χώρα και καούρες, μπορεί να υποφέρετε από πολυδράμνιο. Αυτό σημαίνει ότι το μωρό σας είναι περικυκλωμένο από υπερβολικά πολύ αμνιακό υγρό. Η θεραπεία περιλαμβάνει ξεκούραση και εξετάσεις για να εντοπιστεί η αιτία.



21. «Τι είναι ο διαβήτης κύησης;»



Είναι μια μορφή διαβήτη που εμφανίζεται για πρώτη φορά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Γενικά, δεν προκαλεί έντονα συμπτώματα, αλλά ανιχνεύεται από την παρουσία σακχάρου στις αναλύσεις ούρων και από μια ειδική εξέταση που ονομάζεται «δοκιμασία ανοχής στη γλυκόζη» και γίνεται κατά την 26η έως την 28η εβδομάδα. Ο διαβήτης κύησης προκαλεί στο έμβρυο μακροσωμία, δηλαδή το μωρό γεννιέται πολύ μεγάλο (συχνά πάνω από 4 κιλά), γεγονός που σημαίνει δύσκολη γέννα και αυξημένη πιθανότητα καισαρικής τομής. Θεραπεύεται με σωστή διατροφή και –σε δύσκολες περιπτώσεις– με ενέσεις ινσουλίνης. Συνήθως το πρόβλημα εξαφανίζεται μετά τη γέννα.



22. «Τι είναι ο προδρομικός πλακούντας;»



Είναι μια πάθηση την οποία εμφανίζουν τρεις με έξι στις εκατό γυναίκες. Ο πλακούντας κλείνει ή καλύπτει μερικώς τον τράχηλο «φράζοντας» την έξοδο του μωρού. Μπορεί να προκαλέσει συμπτώματα όπως αιμορραγία, η οποία όμως δεν συνοδεύεται από πόνο. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι γιατροί συνιστούν ξεκούραση και κατάκλιση. Μόνο αν η αιμορραγία είναι ακατάσχετη θα χρειαστεί εισαγωγή σε νοσοκομείο μέχρι το μωρό να γεννηθεί με καισαρική.



23. «Κάποια από τα προβλήματα αυτά ακούγονται ιδιαίτερα σοβαρά. Πόσο πιθανό είναι να μου συμβούν;»



Τα περισσότερα από τα σοβαρά προβλήματα είναι πολύ σπάνια. Αυτό που πρέπει να θυμάστε είναι ότι ο λόγος για τον οποίο ο γιατρός σας σας ζητά να κάνετε κάθε μήνα τόσες εξετάσεις είναι για να καταφέρει να εντοπίσει έγκαιρα τέτοιες καταστάσεις. Οι εξετάσεις αίματος και ούρων, η μέτρηση της αρτηριακής πίεσης και του βάρους, οι υπέρηχοι και όλα τα υπόλοιπα είναι ειδικά μελετημένα να προλαβαίνουν τα προβλήματα στο αρχικό τους στάδιο ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος για εσάς και το μωρό.



7 τρόποι για να νιώθετε καλά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης



1. Πηγαίνετε για κολύμπι. Τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης το νερό ξεκουράζει το σώμα από το βάρος του μωρού. Επίσης, ανακουφίζει τους μυϊκούς πόνους και τη φαγούρα στο δέρμα.



2. Κάντε μασάζ. Το μασάζ χαλαρώνει το σώμα και ηρεμεί τη διάθεση. Επίσης, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος και ανακουφίζει τους πόνους των μυών και των αρθρώσεων.



3. Ξεκουραστείτε όσο περισσότερο μπορείτε. Οι περισσότερες ενοχλήσεις επιδεινώνονται με την κούραση.



4. Προσέξτε τη διατροφή σας. Μια θρεπτική και ισορροπημένη δίαιτα θα ανεβάσει τα επίπεδα της ενέργειάς σας, θα ενισχύσει το ανοσοποιητικό σας σύστημα και θα ωφελήσει το μωρό που μεγαλώνει. Τρώτε φρέσκες, πλήρεις τροφές, πολλά φρούτα και λαχανικά, προϊόντα ολικής άλεσης, άπαχο κρέας, ψάρια και όσπρια.



5. Κάνετε τακτικά γυμναστική. Τονώνει το κυκλοφορικό σύστημα και μειώνει την πιθανότητα να υποφέρετε από κιρσούς και πρήξιμο των ποδιών. Διαλέξτε ό,τι σας αρέσει: γιόγκα, πιλάτες, κολύμπι, γρήγορο περπάτημα, όλα δουλεύουν υπέρ σας.



6. Φροντίστε τα πόδια σας. Αναλαμβάνουν να στηρίξουν το σώμα με όλο το έξτρα βάρος της εγκυμοσύνης. Όποτε μπορείτε, ξαπλώστε κρατώντας τα ψηλά και ζητήστε από κάποιον να σας κάνει μασάζ από τα πέλματα προς τα γόνατα. Οι περιστροφές των αστραγάλων κάνουν καλό στην κυκλοφορία του αίματος και διώχνουν το πρήξιμο.



7. Κοιμηθείτε καλά. Προμηθευτείτε πολλά μαξιλάρια και χρησιμοποιήστε ένα-δύο για να ανασηκώνετε τον κορμό σας (θα σας ανακουφίσει από τις καούρες), ένα για να βάζετε ανάμεσα στα γόνατά σας και ένα κάτω από την κοιλιά για να στηρίζετε την πονεμένη πλάτη και τους γοφούς σας.



πηγη in.gr

21 Ιαν 2010

Όταν ένα παιδί πεθαίνει.....





Κάθε χρόνο πεθαίνουν περίπου 15.000 παιδιά ή νέοι κάτω των 20 ετών. Όταν το παιδί εισάγεται στο νοσοκομείο εξαιτίας σοβαρής ασθένειας ή τραυματισμού που απειλεί τη ζωή του, αναστατώνεται επειδή θα αποχωριστεί τους γονείς του και ανησυχεί για το τι θα συναντήσει στη συνέχεια, δηλαδή πού είναι ο παράδεισος, πώς θα φτάσει εκεί και αν θα είναι μόνο του.



Το παιδί συνειδητοποίει σταδιακά τον επερχόμενο θάνατο. Η αντίληψη της ασθένειας που οδηγεί στη συνειδητοποίηση του επερχόμενου θανάτου ακολουθεί τα εξής σημεία:



Στο πρώτο στάδιο, το παιδί αντιλαμβάνεται ότι είναι πάρα πολύ άρρωστο. Στη διάρκεια του δεύτερου σταδίου, συνειδητοποιεί ότι πάσχει από μια ασθένεια που μπορεί να σκοτώσει τους ανθρώπους ενώ, στο τρίτο στάδιο, η συνειδητοποίηση γίνεται πιο συγκεκριμένη και αφορά τη διαπίστωση ότι η αρρώστιά του μπορεί να σκοτώσει τα παιδιά.



Στο τέταρτο στάδιο, το παιδί αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να μη γίνει καλά και στο πέμπτο στάδιο, κατανοεί ότι θα πεθάνει.



Μιλώντας με ένα ετοιμοθάνατο παιδί



Αρχικά οι ειδικοί ενθαρρύνουν τους γονείς να μιλήσουν στο παιδί για την εξέλιξη της υγείας του. Το παιδί αντιμετωπίζει πιο εύκολα την κατάσταση αν λάβει τις σχετικές πληροφορίες από τους γονείς του. Όταν όμως εκείνοι δυσκολεύονται, οι ειδικοί αναλαμβάνουν το ρόλο αφού λάβουν τη σχετική συγκατάθεση. Ωστόσο, αν οι γονείς δείξουν κουράγιο και συμπεριφερθούν με εξωτερική ηρεμία, το παιδί αποδέχεται καλύτερα τις εξελίξεις αφού ανησυχεί κυρίως για το αν θα στεναχωρηθούν οι γονείς του.



Απόκρυψη της αλήθειας από το παιδί



Αρκετά συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα σοβαρό δίλλημα. Τελικά είναι ωφέλιμο για το παιδί να μάθει την αλήθεια και αν ναι πώς αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα του.



Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι είναι σαφώς καλύτερο, το παιδί να ενημερωθεί για την κατάστασή του, γιατί αν καταλάβει ότι του κρύβουν σημαντικές πληροφορίες αισθάνεται αποκομμένο από τους ανθρώπους, ιδιαίτερα εκείνες τις στιγμές που τους έχει πραγματική ανάγκη. Άλλωστε, το παιδί έχει την ικανότητα να αντιληφθεί πλήρως τα μη λεκτικά μηνύματα παρατηρώντας την ανησυχία των γονιών. Και βέβαια, το παιδί που έχει ερωτήσεις έχει δικαίωμα να λάβει ειλικρινείς και σαφείς απαντήσεις. Ενώ, η συζήτηση εξουδετερώνει τις τρομακτικές φαντασιώσεις του παιδιού για το θάνατο.



Τι πρέπει να πούμε στο παιδί



Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό να λάβουμε σοβαρά υπόψη τι θέλει πραγματικά να ξέρει το παιδί, ώστε να αποφύγουμε τυχόν αρνητικές εξελίξεις. Ωστόσο, όταν το παιδί θέτει ερωτήματα για τη φύση της ασθένειας και τον τρόπο αντιμετώπισής της, είναι η πλέον κατάλληλη ευκαιρία να μιλήσουμε ανοιχτά για τον θάνατο, γιατί αν το παιδί δεν πάρει απαντήσεις στα ερωτήματα θα επαναλάβει πολλές φορές τα θέματα που το απασχολούν αυξάνοντας την ένταση της ανησυχίας που ήδη νιώθει.



Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν περιπτώσεις όπου το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση για να μιλήσει για όσα το απασχολούν. Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορούμε να ενισχύσουμε την προσπάθειά του παραφράζοντας τις απόψεις του, δηλαδή όταν το παιδί ρωτά αν πρόκειται να πεθάνει, μπορούμε να απαντήσουμε ρωτώντας για ποιο λόγο πιστεύει ότι θα πεθάνει. Επίσης είναι ωφέλιμο να αναφερθούμε σε βιώματα του παιδιού κατά τα οποία το παιδί αντιλήφθηκε την έννοια του θανάτου όπως ο θάνατος κάποιου συγγενή ή ο θάνατος κατοικίδιου ζώου δίνοντας έμφαση τόσο στα συναισθήματά του όσο και σε όσα άκουσε από το περιβάλλον ώστε να ερμηνεύσουν τον θάνατο.



Τρόποι υποστήριξης



Δεν χωρά αμφιβολία ότι ακόμα και αν το παιδί δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασής του, νιώθει έντονα συναισθήματα όπως άγχος, φόβο και λύπη. Είναι λοιπόν βοηθητικό να ομαλοποιήσουμε τα συναισθήματά του είτε συζητώντας μαζί του κατά τη διάρκεια κάποιας δραστηριότητας φτιάχνοντας ιστορίες με ήρωες που αντιπροσωπεύουν την ασθένεια ή αποχαιρετιστήριες κάρτες ή ζωγραφιές για τους δικούς του είτε ρωτώντας το πώς θέλει να το υποστηρίξουμε.



Οφείλουμε να απαντάμε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις του ακούγοντάς το προσεχτικά χωρίς βιασύνη δείχνοντας ευαισθησία στις απόψεις του και αναιρώντας τη γνώμη του μονάχα όταν αντανακλά μια στάση που πρέπει να αλλάξει. Επίσης, είναι σημαντικό για το παιδί να δέχεται επισκέψεις των καλών του φίλων στο νοσοκομείο, ώστε να μην απομονωθεί κοινωνικά. Ενώ αναγνωρίζοντας το δικαίωμά του να μείνει μόνο ώστε να εκφραστεί συναισθηματικά επιτυγχάνουμε την αποφόρτιση της έντασής του.



Πλησιάζοντας στο τέλος...



Καθώς πλησιάζει το γεγονός οι γονείς, τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και το παιδί είναι καλό να έχουν την ευκαιρία να αποχαιρετιστούν και να τακτοποιήσουν τις συναισθηματικές εκκρεμότητές του. Είναι πολύ πιθανό το παιδί να ζητήσει να μεταφερθεί στο χώρο του ώστε να αποχαιρετήσει αυτό και τα παιχνίδια του. Οφείλουμε να υπακούσουμε σε κάθε επιθυμία του και φυσικά να ρωτήσουμε αν επιθυμεί να κάνει κάτι ακόμα.



Όταν πεθάνει το παιδί, οι γονείς και τα αδέρφια ενθαρρύνονται να βρεθούν μόνοι στο δωμάτιο του παιδιού ώστε να αγγίξουν και να χαϊδέψουν το νεκρό σώμα του περνώντας μαζί του όσο χρόνο χρειάζονται.



Πλέον, η οικογένεια επιστρέφει στο σπίτι με το βάρος της απώλειας θρηνώντας τόσο τον θάνατο του παιδιού όσο και για την απώλεια του νοσοκομειακού περιβάλλοντος, αφού η παραμονή τους εκεί υπήρξε μακρά. Οι γονείς και το ευρύτερο οικογενειακό πλαίσιο έχουν ανάγκη να μιλήσουν για όσα αισθάνονται και όσα συμβαίνουν με ανθρώπους που μπορούν να κατανοήσουν τη σημαντικότητα του γεγονότος.



Οι ειδικοί ψυχικής υγείας οφείλουν να βοηθήσουν τα μέλη της οικογένειας να αποδεχτούν την απώλεια, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους κατανοώντας αυτά ως ανθρώπινες αντιδράσεις στο γεγονός του θανάτου και να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές στο οικογενειακό σύστημα. Στα πλαίσια της υποστήριξης, οι ειδικοί ενισχύουν την οικογένεια να αυξήσει την αυτοεκτίμηση και να κατανοήσει ότι μπορεί να ελέγξει και να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις. Σταδιακά, οι γονείς και τα αδέρφια μαθαίνουν να ζουν χωρίς το αγαπημένο τους πρόσωπο και να ασχολούνται με δραστηριότητες που απαιτούνται για να συνεχίσουν τη ζωή τους, διερευνώντας τις θετικές εμπειρίες που απόκτησαν από το γεγονός και την επανασύνδεση των σχέσεων στο σύστημα.



Ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στην ψυχική κατάσταση των αδερφών αφού η ισορροπία τους είναι αρκετά ευάλωτη. Πολλές φορές, τα αδέρφια μένουν στο περιθώριο ενώ, θρηνούν τόσο για την απώλεια του αδερφού όσο και την ‘προσωρινή’ απώλεια των γονιών τους που θρηνούν αισθανόμενοι απόρριψη και εγκατάλειψη.



Η διάρκεια του πένθους και θρήνου διαρκεί μέχρι 2 χρόνια στα παιδιά. Όμως επανέρχεται σε επετείους και γιορτές



Τέλος, αρκετά σημαντικό είναι για τους ειδικούς ψυχικής υγείας να διαθέτουν υποστηρικτικό δίκτυο, γιατί η συχνή επαφή με οικογένειες που πενθούν αποτελεί εξουθενωτική συναισθηματική διαδικασία, ενώ υπάρχει κίνδυνος επαγγελματικής εξουθένωσης.



Πηγή: iatronet.gr

Σινεμά στο Πιάτο Kids Festival





Μας αρέσουν οι πρωτοβουλίες που βοηθούν τα παιδιά να ανακαλύψουν την κουλτούρα της γεύσης. Μόλις μάθαμε ότι το γνωστό Φεστιβάλ Σινεμά στο Πιάτο, το οποίο συνδυάζει γευστικές και σινεφίλ απολαύσεις, θα εγκαινιάσει φέτος μια νέα δράση, το Σινεμά στο Πιάτο Kids Festival, για παιδιά 4-10 χρόνων, με μια σειρά κυριακάτικων εκδηλώσεων (1-22 Μαρτίου). Παράλληλα, βέβαια, συνεχίζονται τα προγράμματα για μικρούς σεφ, όπως αυτά που παραδίδει ο σεφ Γιάννης Μπαξεβάνης στο εστιατόριο «2ΜΑΖΙ» (Νίκης 48, Πλάκα, 2103222839) κάποιες Κυριακές του μήνα ή η Φανή Ματσινοπούλου στο πρόγραμμα Γλύκα Μαγειρέματα. Στις 23, 24 και 30 Ιανουαρίου, μάλιστα, η τελευταία περιμένει τα παιδιά να φτιάξουν κρακεράκια με τυρί, λαχταριστά σοκολατάκια και πάστα φλόρα κατόπιν συνεννόησης μαζί της (2108626606, 6932479119).



Πηγή: www.athinorama.gr

Πονεμένο μου αυτάκι







Το φθινόπωρο και ο χειμώνας είναι η πιο επικίνδυνη εποχή για τα αυτιά των μικρών παιδιών. Οι ωτίτιδες «επιτίθενται» και μάλιστα συντονισμένα. Η μεγαλύτερη έξαρση παρατηρείται με τα πρώτα κρύα, ταυτόχρονα με εκείνη που παρουσιάζει το κοινό κρυολόγημα και το συνάχι. Συνήθως εμφανίζεται πρώτα η εκκριτική ωτίτιδα, που αποτελεί συλλογή υγρού στο μέσο αυτί και δεν συνοδεύεται από πόνο. Το βασικό σύμπτωμα είναι η βαρηκοΐα. Εάν αυτό το υγρό επιμολυνθεί με μικρόβια, τότε έχουμε την οξεία μέση ωτίτιδα, της οποίας το βασικό της σύμπτωμα είναι ο πόνος.





Τα συμπτώματα



Εκνευρισμός, προσωρινή μείωση της ακοής, πυρετός και σε αρκετές περιπτώσεις πολύ δυνατός πόνος στο αυτί. Πώς θα το καταλάβετε; Εάν το παιδί σας είναι μεγαλύτερο, θα φέρνει συνέχεια το χέρι στο σημείο όπου πονάει. Εάν όμως είναι πολύ μικρό και δεν μιλάει, δεν είναι εύκολο να αντιληφθείτε εάν υπάρχει φλεγμονή στο αυτί. Αν λοιπόν δεν απαντά εγκαίρως όταν το καλείτε, αν παραπονιέται ότι πονάει το αυτί του και αν ξεσπάσει σε ανεξέλεγκτο κλάμα, τότε ίσως υποφέρει από κάποια μορφή ωτίτιδας, που είναι από τις πιο συχνές παθήσεις στα παιδιά, ιδιαίτερα σ’ εκείνα της προσχολικής ηλικίας. Όμως προσοχή: το γεγονός ότι η ωτίτιδα συνοδεύεται συνήθως από πόνο δεν σημαίνει ότι όταν το παιδί παραπονεθεί ότι πονάει έχει και ωτίτιδα. Μπορεί να οφείλεται σε άλλες ασθένειες. Για παράδειγμα, εάν το πονάει ο λαιμός, μπορεί να είναι φαρυγγίτιδα, εάν του τρέχει η μύτη, μπορεί να είναι ιογενής ρινίτιδα. Για να είστε σίγουροι ότι είναι ωτίτιδα, καλό είναι να το εξετάσει ένας ωτορινολαρυγγολόγος. Στις περισσότερες περιπτώσεις η ωτίτιδα δεν είναι δύσκολο να θεραπευτεί. Αν όμως δεν δώσετε σημασία από την αρχή, υπάρχει κίνδυνος να διαιωνιστεί και να εξελιχθεί σε χρόνια κατάσταση.





Τα είδη



Η οξεία: Είναι η πιο ενοχλητική μορφή ωτίτιδας γιατί το παιδί πονάει αρκετά για δυο-τρεις μέρες, μέχρι να τρυπήσει ο τυμπανικός υμένας και να βγει το πύον. Τότε το αυτί εκτονώνεται και ο πόνος υποχωρεί. Θα πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε έναν ωτορινολαρυγγολόγο και όχι παιδίατρο, γιατί η ωτίτιδα αυτή μπορεί να μεταπέσει σε χρόνια, μια ασθένεια που συμβαδίζει με μείωση της ακοής, διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα κι αν δεν θεραπευτεί σωστά και έγκαιρα από τις πρώτες εβδομάδες ίσως κριθεί αναγκαίο το παιδί να χειρουργηθεί.



Αντιμετώπιση: Χορήγηση αντιβιοτικών και, εφόσον συνυπάρχει ωτόρροια, ωτικές σταγόνες .



Η εκκριτική: Σε αυτή υπάρχει υγρό μέσα στο αυτί που μειώνει την ακοή. Το παιδί δεν αισθάνεται πόνο, αλλά νιώθει ένα βάρος το οποίο δεν ξέρει τι είναι και δεν μπορεί να το εκφράσει. Θα την αντιληφθείτε αν δεν ανταποκρίνεται φυσικά στα ηχητικά ερεθίσματα, φαίνεται αφηρημένο και δεν συνεργάζεται. Αν είναι μονόπλευρη, γίνεται ακόμα πιο δύσκολα αντιληπτή, γιατί το παιδί ακούει φυσιολογικά από το άλλο αυτί.



Αντιμετώπιση: Αντιισταμινικά, ρινικά στεροειδή, ασκήσεις όπως μάσηση τσίχλας ή φούσκωμα μπαλονιών και, εφόσον το υγρό επιμένει, χειρουργική επέμβαση (αδενοειδεκτομή-μυριγγοτομή).



Η εξωτερική: Πρόκειται για φλεγμονή του έξω ακουστικού πόρου και είναι σχετικά σπάνια. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραμελείται, γιατί η λοίμωξη μπορεί να απλωθεί στη γύρω περιοχή. Εμφανίζεται συνήθως σε μωρά και οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι το γάλα κυλάει στο πλάι από το στόμα των μωρών και μπαίνει στον ακουστικό πόρο, με αποτέλεσμα να φράζει την ευσταχιανή σάλπιγγα (μικρή αεροφόρος οδός που βοηθάει να περάσει ο αέρας από τη μύτη και το ρινοφάρυγγα στο αυτί). Επίσης, μπορεί να εμφανιστεί σε παιδιά που κολυμπάνε στη θάλασσα ή σε κολυμβητήριο.



Αντιμετώπιση: Ωτικές σταγόνες και αποφυγή νερού. Σε σπάνιες περιπτώσεις και αντιβίωση.





Ο έλεγχος από το γιατρό



Πολλές φορές η ύπαρξη υγρού μέσα στο αυτί δεν «αποκαλύπτεται» κι αυτό γιατί σ’ ένα παιδί με ακέραιο τυμπανικό υμένα είναι δύσκολο να διαγνωστεί. Γίνεται λοιπόν μια ειδική ωτοσκοπική εξέταση με μικροσκόπιο η οποία μπορεί να καθορίσει το είδος της ωτίτιδας και τι την προκάλεσε. Ο γιατρός χρησιμοποιεί ωτοσκόπιο, ένα όργανο με το οποίο κοιτάζει μέσα στον ακουστικό πόρο. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά δεν το συμπαθούν καθόλου, γιατί είναι ένα σκληρό όργανο και τα ενοχλεί. Γι’ αυτό, παρότι ο έλεγχος διαρκεί ελάχιστα λεπτά, είναι απαραίτητη η συνεργασία της μητέρας. Ο γιατρός θα σας δείξει πώς θα κρατήσετε το παιδί ώστε να μην τρομάξει και κουνήσει το κεφάλι του, κάτι που δεν θα συμβεί εάν νιώθει ασφαλές στην αγκαλιά της μαμάς του. Μια άλλη εξέταση είναι η τυμπανομετρία, η οποία μπορεί να διαγνώσει αν υπάρχει υγρό πίσω από το τύμπανο. Ανάλογα με τη διάγνωση, ο γιατρός θα αποφασίσει τον τρόπο παρέμβασής του, μιας και κάθε είδος ωτίτιδας έχει διαφορετική θεραπεία. Αυτό που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι η ωτίτιδα πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά και όχι μόνο ως πρόβλημα του αυτιού. Είναι και πρόβλημα της μύτης, του ρινοφάρυγγα, αλλά και της ευσταχιανής σάλπιγγας. Γι’ αυτό και πρέπει ο γιατρός σας να αντιμετωπίσει την αιτία και όχι μόνο την ασθένεια, ώστε η ωτίτιδα να μην επαναλαμβάνεται τακτικά.





Υπάρχει πρόληψη;



Φυσικά, και περνάει από τη... μύτη. Η υγιεινή της ρινικής κοιλότητας με δυναμική πλύση είναι μια απλή κίνηση με σίγουρα αποτελέσματα. Η δυναμική πλύση είναι μια μέθοδος που πρέπει να εφαρμόζεται τακτικά, ιδίως τους πρώτους μήνες της ζωής του παιδιού, όταν ακόμη η αναπνοή του είναι κατεξοχήν ρινική. Είναι ένα είδος «ντους της μύτης» που γίνεται με οποιοδήποτε φυσιολογικό διάλυμα (θαλάσσιο ή θερμικό) και με ένα ντισπένσερ συνεχούς και ρυθμιζόμενης ροής που θα βρείτε στα φαρμακεία. Κρατήστε το ντισπένσερ πιεσμένο, ώστε να μπει νερό στο ένα ρουθούνι μέχρι να αρχίσει να κυλάει από το άλλο αποβάλλοντας μαζί του τις εκκρίσεις που φράζουν τη μύτη. Έτσι το μικρό σας θα έχει πάντα ελεύθερα και καθαρά τα ρουθούνια και τη ρινική του κοιλότητα.



Όταν ταΐζετε το μωρό με το μπιμπερό, πρέπει να είναι πάντα σε ημικαθιστή θέση, γιατί, αν είναι ξαπλωμένο, το γάλα μπορεί να πάει στο αυτάκι του και να του δημιουργήσει μόλυνση.



Σημαντικό ρόλο παίζει η ρύπανση της ατμόσφαιρας. Δεν πρέπει να καπνίζετε στους χώρους όπου βρίσκονται τα παιδιά και να διατηρείτε χαμηλά τα επίπεδα σκόνης στο σπίτι, αποφεύγοντας τις μοκέτες και τις ταπετσαρίες. Επίσης, να έχετε σταθερή θερμοκρασία στους χώρους όπου κινείται το παιδί.



Η καλή φυσική κατάσταση του παιδιού σε συνδυασμό με ισορροπημένη διατροφή και ξεκούραση σίγουρα είναι ένας πολύτιμος σύμμαχος.







Παιδιά έως 6 ετών: Οι ευπαθείς



Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ευαισθησία στο αυτί οφείλεται σε διάφορους παράγοντες, όπως στο ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών και στη μη επαρκώς αναπτυγμένη ευσταχιανή σάλπιγγα. Στα παιδιά η ομαλή λειτουργία του αυτιού είναι σε άμεση συνάρτηση με την ομαλή λειτουργία της μύτης. Ένα απλό κρυολόγημα ή μια ρινίτιδα (λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος) είναι πιθανόν να προκαλέσουν προβλήματα και ενοχλήσεις στα παιδικά αυτιά.





Ξέρατε ότι...



- ...τα αγόρια παθαίνουν πιο συχνά ωτίτιδες από τα κορίτσια;



- ...μπορεί να είναι οικογενειακή πάθηση; Οι πιθανότητες των παιδιών να πάθουν επαναλαμβανόμενες ωτίτιδες είναι αυξημένες αν υπάρχει ιστορικό σε κάποιον από τους γονείς ή στα αδέρφια.



- ...τα παιδιά που ζουν σε περιβάλλον με καπνιστές έχουν αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν προβλήματα υγείας, συμπεριλαμβανομένων των λοιμώξεων του αυτιού;



- ...ο θηλασμός προστατεύει τα παιδιά από την ωτίτιδα; Η μηχανική κίνηση του ανοίγματος-κλεισίματος του στόματος και του πιπιλίσματος ελέγχει την πίεση του αυτιού.



Πηγή: in.gr

Παιδιά-Το νέο υπερτασικό!







Μπορεί να γκρινιάζουν, μπορεί να δημιουργούν ευθύνες και άγχος…όμως τα παιδιά σύμφωνα με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του «Brigham Young» αποτελούν και μία από τις ισχυρότερες «αντιϋπερτασικές αγωγές»!



Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, οι ειδικοί μετά από πολύμηνη παρακολούθηση δεκάδων ατόμων παρατήρησαν ότι η ικανοποίηση που προσφέρει η ανατροφή ενός παιδιού μπορεί να επηρεάσει την αρτηριακή πίεση, τόσο όσο και η άσκηση ή η μείωση της κατανάλωσης αλατιού!



Η «θεραπευτική δράση» που ασκούν, μάλιστα, τα παιδιά, βρέθηκε να είναι μεγαλύτερη στη μητέρα συγκριτικά από ό,τι τον πατέρα, ενώ βρέθηκε πως ο αριθμός των παιδιών που έχει κανείς, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.



«Η πληρότητα και η αίσθηση σκοπού που προσφέρει το μεγάλωμα ενός παιδιού φαίνεται ότι συνδέεται με καλύτερες εκβάσεις υγείας για τους γονείς», επισημαίνει η ψυχολόγος και επικεφαλής της έρευνας, Julianne Holt-Lunstad.



Όπως αναφέρεται μάλιστα στο επιστημονικό περιοδικό «Annals of Behavioural Medicine», οι ερευνητές μετά από παρακολούθηση της αρτηριακής πίεσης 200 ενηλίκων με τη βοήθεια φορητών συσκευών – και έχοντας λάβει υπ’ όψιν τους άλλους παράγοντες όπως η ηλικία, το βάρος και το κάπνισμα- κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι ήταν γονείς παρουσίαζαν περίπου 4,5 βαθμούς χαμηλότερη συστολική πίεση και περίπου 3 βαθμούς μικρότερη διαστολική πίεση…



Η ανατροφή των παιδιών, ωστόσο, παρά το γεγονός ότι δρα ευεργετικά και για τους δύο γονείς, έχει ακόμη μεγαλύτερη επίδραση στις γυναίκες, με τις μητέρες να εμφανίζουν κατά μέσο όρο 12 βαθμούς χαμηλότερη συστολική πίεση και 7 βαθμούς χαμηλότερη διαστολική πίεση, εν συγκρίσει με τις γυναίκες που ήταν άτεκνες.



Πηγή: www.mednutrition.gr

18 Ιαν 2010

Βοηθήστε το παιδί να πιστέψει στον εαυτό του





Η υγιής αυτοεκτίμηση είναι η θωράκιση ενός παιδιού απέναντι στις προκλήσεις της ζωής. Τα παιδιά που έχουν καλή ιδέα για τον εαυτό τους αντιμετωπίζουν καλύτερα τις διαμάχες και αντιστέκονται καλύτερα στις αρνητικές πιέσεις. Χαμογελούν περισσότερο και είναι ικανά να χαρούν τη ζωή τους. Τα παιδιά αυτά είναι ρεαλιστές και αισιόδοξοι άνθρωποι.Αντίθετα, στα παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, οι προκλήσεις μπορούν να αποτελέσουν πηγή άγχους και απογοήτευσης. Τα παιδιά που έχουν κακή ιδέα για τον εαυτό τους δυσκολεύονται να βρουν λύσεις στα προβλήματα. Καθώς βασανίζονται από σκέψεις αρνητικής αυτοκριτικής, όπως «Δεν αξίζω» ή «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά», γίνονται παθητικά ή εμφανίζουν απόσυρση ή κατάθλιψη. Όταν βρίσκονται μπροστά σε μια νέα πρόκληση, η άμεση αντίδραση είναι «Δεν μπορώ».

Οι γονείς παίζουν πρωταρχικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός υγιούς αισθήματος αυτοεκτίμησης στα παιδιά τους.

Τι είναι η αυτοεκτίμηση;

Αυτοεκτίμηση είναι το σύνολο των «πιστεύω» ή των εντυπώσεων που έχουμε για τον εαυτό μας. Ο τρόπος με τον οποίο καθορίζουμε τον εαυτό μας επηρεάζει τις στάσεις μας και τις συμπεριφορές μας και έχει άμεσο αντίκτυπο στη διαχείριση των συναισθημάτων μας και στις σχέσεις μας.

Το μοντέλο αυτοεκτίμησης που θα αναπτύξει ένα παιδί αρχίζει να διαμορφώνεται πολύ νωρίς στη ζωή. Για παράδειγμα, όταν ένα νήπιο καταφέρει, μετά από δεκάδες ανεπιτυχείς προσπάθειες, να κάνει τούμπα ή να φέρει το κουτάλι στο στόμα του για να φάει, βιώνει ένα αίσθημα εκπλήρωσης, το οποίο ενισχύει την αυτοεκτίμησή του και του διδάσκει τη στάση «Μπορώ να το κάνω».

Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας προσπάθειας-αποτυχίας, νέας προσπάθειας-επιτυχίας, το παιδί αποκτά αντίληψη των ικανοτήτων του, ενώ συγχρόνως δημιουργεί μια εικόνα για τον εαυτό του βάσει των αλληλεπιδράσεων με άλλους ανθρώπους. Η εμπλοκή των γονέων σε αυτό το σημείο είναι θεμελιώδης και οι αντιδράσεις τους μπορούν να βοηθήσουν το παιδί να αποκτήσει υγιείς αντιλήψεις για τον εαυτό του.

Η αυτοεκτίμηση μπορεί επίσης να οριστεί ως ο συνδυασμός αισθημάτων ικανότητας με αισθήματα ότι το αγαπούν. Ένα παιδί που ενθουσιάζεται με ένα επίτευγμά του αλλά δεν νιώθει ότι το αγαπούν μπορεί τελικά να αισθανθεί χαμηλή αυτοεκτίμηση. Αντίστοιχα, ένα παιδί που νιώθει ότι το αγαπούν αλλά δεν πιστεύει ότι έχει ικανότητες μπορεί επίσης να καταλήξει να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η υγιής αυτοεκτίμηση είναι αποτέλεσμα μιας σωστής ισορροπίας ανάμεσα στα δύο.



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο

14 Ιαν 2010





Στη σημασία της απόφασης του Υπ.Παιδείας του ομόσπονδου κρατιδίου της Β.Ρηνανίας-Βεστφαλίας να αναγνωρίσει τα αμιγή ελληνικά σχολεία ως «συμπληρωματικά σχολεία γενικής εκπαίδευσης» αναφέρεται ρεπορτάζ της Βιβής Παπαναγιώτου με τίτλο «Τί σημαίνει η αναγνώριση των ελληνικών σχολείων στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία;» στη γερμανική ραδιοφωνία «Ντόιτσε Βέλλε».



Στο ρεπορτάζ παρατίθενται δηλώσεις των αρμοδίων συντονιστών εκπαίδευσης και του προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων, και

επισημαίνεται- μεταξύ άλλων- ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί το «πρώτο σκαλοπάτι για τη δρομολόγηση, εάν ευοδωθεί, μιας πορείας μετεξέλιξής τους σε «αναπληρωματικά» και τέλος σε ισότιμα σχολεία με τα γερμανικά».



«Στις 5 Ιανουαρίου το υπουργείο Παιδείας της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας (ΒΡΒ) κοινοποίησε επίσημα την αναγνώριση των 10 αμιγών ελληνικών σχολείων, τα οποία λειτουργούν σε έξι μεγάλες πόλεις, το Ντόρτμουντ, το Λιντενσάιντ, το Μπίλεφελντ, το Ντίσελντορφ, το Βούπερταλ και την Κολωνία και τα οποία επισκέπτονται 1.800 Έλληνες μαθητές από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο. Το υπ. Παιδείας της ΒΡΒ κατέταξε τα αμιγή ελληνικά σχολεία στα ‘συμπληρωματικά σχολεία γενικής εκπαίδευσης’», επισημαίνει το ρεπορτάζ.



Και συνεχίζει: «Τι σημαίνει το συγκεκριμένο αυτό καθεστώς για τους Έλληνες μαθητές; Αισιόδοξος και ικανοποιημένος είναι ο Κώστας Πότσης, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων στα αμιγή ελληνικά σχολεία, ενώ συγκρατημένα αισιόδοξος δηλώνει ο πρόεδρος της ΟΕΚ Κώστας Δημητρίου τονίζοντας ότι πρόκειται για το πρώτο, θετικό βήμα, ‘που θα έπρεπε όμως να είχε κατακτηθεί ήδη πριν από είκοσι χρόνια’. Επίσης υπογραμμίζει ότι με την αναγνώριση αυτή ‘μπαίνει σε τάξη το καθεστώς αυτών των σχολείων και δρομολογείται η ουσιαστική αναβάθμισή τους’.



Διαβάστε τη συνέχεια...

Έρευνα για το πώς θα κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα.







Υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στην ζωή του γονιού από την ευτυχία του παιδιού του; Υπάρχει πιο αισιόδοξη εικόνα από αυτήν ενός μικρού παιδιού όταν ξεσπά σε γέλια; Κι όμως, όπως φαίνεται, οι Έλληνες δεν κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να διατηρήσουν αυτό το χαμόγελο στα παιδικά χείλη. Αυτό τουλάχιστον, έδειξε, έρευνα που πραγματοποιήθηκε και δημοσιεύτηκε πριν έναν περίπου μήνα από το βρετανικό Πανεπιστήμιο York για λογαριασμό του Child Poverty Action Group, χρησιμοποιώντας στοιχεία που συλλέχθηκαν το 2006.

Οι ερευνητές ασχολήθηκαν με 29 χώρες της Ευρώπης, εκτιμώντας τις απαντήσεις σε 43 διαφορετικά κριτήρια (παιδική θνησιμότητα, παχυσαρκία, φτώχεια, κατάλυμα κ.λ.π.), από νέα παιδιά έως 19 ετών. Και ποια θέση κατέλαβε η Ελλάδα ανάμεσα στις 29 χώρες; Την 23η. Και όχι, δεν αισιοδοξούμε που αφήσαμε πίσω μας την Μεγάλη Βρετανία που έχει να αντιμετωπίσει την μεγάλη ανεργία των γονιών, αλλά αναρωτιόμαστε τι είναι αυτό που έφερε στις πρώτες θέσεις την Ολλανδία, την Σουηδία, τη Νορβηγία, την Ισλανδία και την Φινλανδία –όλες βόρειες, παγωμένες χώρες με ιδιαίτερα υψηλό, ωστόσο, βιοτικό επίπεδο.

Γιατί δεν γνωρίζουμε και εμείς αυτό το μυστικό;



Τα κριτήρια στα οποία «πάτωσε» η Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα, είναι η υγεία, οι κοινωνικές σχέσεις των παιδιών, τα υλικά αγαθά, η συμπεριφορά και οι κίνδυνοι και η εκπαίδευση. Αρκετά μέτρια τα πήγαμε και στα κριτήρια που έχουν να κάνουν με την υποκειμενική καλοπέραση και το κατάλυμα-οικιακό περιβάλλον. Αν σκεφτεί κανείς ότι τα περισσότερα παιδιά μπορούν να νιώσουν χαρά σχετικά εύκολα, συγκριτικά με τους ενήλικες, το γεγονός ότι τα ελληνόπουλα είναι από τα λιγότερο χαρούμενα παιδιά της Ευρώπης είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο.



Τι μπορούμε να κάνουμε

Σύμφωνα με τους παιδοψυχολόγους, τα παιδιά είναι συνήθως χαρούμενα και ικανοποιημένα όταν νιώθουν ασφαλή, σημαντικά και όταν τους προσφέρονται οι κατάλληλες δραστηριότητες που διεγείρουν το μυαλό τους. Όλα αυτά, βέβαια, είναι δικό μας καθήκον να τους τα προσφέρουμε και να τα ενθαρρύνουμε να ξετυλίξουν όλες τις ικανότητές τους. Να επιβεβαιώνουμε συνεχώς την αγάπη μας, την αποδοχή μας και τον θαυμασμό μας σε αυτά. Και να φροντίζουμε να καλύπτουμε τις πέντε βασικές τους ανάγκες, όπως τοποθετούνται από την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του παιδιού. Αυτές είναι: Η αγάπη, το κατάλυμα, το παιχνίδι, η τροφή και η κινητοποίηση/δραστηριοποίηση. Από εκεί και πέρα υπάρχουν οι ανάλογες προεκτάσεις.



Βέβαια, η μετάδοση του συναισθήματος της χαράς σε ένα παιδί διαφέρει από ηλικία σε ηλικία. Ενώ σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να θεωρήσουμε την ευτυχία ως ένα δώρο, που προσφέρεται κατά το δοκούν. Στα μικρά παιδιά, για παράδειγμα, λένε οι ειδικοί, ευτυχία δεν σημαίνει να τους κάνουμε πάντα το χατίρι, να τους δίνουμε ότι ζητήσουν, να τους αγοράζουμε παιχνίδια κ.λ.π. Γιατί αν μάθουν να αποκτούν οτιδήποτε ζητήσουν, μπορεί μεγαλώνοντας να γίνουν απαιτητικά, βαριεστημένα και να μην χαίρονται με τίποτα. Άλλωστε, όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο πιο εύκολο είναι να καταλάβουμε πότε είναι χαρούμενο και πότε όχι: Συνήθως γελάει με την καρδιά του, το πρόσωπό του και τα μάτια του λάμπουν. Ακόμα, ένα χαρούμενο παιδί είναι συνήθως δραστήριο, παίζει, είναι περίεργο, δείχνει ενδιαφέρον τόσο για τα άλλα παιδιά όσο και γι οτιδήποτε γύρω του, και δεν χρειάζεται παρακίνηση για να κάνει πράγματα. Το γεγονός ότι είναι τόσο «ανοιχτό βιβλίο» μας βοηθά και εμάς πολύ να καταλάβουμε τι το κάνει χαρούμενο και τι όχι.



Σημαντικότατος παράγοντας στην ευτυχία του παιδιού (κάθε ανθρώπου στην πραγματικότητα, απλά μεγαλώνοντας το ξεχνάμε) είναι η διασκέδαση. Και όταν λέμε διασκέδαση δεν εννοούμε μόνο να αφήνετε το παιδί σας να παίζει όσο θέλει ή να τρώει κάθε μέρα παγωτό. Εννοούμε εσάς. Την παρουσία σας στην ζωή του, και μάλιστα την χαρούμενη παρουσία σας. Προσωπικά, από τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής μου ως παιδί, όσο μπορώ να θυμηθώ, ήταν όταν έπαιζα με τον μπαμπά μου επιτραπέζια. Και πέρναγα καλά, επειδή πέρναγε και εκείνος καλά. Και το καταλάβαινα. Όλα τα παιδιά το καταλαβαίνουν. Παίζοντας τα παιδιά μαθαίνουν βασικά πράγματα για την ζωή τους, αναπτύσσουν τα ταλέντα τους αλλά και την ιδιοσυγκρασία τους. Γίνονται καλύτερα σε αυτά που τους αρέσουν και όσο καλύτερα γίνονται, αμφίδρομα, τόσο πιο ευτυχισμένα νιώθουν. Επίσης, δεν χρειάζεται να τα βοηθάτε συνέχεια όταν αντιμετωπίζουν μικροπροβλήματα για να μην στεναχωρηθούν. Η ικανότητα του να μάθουν να λύνουν μόνα τους τα προβλήματά τους θα τα κάνει ακόμα πιο χαρούμενα. Θα τα μάθει να νιώθουν ανεξάρτητα και να αναπτύξουν την αυτοπεποίθησή τους. Είναι απλό: Για να εκτιμήσουν την χαρά, πρέπει να μάθουν τι σημαίνει στεναχώρια. Εσείς, άλλωστε, είστε πάντα εκεί όταν τα πράγματα δυσκολέψουν πολύ.



Ακόμα, αξίζει να λάβουμε υπ’όψιν μας τις έρευνες που λένε ότι ένας γονιός μπορεί να περάσει την ιδιοσυγκρασία του στο παιδί του, όχι μέσω των γονιδίων αλλά μέσω της συμπεριφοράς του. Έτσι, αφού τα παιδιά μιμούνται τον συναισθηματικό μας κόσμο, είναι αυτονόητο πως όσο πιο χαρούμενοι είμαστε εμείς τόσο πιο χαρούμενα θα είναι και τα παιδιά μας. Παρατηρήστε, π.χ., ένα μωρό. Όταν γελάτε θα γελάσει και αυτό, και θα μάθει να γελάει συχνά. Αρκεί να μην προσποιούμαστε ότι είμαστε χαρούμενοι, γιατί το παιδί μας θα το καταλάβει.



Η σημασία της αισιοδοξίας

Ένα βασικό κλειδί στο να καταφέρουμε να κάνουμε τα παιδιά μας πιο χαρούμενα -κάτι που προκύπτει από διάφορες δημοσκοπήσεις που γίνονται κατά καιρούς στα Ελληνόπουλα στην εφηβεία- είναι να τα κάνουμε να νιώθουν πιο αισιόδοξα. Επειδή καθώς το παιδί μεγαλώνει, δε μπορούμε να είμαστε κάθε στιγμή δίπλα του για να το προστατεύουμε από προβλήματα και στεναχώριες, είναι σημαντικό από μικρή ηλικία να το μάθουμε να βλέπει από μόνο του την ζωή με θετικό μάτι. Γιατί με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρνει να τα ξεπερνά πιο εύκολα και γρήγορα. Άλλωστε, σύμφωνα με τους επιστήμονες οι αισιόδοξοι άνθρωποι αφενός είναι πιο υγιείς, αφετέρου είναι και πιο τυχεροί! Τι άλλο μπορεί να εύχεται ένας γονιός για το παιδί του;



Και σε αυτήν την περίπτωση ισχύει η θεωρία της μίμησης του παιδιού προς τον γονιό. Είναι δεδομένο πως όσο πιο χαμογελαστοί, φιλικοί και πρόσχαροι είναι οι γονείς, άλλο τόσο θα είναι και το παιδί αν μάθει έτσι από μικρό. Και δεν είναι δύσκολο να το πετύχουμε αυτό. Όταν είμαστε με το παιδάκι μας, πάντα μπορούμε να βρίσκουμε αφορμές για χαρά και κέφι, μέσα από συζητήσεις, παιχνίδια, εκπλήξεις, όνειρα και σχέδια για το μέλλον που θα το κάνουν να νιώθει την σιγουριά πως και αύριο θα είναι έτσι χαρούμενο, μαζί σας. Αυτή η σιγουριά δίνει στα παιδιά ηρεμία και η ηρεμία τα κάνει, φυσικά, χαρούμενα.



Ακόμα, όσο τυπικό κι αν ακούγεται, το να επιβεβαιώνουμε στο παιδί μας την θετική και αισιόδοξη πλευρά την ζωής με φράσεις όπως «όλα θα πάνε καλά», «όλα θα γίνουν», «θα βρούμε μία λύση» κ.λ.π. θα του δημιουργήσουν υποσυνείδητα μία ασφάλεια που θα το ακολουθεί σε όλη του την ζωή. Θα το μάθετε έτσι να μην φοβάται τα λάθη του, ότι με τα λάθη θα μάθει και θα γίνει καλύτερο, ότι προσπαθώντας η ζωή μας μπορεί να γίνει καλύτερη. Ότι η ζωή, μπορεί να έχει δυσκολίες, αλλά είναι τόσο όμορφη. Εσείς το ξέρετε ήδη, το νιώθετε όταν κρατάτε αγκαλιά το παιδί σας. Δώστε του τα κλειδιά να νιώσει και αυτό το ίδιο. Κάντε το χαρούμενο.





Πηγή: mamadesonline.gr

13 Ιαν 2010

Σύνδρομο του μπιμπερό





Η τερηδόνα της πρώιμης παιδικής ηλικίας ή αλλιώς το «το σύνδρομο του μπιμπερό».

Το σύνδρομο του μπιμπερό



Η τερηδόνα μπορεί να κάνει την εμφάνισή της και σε πολύ μικρή ηλικία στα νεογιλά δόντια. Σε παιδιά που κάνουν εκτεταμένη χρήση του μπιμπερό η καταστροφή των νεογιλών δοντιών είναι πολύ πιο γρήγορη. Η τερηδόνα αυτή είναι γνωστή με το όνομα «το σύνδρομο του μπιμπερό» ή πιο επιστημονικά «τερηδόνα της πρώιμης παιδικής ηλικίας». «Το σύνδρομο του μπιμπερό», είναι ως επί το πλείστον επακόλουθο της κακής συνήθειας των γονιών να κοιμίζουν το παιδί με το μπιμπερό. Η εκτεταμένη καταστροφή των δοντιών στη περίπτωση αυτή δεν οφείλεται στο ίδιο το μπιμπερό, αλλά στην παρατεταμένη χρονικά παρουσία γάλακτος ή άλλων σακχαρούχων ροφημάτων στο στόμα. Το γάλα που μένει όλο το βράδυ στα στόμα του παιδιού διασπάται από το μικρόβια του στόματος σε γαλακτόζη και γαλακτικό οξύ. Έτσι ξεκινά την εμφάνισή της η τερηδόνα. Η διαδικασία αυτή είναι ιδιαίτερα καταστροφική το βράδυ μιας και η έκκριση του προστατευτικού για τα δόντια σάλιου είναι ιδιαίτερα μειωμένη σε σχέση με την ημέρα. Το ίδιο καταστροφική είναι και η χρήση σε μπιμπερό άλλων νηπιακών ροφημάτων με μεγάλες ποσότητες ζάχαρης καθώς και η κακή συνήθεια να ηρεμήσουμε ένα μωρό το βράδυ με τη χρήση της πιπίλας που είναι βουτηγμένη σε ζάχαρη ή μέλι.



Τι πρέπει να κάνουμε

-Αποφεύγουμε μετά τους 6 μήνες να δίνουμε το γάλα του μωρού με το μπουκάλι την ώρα του ύπνου. Η καλύτερη ώρα είναι αρκετά πριν τον ύπνο, όταν το μωρό είναι ακόμα ξύπνιο.

-Φροντίζουμε την στοματική υγιεινή του παιδιού από την βρεφική ακόμη ηλικία.

-Στην ηλικία των 2 ετών που το παιδί αρχίζει να πίνει γάλα εβαπορέ ή παστεριωμένο, του το δίνουμε χωρίς επιπλέον ζάχαρη.

-Διακόπτουμε τη χρήση του μπουκαλιού όσο το δυνατόν πιο έγκαιρα, όταν το παιδί μπορεί να πιει το γάλα του από ποτηράκι, και οπωσδήποτε στην ηλικία των 2 περίπου ετών.



Πηγή: www.babyspace.gr

12 Ιαν 2010

Το παιχνίδι στη γειτονιά





Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια τα παιδιά είχαν τη δυνατότητα να παίξουν έξω, στις αλάνες και φυσικά μπορούσαν να απομακρυνθούν από το σπίτι, να περάσουν δρόμους και να αναζητήσουν την περιπέτεια στα γειτονικά τετράγωνα ανακαλύπτοντας νέους κόσμους και φίλους, κερδίζοντας εμπειρίες. Όλα αυτά φυσικά χωρίς τη συνεχή επίβλεψη των γονιών τους.



Σήμερα τα παιδιά όμως δεν έχουν την ίδια ελευθερία και παίζουν περισσότερο μέσα σε κλειστούς χώρους από ότι έξω. Γιατί άραγε;



Έλλειψη χώρου και πολλά αυτοκίνητα

Ένας λόγος είναι η έλλειψη χώρου στις πόλεις. Από τη δεκαετία του 70 οι μονοκατοικίες στις πόλεις μειώνονται συστηματικά κι έτσι εξαφανίζονται και οι λίγοι κήποι ενώ σε κάθε κομμάτι της πόλης ξεφυτρώνουν νέες πολυκατοικίες. Το χώμα, οι αλάνες και το πράσινο πια έχει γίνει σπάνιο.



Επίσης η αύξηση του αριθμού των αυτοκινήτων, που οδηγεί στην επιδείνωση του κυκλοφοριακού (με όλους τους κινδύνους που το συνοδεύουν), απαιτεί κυκλοφοριακή παιδεία τόσο για τα παιδιά όσο και για τους οδηγούς. Δυστυχώς τέτοιου είδους εκπαίδευση δεν παρέχεται συστηματικά στη χώρα μας, κάνοντας το γονέα να ανησυχεί κάθε φορά που βγαίνει στο δρόμο το παιδί του. (Πρέπει να επισημάνουμε ότι τα τροχαία είναι η νούμερο 1 αιτία θανατηφόρων ατυχημάτων για τα παιδιά όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παγκόσμια).



Υπάρχουν όμως πολλές γειτονιές με πολυκατοικίες και πολυσύχναστους δρόμους, οι οποίοι γεμίζουν από παιδιά ενώ περιοχές με μονοκατοικίες, πράσινο και λίγα αυτοκίνητα στις οποίες δεν βλέπεις παιδιά στο δρόμο. Ανεξάρτητα λοιπόν από το κυκλοφοριακό πρόβλημα, υπάρχει κάτι κοινό στα μέρη που συναντάει κάποιος παιδιά και παιχνίδι. Υπάρχει κάποιος σίγουρος χώρος όπως μια παιδική χαρά, ένα γήπεδο μπάσκετ ή ένα πάρκο, στο οποίο τα παιδιά συναντιούνται και παίζουν και γονείς νιώθουν ασφάλεια.

Έλλειψη χρόνου



Πολλές φορές δεν υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας. Όταν αυτό γίνεται συστηματικά δεν θα μπορέσουμε να τους παρέχουμε τις γνώσεις και τα ερεθίσματα που πρέπει να πάρουν μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον. Έτσι δε θα καταφέρουμε να τα προετοιμάσουμε επαρκώς για τον έξω κόσμο ενώ θα δημιουργήσουμε έναν επικίνδυνο φαύλο κύκλο:

Από τη μία πλευρά το παιδί θα πρέπει να διαχειριστεί επιρροές από το σχολείο, τη γειτονιά ή την κοινωνία σχεδόν μόνο του κι όλες αυτές τις νέες εμπειρίες θα πρέπει να τις επεξεργαστεί πάλι μόνο του. Η επιλογή των συμπεριφορών που θα επιλέξει το παιδί γίνεται τότε σχεδόν τυχαία ή ενστικτωδώς.

Ο γονέας από την άλλη πλευρά νιώθει την έλλειψη εκπαίδευσης που έχει το παιδί του και ίσως νιώθει ότι "δεν είναι έτοιμο" για να αντιμετωπίσει τους κινδύνους, που μπορεί να προκύψουν. Γι’ αυτό το λόγο πολλές φορές αυξάνει τον έλεγχο και υπέρ- προστατεύει το παιδί κλείνοντας το στο σπίτι.



Σε μία κοινωνία η οποία προσπαθεί να διαχειριστεί τα αποτελέσματα αποφάσεων και ενεργειών των περασμένων δεκαετιών, όπως αυξημένα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας, αυξημένη επιθετικότητα, απομόνωση και άλλες σοβαρές ψυχικές διαταραχές (όπως κατάθλιψη) ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε αν πράγματι η προστασία του παιδιού από "κακές" επιρροές και κινδύνους είναι πάντα η σωστή απόφαση.



Κανένας δε θέλει να δει το παιδί του να τραυματίζεται, να πονάει και φυσικά κανένας δεν θέλει να χάσει το παιδί του. Όμως πρέπει επίσης να σκεφτούμε ότι αυτό ο μικρός άνθρωπος που μεγαλώνει δίπλα μας χρειάζεται την επαφή με την πραγματικότητα και την κοινωνία για να μπορέσει να ζήσει, να επηρεάσει και να επηρεαστεί, να αλλάξει και να δημιουργήσει κύματα αλλαγής, να αλληλεπιδράσει και να ενταχτεί ως ενεργό μέλος μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Κίνδυνοι που παραμονεύουν



Στο μυαλό μας έχουμε γεγονότα όπως απαγωγές και κακοποιήσεις παιδιών, ο αριθμός των οποίων (σύμφωνα με τις στατιστικές) είναι ασήμαντος σχετικά με τον αριθμό των παιδιών που βρίσκουν το θάνατο ή τραυματίζονται από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Και όμως οι ειδήσεις για απαγωγές και κακοποιήσεις παιδιών, είναι συχνές. Ο κάθε γονέας ζει με την ανησυχία ότι κάτι μπορεί να συμβεί στο παιδί του, αλλά ο φόβος ότι κάποιος μπορεί να προσπαθήσει να του το κλέψει είναι πολύ έντονος ειδικά τα τελευταία χρόνια. Οι ειδήσεις για κακοποιήσεις ανηλίκων έχουν και μεγάλη ακροαματικότητα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης κι έτσι παρουσιάζονται με περισσότερες λεπτομέρειες διαρκώντας περισσότερο από άλλες, ίσως πιο θετικές ειδήσεις.





Ας μην ξεχνούμε όμως ότι συνήθως ξέρουμε τους φίλους των παιδιών μας και το παιχνίδι στη γειτονιά είναι σχεδόν πάντα με γνωστούς (σε αντίθεση με το παιχνίδι σε μια τυχαία παιδική χαρά με άγνωστα παιδιά και ενήλικες). Οι φίλοι προστατεύουν την παρέα τους από "εισβολείς" και αφήνουν δύσκολα κάποιον ξένο, ακόμη και ένα καινούργιο γειτονόπουλο, να διεισδύσει στην ομάδα τους.



Έτσι υπάρχει μία αυτοπροστασία της ομάδας, από "ξένους" .... και βλέπουμε ότι τα παιδιά που εύκολα μπορούν να παραπλανηθούν είναι αυτά τα οποία είναι απομονωμένα και δεν ανήκουν σε κάποια παρέα. Φυσικά δεν μπορεί ο γονέας να εμπιστευτεί τον καθένα κι έτσι καλό είναι να γνωρίζουμε πάντα τους φίλους των παιδιών μας κι αν είναι δυνατό την οικογένειά τους.



Είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά μας να αποκτούν εμπειρίες καλές όσο και κακές. Για να μπορούν όμως τα παιδιά να μαθαίνουν από λάθη και να ξεχωρίσουν τις κακές από τις καλές παρέες στην παιδική αλλά και στην εφηβική ηλικία, είναι σημαντικό να μάθουν να παίρνουν αποφάσεις αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες μέσα στο σπίτι, στον προστατευόμενο χώρο της οικογένειας, από πολύ μικρή ηλικία προτού τα αφήσουμε να δημιουργήσουν τις παρέες τους και να επιλέξουν τους φίλους τους.

Παιχνίδι, κίνηση, κοινωνικές εμπειρίες



Ας επιστρέψουμε όμως στο παιχνίδι στη γειτονιά. Το παιχνίδι με φίλους και γνωστούς στη γειτονιά βοηθάει την κοινωνικοποίηση του παιδιού μέσω διαφωνιών, καυγάδων, αλλά και μέσω τις εξεύρεσης λύσεων, τις οποίες βρίσκουν τα παιδιά μεταξύ τους χωρίς την παρεμβολή των γονέων. (Πρέπει να επισημάνουμε ότι η έλλειψη παρέμβασης των γονέων είναι το καίριο βήμα για την κοινωνικοποίηση των παιδιών).



Σήμερα όμως προσπαθούμε να επιλέξουμε φίλους, να εκπαιδεύσουμε παιδιά, που είναι πιο πληροφορημένα και έχουν γνώσεις ίσως και περισσότερες από αυτές που είχαμε εμείς στην αντίστοιχη ηλικία. Προσπαθούμε να τους δώσουμε εφόδια όπως τεχνολογικές γνώσεις εκπαιδεύοντας τα να χρησιμοποιούν τους υπολογιστές και το ίντερνετ. Μπορούν όμως αυτές οι γνώσεις να αντικαταστήσουν τις κοινωνικές εμπειρίες και τις διαπροσωπικές σχέσεις που τα παιδιά αποκτούν μέσα από την καθημερινότητά τους στις αλάνες με τη συναναστροφή τους με παιδιά της ηλικίας τους αλλά και μεγαλύτερα;

Δύσκολες αποφάσεις για γονείς



Όσο πιο πολύ μεγαλώνουν τα παιδιά, με αποκορύφωμα τα εφηβικά χρόνια, νιώθουν την πίεση και το στρες της σύγχρονη κοινωνίας.



Τα πρότυπα δείχνουν ότι επιβιώνει ο πιο μορφωμένος, ο πιο εξειδικευμένος, αυτός με τα περισσότερα πτυχία. Ξένες γλώσσες, χορός, μουσική, φροντιστήρια δεν αφήνουν χρόνο για να χαλαλίσεις στις αλάνες.



Αν το παιδί όμως δεν έχει βιώσει την ανάπτυξη σχέσεων, την αλληλεγγύη και τους καυγάδες στο γειτονικό πάρκο τότε θα έχει χάσει ίσως το πιο σημαντικό μάθημα που μπορεί να του προσφέρει η παιδική του ηλικία, αυτό της ομαλής κοινωνικοποίησης και της ένταξης σε ένα πλαίσιο. Δε θα έπρεπε να ξεχνάμε ότι η παρέα είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας και μέσω αυτής το παιδί μας προπονείται για όλα όσα πιθανόν να αντιμετωπίσει μετέπειτα στη ζωή του. Είναι λοιπόν το προπαρασκευαστικό στάδιο, που αν εκλείψει δημιουργεί ένα κενό, ένα χάσμα που πολύ δύσκολα μπορεί να αναπληρωθεί.



Έτσι ο κάθε γονέας καλείται κάθε μέρα να καθοδηγήσει το παιδί ξέροντας τους κινδύνους αλλά γνωρίζοντας ότι το παιδί του χρειάζεται ελευθερίες και εμπειρίες, το παιχνίδι, τη γειτονιά με τους φίλους τους "καλούς" και τους "κακούς" γείτονες.



Ποιος είπε λοιπόν ότι είναι εύκολο να είσαι γονέας;



Πηγή: www.paidorama.com

5 Ιαν 2010

Διάβασμα και παιδική ψυχή





Το έντονο σχολικό πρόγραμμα και ο ρυθμός που επιβάλλει, συχνά στερούν από τα παιδιά τη χαρά που προσφέρει η ανάγνωση ενός παιδικού βιβλίου. Το παιδάκι που τρέχει από το σχολείο στα ιδιαίτερα κι έχει να μελετήσει και να κάνει εργασίες στο σπίτι για την άλλη μέρα ζει ένα κουραστικό σχολικό πρόγραμμα, το οποίο συνήθως εξισώνει την έννοια του βιβλίου με τη μελέτη και τη σκληρή δουλειά.



Το αποτέλεσμα είναι να αποξενώνεται το παιδί από το βιβλίο και να επιδιώκει άλλες δραστηριότητες στον ελεύθερό του χρόνο. Αλλά και οι γονείς, από την πλευρά τους, μερικές φορές κάνουν το σφάλμα να εξισώνουν την ανάγνωση βιβλίων με την απόκτηση μιας συγκεκριμένης πληροφορίας ή ως μορφωτικό εφαλτήριο, με αποτέλεσμα να μην έχουν διδάξει στο παιδί τους τη χαρά της ανάγνωσης και την απόλαυση της εξερεύνησης του κόσμου των λέξεων και των ιδεών.



Το παιδικό βιβλίο αποτελεί παράθυρο στη φαντασία αλλά και τη σκέψη του παιδιού. Ο συνδυασμός της εικονογράφησης με το κείμενο προσφέρει διπλή αισθητική απόλαυση: στα μάτια και στ' αυτιά. Η δύναμη που έχουν οι εικόνες και οι λέξεις επιτρέπουν στο παιδί να ταξιδέψει στο χώρο της φαντασίας, να ονειρευτεί, να σκεφτεί μεγάλα ζητήματα τα οποία μια παιδική ιστορία μπορεί να προσεγγίσει με απλό τρόπο, συγκαλυμμένα στη ροή του παραμυθιού και ίσως να βρει λύσεις σε θέματα που το απασχολούν.



Το παιδί μαθαίνει τη δύναμη των λέξεων και της έκφρασης ως επικοινωνία με τον εαυτό και τους άλλους. Το παιδικό βιβλίο του επιτρέπει να βάλει τον εαυτό του στη θέση του ήρωα, να ταυτιστεί μαζί του ή να τον απορρίψει, να πλάσει με το νου του εικόνες και σκηνές, να φανταστεί πιθανά σενάρια, να εξερευνήσει διάφορες εκδοχές του ίδιου θέματος, και να περάσει όμορφα μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου.



Το παιδικό βιβλίο έχει τη δύναμη να μεταδώσει πολιτισμικές αξίες, να διαμορφώσει ήθος, χαρακτήρα και συνείδηση. Και για να τα πετύχει όλα αυτά δε χρειάζεται να είναι ένα συγκεκριμένο είδος βιβλίου ή μιας συγκεκριμένης πολιτικής ή θρησκευτικής τοποθέτησης: οι ίδιες οι ανθρώπινες αξίες ξεπροβάλλουν μέσα από τις σελίδες των περισσότερων παιδικών βιβλίων, συνήθως με αλληγορικό και όχι άμεσα διδακτικό τρόπο.



Ωστόσο, το παιδί, που είναι στο στάδιο της διαμόρφωσης του κοινωνικο-ψυχικού του κόσμου, αναζητάει τα μηνύματα εκείνα που θα του δείξουν το δρόμο και θα του δώσουν κάποιες γενικές κατευθυντήριες γραμμές, κι έτσι ρουφάει άπληστα αυτά που έχει να του δώσει το βιβλίο.



Μέσα από πολλαπλές ψυχικές διεργασίες βγάζει τα συμπεράσματά του, αναπτύσσει την κρίση του, έρχεται αντιμέτωπο με τους φόβους, τις επιθυμίες και τις συγκρούσεις του και, τελικά, ισορροπεί μέσα από την "περιπέτεια" της ανάγνωσης.



Η ανάγνωση παιδικών βιβλίων, ήδη από τη βρεφική ηλικία, δίνει στο παιδί μια ακόμα ευκαιρία ν' αναπτύξει καλύτερα τις γλωσσικές του ικανότητες και να χτίσει γερά θεμέλια πάνω στα οποία στη συνέχεια θα στηριχθούν οι ικανότητές του για ανάγνωση και, γενικότερα, για μάθηση.



Όμως, ίσως μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της ανάγνωσης παιδικών βιβλίων είναι το γεγονός ότι φέρνει το παιδί και το γονιό πιο κοντά. 'Oσο ο γονιός διαβάζει στο παιδί, δημιουργείται μια ζεστή και όμορφη σχέση, όπου τόσο η μητέρα ή ο πατέρας όσο και το παιδί απολαμβάνει τη συντροφιά του άλλου και δένεται ακόμα περισσότερο μαζί του. Η ανάγνωση βιβλίων επιτρέπει στο γονιό και το παιδί να θίξουν δύσκολα θέματα και ανοίγει διαύλους επικοινωνίας για μια ζωή.



Για να μάθει το παιδί να διαβάζει χρειάζεται ν' αναπτύξει πλειάδα ικανοτήτων, όπως, να μάθει να:



Χρησιμοποιεί τη γλώσσα στη συζήτηση

Ακούει και να απαντά σε ιστορίες που του διαβάζουν

Αναγνωρίζει και να ονομάζει τα γράμματα της αλφαβήτου

Προσέχει τους ήχους της ομιλουμένης.

Συνδέει τους ήχους της γλώσσας με τα γράμματα για να βρει τον "κώδικα" της ανάγνωσης

Διαβάζει συχνά, ώστε να αναγνωρίζει τις λέξεις εύκολα κι αυτόματα

Μάθει και ν' αρχίσει να χρησιμοποιεί νέες λέξεις

Κατανοεί αυτό το οποίο διαβάζει





Πώς να βοηθήσετε το παιδί σας



Δώστε στο παιδί σας ερεθίσματα, προσφέροντάς του βιβλία και άλλο έντυπο υλικό

Διαβάστε στο παιδί σας, ήδη από πολύ μικρή ηλικία, ποιηματάκια, στιχάκια και απλά βιβλία με εικόνες

Για παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, δώστε τους να διαβάσουν βιβλία στο επίπεδο των αναγνωστικών τους ικανοτήτων και, παράλληλα, διαβάστέ τους βιβλία πιο "δύσκολα" και για λίγο μεγαλύτερες ηλικίες, ώστε να δώσετε στο παιδί παραπάνω ερεθίσματα, τόσο για γλωσσική ανάπτυξη όσο και για ανάπτυξη της σκέψης και της κριτικής ικανότητάς τους

Βοηθήστε το παιδί να μάθει και να χρησιμοποιεί νέες λέξεις

Βοηθήστε το παιδί σας να σκεφτεί σχετικά με το διάβασμα και το περιεχόμενο της ανάγνωσης

Διαβάστε και ξαναδιαβάστε στο παιδί τα ίδια βιβλία

Κάντε την ανάγνωση καθημερινή πρακτική

Δώστε το καλό παράδειγμα διαβάζοντας βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά.



Τρόποι ανάγνωσης



Ο γονιός διαβάζει στο παιδί

Το μικρό παιδί (που δεν έχει μάθει ακόμα ανάγνωση) παριστάνει ότι διαβάζει, κρατώντας το βιβλίο και λέγοντας ό,τι θυμάται από την ανάγνωση που του έκανε ο γονιός ή αυτοσχεδιάζοντας καθώς βλέπει τις εικόνες

Το παιδί διαβάζει φωναχτά

Το παιδί διαβάζει από μέσα του

Το παιδί διαβάζει σε άλλα παιδιά (πχ μικρότερο αδερφάκι)

"Συνεταιρικό" διάβασμα, όπου (πχ στην τάξη) ένα παιδί διαβάζει μία παράγραφο, άλλο παιδί διαβάζει την επόμενη, κοκ.



Πηγή: woman-life.ucoz.com

Η ανάπτυξη του παιδιού 4-5 ετών







Οι 5 βασικοί τομείς της ανάπτυξης, τι να περιμένουμε, τι πρέπει να μας ανησυχήσει και πώς απαντάμε σε δύσκολες ερωτήσεις.





Η φάση που μόλις ξεκινά έχει πολλά κοινά στοιχεία με την περίοδο που το παιδί ήταν δυο ετών που σημαίνει ότι η συμπεριφορά του θα είναι γεμάτη εξάρσεις και η καθημερινότητά του (και η δική μας!) γεμάτη ενέργεια και ασυγκράτητη κινητικότητα. Δεν πρέπει να μας πιάνει πανικός. Το παιδί μας, μπαίνοντας στην ηλικία των 4 ετών αρχίζει να συλλέγει εμπειρίες που θα του χρειαστούν για την ηλικία των 5 ετών, οπότε η ηρεμία στην συμπεριφορά και τη ζωή του –ευτυχώς- θα επανέλθουν!





Οι 5 βασικοί τομείς ανάπτυξης



Σώμα

Ο τομέας αυτός δεν παρουσιάζει τεράστιες αλλαγές σε σχέση με το προηγούμενο στάδιο και η σωματική ανάπτυξη ακολουθεί την πορεία της προγενέστερης ηλικιακής περιόδου (3-4).



Κίνηση

Ο συντονισμένες κινήσεις και η ισορροπία που αποκτά το παιδί μόλις μπει στην ηλικία των 4 ετών, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της κινητικής του ανάπτυξης. Χάρη στη σωματική δύναμη που διαθέτει πια, μπορεί να κάνει επιδέξιες τούμπες και επιτυχημένα άλματα, ενώ το περπάτημά του θα είναι εντυπωσιακά σταθερό, δυναμικό, θα μπορεί να ανεβοκατεβαίνει σκάλες χωρίς να κρατιέται στην κουπαστή, να στροβιλίζεται γύρω από τον άξονά του και πολλά άλλα. Όλη αυτή η πρόοδος δεν μπορεί παρά να ενθουσιάζει το παιδί μας που θα κάνει τεράστιες προσπάθειες να μας καταπλήξει! Γι αυτό θέλει μεγάλη προσοχή και επαγρύπνηση από τη δική μας πλευρά ώστε το παιδί να μην εκτίθεται σε κινδύνους και ατυχήματα που μπορεί να ανακόψουν την επιτυχημένη, ενθουσιώδη πορεία του. Ο έλεγχος των λεπτών κινήσεων είναι τόσο ανεπτυγμένος που το παιδί μας θα μπορεί να φροντίζει μόνο του τον εαυτό του, να ντύνεται (με ελάχιστη, δική μας βοήθεια), να δένει τα κορδόνια του, να πλένει τα δόντια του κλπ. Η κατάκτησή του αυτή στον κινητικό τομέα θα φανεί επίσης στην καλλιτεχνία του. Το παιδί των 4 ετών θα μπορεί να αντιγράφει γεωμετρικά σχήματα, να κάνει ζωγραφιές με πινέλο, να φτιάχνει όμορφα σχέδια με πλαστελίνη κλπ.



Σκέψη και λογική

Το παιδί των 4 ετών έρχεται σε πιο στενή επαφή με έννοιες που πρόκειται να διδαχτεί σε βάθος και να εμπεδώσει όταν κλείσει τα 5 του χρόνια, όταν δηλαδή πάει στο νηπιαγωγείο. Καταλαβαίνει λοιπόν τις ημέρες της εβδομάδας, το γεγονός ότι η μέρα περιλαμβάνει το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ κ.α. Το γεγονός αυτό βέβαια δεν πρέπει να ωθεί εμάς τους γονείς προς προσπάθειες που μπορεί να το πιέσουν. Η πρόοδος του παιδιού μας πρέπει να εξελιχθεί ομαλά. Το ότι καταλαβαίνει τις έννοιες του χρόνου όπως ότι η ώρα έχει λεπτά, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να το πιέσουμε να μάθει να λέει την ώρα! Κάτι τέτοιο θα γεμίσει το παιδί άγχος ενώ κάθε αποτυχημένη προσπάθεια θα του μειώσει την αυτοπεποίθηση. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως είναι να το βοηθήσουμε να εξελίξει τις ικανότητές του. Αν για παράδειγμα έχουμε διαπιστώσει ότι το παιδί μας έχει μια κλίση στη ζωγραφική, μπορούμε, πάντα χωρίς πίεση και υπερβολές, να το γράψουμε σε ένα τμήμα εκμάθησης της αγαπημένης του τέχνης. Επίσης, όταν το παιδί μας μπει στην ηλικία των 4 και μέχρι τα 5 του χρόνια, δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν το δούμε να διατυπώνει ερωτήσεις όπως: «Πώς έγινε ο κόσμος;», «Γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος;», «Τι είναι ο θάνατος;» κ.α. Με γλώσσα απλή και κατανοητή, με σοβαρότητα και αληθινές εξηγήσεις (όχι ψέματα) απαντάμε στα ερωτήματα του παιδιού και το βοηθάμε να συγκροτήσει την εικόνα του για τον κόσμο.



Ομιλία και επικοινωνία

Μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του παιδιού των 4 ετών, είναι η γλώσσα. Μπορεί να μην είναι ακόμη σε θέση να αρθρώσει κάποια σύμφωνα (φ, β, σ, ζ, θ, ρ), όμως θα πρέπει να μιλάει σωστά κατά 90% και το παθητικό λεξιλογιό του θα φτάσει τις 2800 λέξεις μέχρι την ηλικία των 5 ετών! Ανάμεσα σε αυτές τις λέξεις, θα υπάρξουν φυσικά και βρισιές. Δεν θα πρέπει όμως να ανησυχήσουμε νομίζοντας ότι μεγαλώνουμε ένα παιδί χωρίς καλούς τρόπους. Στην πραγματικότητα το παιδί δεν γνωρίζει τη σημασία των λέξεων που χρησιμοποιεί, παρά αντιλαμβάνεται το έντονο φορτίο που κουβαλούν. Για αυτό και θα παρατηρήσουμε ότι το παιδί τις χρησιμοποιεί συνήθως σε στιγμές έντασης. Ο καλύτερος χειρισμός είναι να αγνοούμε το παιδί όταν χρησιμοποιεί βρισιές και φυσικά να προσπαθούμε να δίνουμε εμείς το καλό παράδειγμα. Το ίδιο πρέπει να κάνουμε και κάθε φορά που το παιδί χρησιμοποιεί λέξεις τις καθημερινότητας, εκφέροντάς τις έντονα, σαν να ήταν βρισιές. Ο δικός μας θυμός, σε αυτές τις περιπτώσεις, έχει το αντίθετο από το ζητούμενο αποτέλεσμα. Το χιούμορ επίσης θα είναι ο καλύτερος σύμμαχός μας σε αυτή τη φάση ζωής του παιδιού μας. Περισσότερα στον Οδηγό ανάπτυξης ομιλίας και στο θέμα Παιδιά με καλή συμπεριφορά.



Συναισθήματα

Η φαντασία και πάλι κυριαρχεί στο παιδί των 4 ετών μόνο που τώρα, σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο, το παιδί θα μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό. Τα παιχνίδια μίμησης και ρόλων θα είναι τα αγαπημένα του! Η σχέση του παιδιού των 4 ετών με τους ενηλίκους επίσης θα εξελιχθεί σημαντικά σε αυτή τη φάση. Το παιδί νιώθει αρκετά μεγάλη αυτοπεποίθηση ώστε να εκδηλώνει στους ενηλίκους του περίγυρού του τα συναισθήματά του, χωρίς να φοβάται, να ντρέπεται ή να διστάζει. Το ενδιαφέρον για τη σεξουαλικότητα επίσης θα εμφανιστεί όταν το παιδί γίνει 4 ετών, θα γνωρίζει πια κάποιες βασικές διαφορές ανάμεσα στο ίδιο και στα παιδιά του αντίθετου φύλου και θα κάνει ερωτήσεις όπως: «Πώς γίνονται τα μωρά;». Η δική μας ψυχραιμία, οι απλές, κατανοητές απαντήσεις, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, θα ικανοποιήσουν την περιέργεια του παιδιού.



Κοινωνικότητα

Όταν το παιδί μας γίνει 4 ετών μπορούμε πια να μιλάμε για κοινωνική ζωή! Μπορεί μάλιστα να έχει ήδη αποφασίσει για τον «καλύτερό» του φίλο. Το στάδιο αυτό είναι πολύ σημαντικό για την ανάπτυξη της κοινωνικότητας του παιδιού, για αυτό και εμείς, ως γονείς, οφείλουμε να του εξασφαλίζουμε την καθημερινή παρέα (κατά προτίμηση με παιδιά της ίδιας πάνω-κάτω ηλικίας). Πλέον, το παιδί μας δεν θα μοιράζεται τον ελεύθερό του χρόνο με τα άλλα παιδιά, απλώς για να παίξει μαζί τους. Τώρα θα συζητάει με τους φίλους του, θα ανταλλάσσει σκέψεις, απόψεις, ιδέες, θα αντιγράφει συμπεριφορές, θα θέλει να μοιάζει με τις πράξεις ή τις συνήθειές του στους άλλους. Αυτό ενδεχομένως να έχει ως αποτέλεσμα την ρήξη στις σχέσεις μας μαζί του, γεγονός απόλυτα φυσιολογικό και –ευτυχώς- παροδικό. Η ανάθεση ευθυνών και ο έπαινος εκ μέρους μας, θα δώσει στο παιδί την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για την κοινωνική του ανάπτυξη.



Πηγή: www.babyspace.gr